Bush yönetiminin misket bombalarının üretimini, stoklanmasını, nakliyatını ve kullanımını yasaklayan tarihi uluslararası anlaşmayı imzalamayı reddetmesi affedilemez bir tutum. Askeri gerekliliklerin insani zorunluluklara baskın çıktığı bir dönemde yaşamıyoruz.
Çarşamba günü Dublin’de 111 ülkenin yasaklamayı kabul ettiği misket bombaları sivillere korkunç acılar çektiriyor ve bugünün savaşlarında pek az askeri fayda sağlıyor. Misket bombası konteynerleri açık havada infilak ettiğinde etrafa yüzlerce binlerce bombacık saçılıyor. Ve bu bombacıkların çok büyük bir bölümü tarlalarda, çiftliklerde ve köylerde patlamadan kalıyor -ta ki toprağı süren bir köylü veya oyun oynayan bir çocuk tarafından infilak ettirilene dek.
Misket bombaları ilk olarak 2. Dünya Savaşı’nda kullanıldı ve bugün mevcut olan silahların büyük bölümü Soğuk Savaş dönemine özgü savaş alanlarında kullanılmak üzere, tanklarda ve zırhlı araçlarda bulunan, çok geniş bir alana yayılmış birlikleri öldürmek ve etkisizleştirmek için tasarlandı. Dublin anlaşmasında vücut bulan ezici çoğunluktaki uluslararası oybirliği, ayrım gözetmeyen güvenilmez silahların, kullanıldıkları çatışmaların sona ermesinin ardından masum sivilleri öldürmeye devam ettiğinin kabulüdür.
Bunun son örneği, İsrail’in Hizbullah’a yönelik 2006 savaşında Güney Lübnan’ın dört bir köşesine saçtığı misket bombalarıydı. 1999’da NATO’nun Sırp güçlerini Kosova’dan çıkarmak için yürüttüğü savaşta da söz konusu silah kullanılmıştı. Bugün bu bölgelerde yaşayan siviller hâlâ kalan bombacıklar yüzünden sakat kalıyor ve ölüyor. Laos’taki köylülerse 40 yıl öncesinden kalma patlamamış misket bombalarından zarar görmeyi sürdürüyor.
Pentagon kendisine hangi silahlara sahip olabileceğinin söylenmesinden hoşlanmıyor ve Başkan Bush da uluslararası anlaşmalarla bağlı olmayı sevmiyor. Fakat yeni misket bombası anlaşması, imzalamayan bütün mühim ülkeleri (ABD’nin yanı sıra Çin, Rusya, İsrail, Hindistan ve Pakistan) utandırabilir ve utandırmalı da. Bu utancın söz konusu ülkeleri bu insanlıkdışı silahları üretmek, kullanmak ve satmaktan vazgeçirmesini umuyoruz.
(Başyazı, 1 Haziran 2008)

Eski ABD Başkanı Eisenhower 7 Nisan 1954’te şöyle demişti: “Önünüzde bir sıra domino taşı vardır, ilkine dokunursunuz ve sonuncusunun hızla düşeceği kesindir. Dolayısıyla karşınızda, en derin etkileri yaratacak bir parçalanmanın başlangıcını bulabilirsiniz.” Eisenhower’ın ifade ittiği ‘domino teorisi’, komünizmin Güneydoğu Asya’da yayılması korkusuyla bağlantılı olarak benimseniyordu; bölgedeki bir ülkenin Sovyet hâkimiyetine girmesinin, düşen domino taşları gibi komşu ülkelerde benzer olayları tetikleyeceği varsayılıyordu.
