EMRE AKÖZ Davanın tek iyi yanı
Geçen sene, Birey Yayınları, 28 Şubat (1997) darbesinin 10'uncu yılı vesilesiyle bir derleme yayınlamıştı: "28 Şubat: Postmodern Bir Darbenin Sosyal ve Siyasal Analizi."
O kitaba yazdığım makalenin başlığı şuydu: 28 Şubat Darbesinin Tek 'İyi' Yanı.
28 Şubat darbecileri, hükümeti devirdi. Refah Partisi kapatıldı.
Necmettin Erbakan, AB karşıtı, ekonomide devletçi, kültür alanında ise dayatma yanlısı bir İslamcıydı .
' Milli Görüş'ün ulusalcılıktan farkı, dindir. Deniz Baykal'a dini ekleyin, karşınıza Erbakan çıkar. Erbakan'daki dinci boyutu kaldırın, geriye bir Kemalist kalır.
28 Şubat darbecilerinin, 'farkında olmadan' yaptığı tek iyi şey... RP'deki 'serbest piyasacı' ve 'AB yanlısı' genç kadronun önünü açmak oldu.
Anadolu sermayesini temsil eden bu kadro 2002'de hükümet oldu.
AKP'ye 22 Temmuz 2007 seçimlerini ezici bir üstünlükle kazandıran olumlu icraatından bahsetmeyeceğim.
Amacım yukarıdaki soruyu tekrar formüle etmek: " Bu kapatma davasının iyi yanı nedir? "
Ama önce biraz tarih... Atatürk, 1937'de başbakanlığı Celal Bayar'a verirken şöyle demişti: " Ordu komutanlarını ben atarım. Vali atamalarını da ben yaparım. Gerisi sana kalmış... "
İşte iki başlı 'siyasi yapı' bu... Bir yanda: Halkın oyuyla hükümete gelen siyasetçiler ki onların işi ekonomiyle uğraşmaktır... Öte yanda: Devlet alanında konumlanıp 'yüksek siyasetle' (?) uğraşan bürokratik elit...
İki grubu ayıran hudut da laikliktir . Bürokratik elit, alttan gelerek, maddi ve manevi çıkarlarını tehdit edenlerin önünü laiklik ilkesini bir öyle, bir böyle yorumlayarak keser.
Aynı şeyi sık sık yapabilmesinin sırrı şudur: Halkın büyük çoğunluğu Müslüman'dır. Geleneksel kültür din ile yoğrulmuştur. Kitle partisi oluşturmak isteyen hemen her politikacı; dini temalara başvurmak, kendini o terimlerle anlatmak zorundadır.
Ancak politikacı dinden söz ettiği anda... " Dini siyasete alet ediyor " yaygarası ile karşılaşır: Aynı Menderes'in, Demirel'in, Özal'ın başına geldiği gibi...
İki siyasetçi hariç: 1973'teki Ecevit dine ağırlık vermeden kitleselleşti; çünkü dönem uygundu. Erbakan ise zaten hep 'dinci' oldu.
Bizdeki sistemin diğer kırılgan noktası Kürtlerdir . Kürt vatandaşların en sıradan, en normal talepleri dahi " bölücülük " olarak adlandırılmıştır.
Kürtlerin demokratik taleplerini dile getireceği partiler kapatılmıştır.
Şimdi tekrar AKP'ye dönebiliriz...
AKP ekonomideki başarısıyla gelen devasa oy oranına dayanarak "özgürlükçü siyaseti " boşladı.
Mesela ... 301'i uykuya yatırdı... Anayasa'da ve Siyasi Partiler Kanunu'nda gerekli değişiklikleri yapmadı... AB sürecini yavaşlattı... Alevi açılımını kısa keserek, " Canım, zaten bunlar Sünni partisi " dedirtti... Van savcısı Ferhat Sarıkaya'yı yalnız bıraktı... DTP'ye kapatma davası açıldığında sessiz kaldı.... Hrant Dink davasını daha fazla zorlamadı...
Misalleri çoğaltabiliriz.
Sonucu hep birlikte görüyoruz: Antidemokratik güçler atağa geçti.
Özetle: Türkiye'nin hukuk devleti olamadığını apaçık gösteren bu 'siyasi' davanın tek olumlu yanı, AKP'yi kendine getirmesi olacak. Tekrar demokrasinin ipine sarılacak. Kendini kuyudan yukarı çekerken, hakkı yenilen diğerlerini de beraberinde sürükleyecek.
Yapmazsa, boğarlar
4 Temmuz 2008
cengizcandar@referansgazetesi.com
Darbe örgütlenmesine bulaşmadıysanız, korkmayın...
Türkiye’de
hiç askeri darbe olmadı mı? Türkiye hiç askeri müdahale yaşamadı mı?
Türkiye’de askeri darbe girişimleri ya da planlaması hiç yapılmadı mı?
Bunların hepsi oldu. 1960’dan bu yana, 1971, 1980 ve 1997 (postmodern darbe-28 Şubat),
Türkiye’nin siyasetinde askeri müdahale zincirinin halkalarını oluşturdu.
Bunların ilk üçü, “Soğuk Savaş” dönemine denk geldi. Tümünde, Türkiye’nin yer aldığı kampın lider ülkesi ABD’nin ya onayı, ya bilgisi, ya da doğrudan parmağı vardı. “Soğuk Savaş” dünyasında, Türkiye’de askeri darbe ya da müdahale oluyor diye, dünyada kıyamet kopmadı.
