Evet, ulus devlet masum değildir  

Mustafa ERDOĞAN merdogan@stargazete.com

Milli Savunma Bakanı Vecdi Gönül’ün çok tepki çeken açıklamasını biliyorsunuz.

Bakan mealen, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş aşamasındaki ‘mübadele’ politikasının ‘ulus inşası’ için zorunlu olduğunu, aksi halde bugün

bir ‘milli devlet’imiz olamayacağını söylemişti.

Bakanın ‘tehcir’ için de aynısını düşündüğü anlaşılıyor ki, şaşırtıcı değil.

Bu sözler, Türkiye Cumhuriyeti’nin şimdiye kadarki aksi yöndeki resmi söylemine rağmen, bir gerçeği yansıtmaktadır. Malum, resmi söylem diyor ki,

‘Türk ulusu’ etnik değil, vatandaşlık temelli siyasi-hukuki bir kimliktir. Gerçekte ise, Bakanın doğru olarak ifade ettiği gibi, yeni Türkiye’nin nüfus

unsurunun ‘saflık’ını garanti etmek için ‘Müslüman-Türk’ olmayan unsurlardan arınmanın çeşitli yollarına başvurulmuştur. Mübadele ve tehcir bu

yolların en önemlisidir. Müslüman olduğu halde Türk olmayan Kürt unsuru ise bir yandan ‘tehcir’ ve iskán’ gibi yollarla asimile edilmek istenirken,

öbür yandan da kendilerine sürekli Kürt olmadıkları söylenmiştir.

Kısaca, Bakanın söyledikleri bir dil sürçmesi değildir; ulus devlet zaten böyle bir şeydir. Ulus devletler dünyanın her yerinde pekişmelerini şu veya bu ölçüde zulüm siyasetine, yani türdeşleştirme, asimilasyon, tehcir ve iskán, hatta etnik temizlik politikalarına borçludurlar. Buna demokrasi bile engel olamamıştır, hatta bazı durumlarda demokrasi bunu belki de kolaylaştırmıştır.

Bu noktada aklıma Michael Mann’in ‘The Dark Side of Democracy: Explaining Ethnic Cleansing’ (Demokrasinin Karanlık Tarafı: Etnik Temizliği Açıklamak) kitabı geldi. Önce şunu belirteyim: Adının verdiği izlenime rağmen, Mann bu kitabında demokrasi ile etnik temizlik arasında birebir bir ilişki kurmuyor. Onun anlatmak istediği, modern demokrasilerin belli şartlar altında etnik temizliğe yol açabilecekleridir. Mann’a göre, bir ‘halk tarafından yönetim’de başlangıçtaki demokratik idealleri çarpıtan kimi etkenlerin ortaya çıkması halinde demos anlamındaki ‘halk’ etnosa dönüşebilir. Bu da dışlayıcı bir organik milliyetçiliğe sonra da buna bağlı olarak etnos’u ‘temizleme’ amaçlı şiddete, yani etnik temizliğe götürür. Demokratik idealleri çarpıtan etkenlerin başında etnisite duygularının baskın çıkması veya savaş şartları gelmektedir. Özellikle etnik grupların hiyerarşik olarak düzenlenmiş veya iki ana etni temelinde polarize olmuş olması durumunda bir etninin diğerini hakimiyeti altına almaya çalışması kanlı çatışmalara yol açabilir. Mamafih, Mann demokrasilerde etnik temizliğin genel bir durum olmak yerine, esas olarak kuruluş ve gelişme aşamasında ortaya çıktığını da belirtir.

Demokrasideki ‘halk’ın (demos) etnik bir grup veya topluluk olarak algılanma ihtimalinin varlığı modern demokrasilerin ‘ulus-devlet’ler şeklinde örgütlenmiş olmalarıyla yakından ilgilidir. Çünkü, çoğu ulusun henüz siyasi bir kimlik oluşturmadan önce şu veya bu etnik kökenle tanımlanması veya bir şekilde etnik bir menşe ile ilişkilendirilmesi ulus devletlerin özellikle kuruluş aşamalarında etnos’un demos’a baskın çıkması ihtimalini artırmakta ve böyle bir durumda demokrasi de hakim etnik topluluğun bu konumunu meşrulaştırmaya hizmet edebilmektedir.

Aynı kaygının ulusların ‘kendi kaderini tayin hakkı’ tartışmasında da ortaya çıktığını görüyoruz. Meselá, Sabrina P. Ramet’e göre, ulusal kendi kaderini tayin hakkının varlığı, zorunlu olarak, bir devlette ancak aynı ulustan olanların yaşama hakkı olduğu anlamına gelecektir. Bu da o ulusun kendisinden olmayan azınlıklar olmaksızın kendileri olarak yaşama hakkına sahip olduğu iddiasına yol açacaktır. Bunun sonucu ise, kaçınılmaz şekilde, ‘etnik temizlik’in (genocide) meşrulaştırılmasıdır.

Kafkasya’ya KKTC modeli  

 İki maç sonra finaldeyiz şimdi sırada Hırvatistan var

Hasan Cemal

h.cemal@milliyet.com.tr

İki maç sonra finaldeyiz; şimdi sırada Hırvatistan var

Evet, finale finale, Viyana’nın fethine!

CENEVRE

Evet, evet aynen öyle, finale finale, Viyana’nın fethine!   Bu kez Viyana kuşatması dün gece İsviçre Alpleri’nden başlamış durumda.

İki maç sonra finaldeyiz.

Şimdi sırada Hırvatistan.

Öylesine bir moral depoladık, öylesine bir özgüven kazandık ki, bu takım, bu topçular bundan sonra artık kolay kolay maç vermez.
Psikolojik üstünlük artık bizde.