Bu kavram Soğuk Savaş boyunca ABD’nin Asya’daki müdahaleciliğini meşrulaştırmak için kullanılsa da, Amerika teorinin işlevsel ucunu Ortadoğu’yla ilişkisinden dolayı kucakladı: Arap ülkeleri de sadece birinin düşüşüyle, ABD kontrolüne girecekti. Domino etkisi veya başka nedenlerle olsun, arzulanan sonuca büyük ölçüde ulaşıldı. Petrol zengini Körfez ülkeleri, Ürdün, Mısır, Irak, Filistin Yönetimi ve Mağrip ülkelerinin hepsi, farklı düzeylerde de olsa ‘düşürüldü’.
Suriye gibi az sayıda istina da söz konusu. Fakat, göz dikilen ödül her zaman her zaman için Lübnan’dı. ABD, İsrail ve Suudi Arabistan, iktidardaki 14 Mart koalisyonu aracılığıyla Lübnan’ı da ‘kazanmaya’ çalışıyordu. Fakat bu ödül kaderde yoktu.
Sinyora hükümeti ve daha kesin konuşmak gerekirse Saad Hariri’nin Gelecek Hareketi (14 Mart koalisyonundaki en büyük blok), muhalefeti ve destekçilerini kışkırtmak için iki yıldır elinden geleni yaptı. Söz konusu eylemler arasında, Temmuz 2006 savaşında İsraillilerle yapılan gizli anlaşmalar, Kaide bağlantılı militanları Hizbullah’ın üzerine salmak için dikkatsiz girişimler ve Beyrut’un Şii ağırlıklı güney banliyosündeki elektrik ve su kesintileri var. Kışkırtmalara rağmen, muhalefet kabinede veto gücü ve birlik hükümetine yönelik taleplerine sabırla tutundu.
Hükümet zaten tehlikeli olan durumu tutuşturmak için bir başka girişimde, Hizbullah’ın iletişim ağını yasadışı ilan edip onu Beyrut havaalanındaki gizli kameralarla casusluk yapmakla suçlayınca, gerilim zirve noktasına geldi. Bir günden kısa sürede, Hizbullah ve Emel bazı analizcilerin ‘karşı darbe’ diye nitelediği bir adımla Batı Beyrut’u kontrol altına aldı. Yetki aynı hızla orduya teslim edildi. Kabinenin kararları yürürlükten kaldırıldı. Sonrasında Katar emirinin yardımıyla,  21 Mart’ta Doha Anlaşması’na varıldı. Birlik hükümeti kuruldu; başbakanın 30 üyeli kabinesi artık çoğunluktan 16 ve muhalefetten 11 bakanın yanı sıra cumhurbaşkanının atayacağı üç bakandan oluşacak. Bu yapı muhalefete veto gücü veriyor. Mişel Süleyman, Kasım 2007’den beri boş olan cumhurbaşkanlığına oybirliğiyle seçildi. Hizbullah lideri Nasrallah ertesi gün halka şöyle sesleniyordu: “Bu ülke, işbirliği, oybirliği ve dayanışma olmazsa hayatını sürdüremez. Biz güç istemiyoruz. Lübnan’ın istisnai bir ulus olduğuna inandığımız için, ülkeyi yönetmek veya halka herhangi birşey dayatmak istemiyoruz.”
Doha Anlaşması’nın tamamlanmasından sonra, Lübnan gerçekten de istisnai bir ulusa dönüştü. Ortadoğu’nun düşen domino taşları Lübnan sınırında durdu. ABD, İsrail ve Suudilerin ülke için yaptığı plan -Lübnan hükümetini 14 Mart koalisyonu aracılığıyla kendi yanlarına çekme planı- başarısız oldu. 21 Mayıs’ta, küçük Lübnan bütün tarafları temsil eden ve artık halka zarar veren tek taraflı kararlar çıkarmayacak bir birlik hükümeti kurarak, ABD, İsrail ve onlara bağlı Arap devletlerine karşı koymayı başardı.
Lübnan taşı düşmedi. O gün ülke, sedir ağaçları kadar dik duruyordu.

(ABD merkezli internet sitesi, 1 Haziran 2008)