Kupaya, daha doğrusu başarıya o kadar büyük bir açlığı var ki Milli Takım’ın, bu çizgiyi, bu yükselişi yakaladıktan sonra kimseye kolay kolay yenilmez.

Bu satırları zorlukla yazıyorum.

Müthiş bir duygu fırtınası içindeyim.

“Yazık, buraya kadarmış” derken, 75. dakikada Arda’nın golüyle öylesine bir patlama yaptık, inanılır gibi değildi.

Sonra Nihat girdi devreye. 88’de ilk gol, 2-2.

Çıldıracağız!

90’da müthiş bir şut yine Nihat’tan,  3-2.

Delirmek içten değil.

Ne oluyoruz derken, bir kırmızı kart Volkan’a. İki dakika daha var. Aman Allah’ım! Bir gol yer de iş penaltılara kalırsa, Tuncay var kalede...
Ve nihayet bitti.

Haydi bakalım yazılara takla!

Bir maç içinde bu kadar iniş çıkış olabilir mi? Bu kadar mahkûm oynarken, işler kötü giderken, birdenbire 2-0’dan oyunu çevirebilecek kadar bir şahlanış nasıl olur da yaşanabilir?

Hepsi bir maçta olur mu?
Sevinç içindeyiz.

Fatih Hoca ve aslanlarını yürekten kutluyorum.

Evet, evet, finale finale, Viyana’nın fethine!

Aşağıda maç öncesi yazdığım yazı...

* * *
Kül rengi bir sabaha uyanıyorum, içimde kıpırdamaya başlayan heyecanla, maç heyecanıyla birlikte...

Hava yine kapalı.

Yağmur çiseliyor.

Akşam da yağmurlu olacakmış. Doğru dürüst güneş yüzü göremeyecek miyiz bu memlekette?
İçimdeki sıkıntı...

Maç n’olacak?

Fatih Hoca’nın yüz çizgileri de sıkıntılıydı, akşamki basın toplantısında. Söylemi, mimik ve jestleri, sağolsun, etrafına yine dalga dalga negatif enerji yayıyordu.

Ve gazeteci milletinin genç habercileri, Hoca’ya sorularını genellikle çekine çekine yöneltiyorlardı, bir terslik olmasın diye herhalde. Kim bilir, belki de fırça tedirginliği...

Fatih Hoca bu yaştan sonra tabii değişmeyecek. Daha çok ‘meydan okumak’tan beslenen ve bundan hoşlanan halleri ağır basıyor gibi... Oysa güleryüzlü olmak ona daha çok yakışıyor.

Belki de bu kadarı, çok kritik bir maç öncesinin gerginliğidir.
Anlaşılabilir bir ruh hali.

Ancak Hoca’nın bu gergin halleri, böyle bir maç öncesinde gencecik topçularımızı nasıl etkiler bilemiyorum. Bu arada ben de Hoca’nın yüz ifadesini okumaya çalışırken, aklımdaki o soruyu sormaktan vazgeçiyorum.
Yenecek miyiz bu Çekleri?

Bir yensek, iki maçta finaldesin. Üçüncü maçta da şampiyon! Düşünebiliyor musun iki maçta finali yakalıyorsun, üçüncüde kupa senin.
Yani Viyana’nın fethi!

Neden olmasın? Önce hayal etmeyi öğren! Ve 68’in sloganını hatırla:
Gerçekçi ol, imkansızı iste!

Frene bas oğlum Hasan.

Çekler çok iyi takım. Avrupa futbolunda sağlam yeri olan, sistemi oturmuş, gelenek, ekol  sahibi bir takım. İsviçre’ye Almanları iki kez yenerek, grup birincisi olarak geldiler.

Şu Koller’e bak, ünlü santforları. Boyu 2.02, 100 kilo, ayakkabısı 50 numara ve 87 milli maçta tam 54 gol...
Ama Koller eski Koller değil. Çok fazla da zıplayamıyormuş. Ayrıca bizim zebella gibi, aslan gibi bir Servet’imiz var, gözünü daldan budaktan sakınmayan...

Şunu da unutma, Rosicky gibi bir stardan, oyun kurucudan yoksun durumda Çekler. Büyük futbolcu Nedved’leri de yok artık, milli takımı bıraktı.
Bizde de Emre Belözoğlu sakat.

Bazı futbol yorumcularımıza bakıyorum, bu eksikliği önemsemiyorlar. Geçen sezondaki çok büyük maç eksiğinin Emre’yi olumsuz etkilediği kanısındalar. Ben farklı düşünüyorum ama...

Bir başka önemli nokta:

Psikolojik üstünlük bizde. İsviçre maçıyla birlikte moral ve özgüven aşılandı takıma. Bir de başarıya açlık konusu... Bunlar da avantajlarımız.
Futbol bu, belli mi olur.
Yazı parça parça geliyor, sıkıcı.

Kahve mi, pub mı?..   

Cenevre’nin ‘Eski Şehri’nde pazar sabahı açık bulduğum ve benden başka kimseciklerin bulunmadığı bir kahve köşesinde bu satırları yazıyorum.

Hasan Bülent Kahraman’dan dinlemiştim. İngilizler bir tarihte demiş ki: 

“Fransızlar kahve açtı da ne oldu? İşsizler buluştular, kafa kafaya verip ihtilal planları yaptılar, hatta ihtilal yaptılar.

Biz en iyisi pub açalım. Gelsinler kafayı bulup yumuşasınlar.”

Günün ilk yazısının sonunu nihayet idrak ettik.

Şimdi de girişini yazmak için akşamı, yani maçı bekleyeceğim, içimde gittikçe dallanıp budaklanan bir heyecan ağacıyla...

İnşallah sevinen biz oluruz.

 *********

  "arab at'ı çim de sprint atıyor."

   yağmur yağıyor yağmur...