28 Şubat ya da “postmodern darbe”, Soğuk Savaş sonrasına denk geldiği için tarz olarak kendisinden öncekilerden farklıydı. Sürece yayıldı. Görüntüde herşey kitabına göreydi. Parlamento açık kaldı. Hükümet, kağıt üzerinde kuralına uygun değişti.
Her askeri darbe ya da müdahale, ya yasa ve anayasa değişiklikleri, 12 Eylül 1980’de ise Türkiye’nin üzerinde hala bir “deli gömleği” gibi duran yeni bir anayasa getirdi. Türkiye’nin hukuk yapısını, asker kurumunun müdahalesine açık hale gelecek ölçüde biçimlendirdi.
Bu yapı, Türkiye’nin AB ile “tam üyelik müzakereleri”ne başlamasının vazgeçilmez şartı olan Kopenhag Siyasi Kriterleri’nin ilk hükmüne aykırıdır. Parlamenter-demokratik kurumların devamlılığı ve sivilliği, esastır. Şayet, Türkiye, hukuk sistemini değiştireceği ve askeri darbe ve müdahalelere yolun sonsuza dek kapandığı işaretini vermemiş olsa, 17 Aralık 2007’de Kopenhag Siyasi Kriterleri’ni tam üyelik müzakerelerine başlamasına engel olmayacak ölçüde yerine getirdiği hükmüne AB varmazdı.
Peki, bu, Türkiye’de askeri darbe ya da müdahale ihtimalinin veya böyle niyetler güdenlerin ortadan kalktığı anlamına gelir mi?
Gelmez. Gelmediğini, 2004 yılı için tasarlanmış olan SARIKIZ ve AYIŞIĞI kod adı verilmiş darbe hesaplarından biliyoruz. Bunu, emekli Deniz Kuvvetleri Komutanı Özden Örnek’in “Darbe Günlükleri” diye isimlendirilen ve Nokta dergisi tarafından yayınlanan notlarından öğrendik.
*** *** ***
O notlarda 2004’ün Jandarma Genel Komutanı, emekli olduktan sonraki Atatürkçü Düşünce Derneği Başkanı Şener Eruygur’un “darbe peşinde” olduğunu okuduk. Notlarda, Hurşit Tolon’un da ismi geçiyor, Sinan Aygün’ün de, Mustafa Balbay’ın da. Daha nicelerinin.
Son 50 yıl içinde dört askeri darbe ve müdahale yaşamış bir ülkenin insanları olarak, bu “bilgiler”in şaşırtıcı bir yanı bizler için olabilir mi?
Bazıları “orgeneral” rütbesindeki isimlerin, “darbe soruşturması” ile ilişkilerindirilmesine inanamıyor.
Pes. Bundan önceki darbeleri onbaşı rütbesindekiler mi gerçekleştirdi?
Peki, iş adamı ya da medya mensubu olanların bu işlerle ilişkisi nasıl olur?
Nasıl olmaz?
27 Mayıs’taa, daha sonra 12 Mart’a giden yolda “9 Mart darbesi” diye beklenen oluşumda gazeteciden geçilmiyordu. “9 Martçılar”ın “gurusu” şu dönemde Ergenekon soruşturmasının zanlıları arasında.
Daha önce defalarca altını çizdim; Nokta’da yayınlanmış olan “Darbe Günlükleri”ne tam anlamıyla bir “medya karartması” uygulandı. Ergenekon soruşturmasına ise tam anlamıyla bir “medya çarpıtması” uygulanıyor.
Bu “medya çarpıtması” yüzünden, kamuoyuna “Türkiye nereye gidiyor?” tedirginliği yerleştiriliyor. Öyle ki, bir çok insan “gece kapım çalınacak mı” yani “polis gelip beni de götürecek mi” kaygısına düşürüldü.
Eğer, “terör örgütü kurmak” ya da “darbe örgütlenmesi”nde yer almak gibi bir işe kalkışanlar varsa, tedirgin olabilirler. Ancak, vatandaşların önemli bir bölümünün böyle bir tedirginlik içine sokulması, kendisini iktidar mücadelelerinden rol almaktan ve “Soğuk Savaş” döneminin “Üçüncü Dünya ülkesi” niteliklerinden arındıramamış, demokrasi ve hukukun üstünlüğüne duyarsız medya çevresinin marifetidir.
*** *** ***
Medyası, ülkenin en anlamlı “temiz eller” sınavında sınıfta çakan bir ülkenin ana muhalefet partisi liderinin, “darbeci örgütlenme”ye ilişkin sızan belgelere “perişan senaryo” demesinde şaşacak bir şey olamaz.
Darbe ortamı sağlamak için Temmuz ayı itibarıyla siyasi suikastları öngören “darbe örgütlenmesi”nin sızan belgelerinin nesi “perişan bir senaryo” olabilir? Bu ülkede, şunun şurasında daha bir buçuk yıl önce Hrant Dink kahpece öldürülmedi mi?
Bir buçuk yıldır, her yeni gün devlet görevlilerinin –bunun içinde Şener Eruygur’un komutanlığını yaptığı, Veli Küçük’ün önemli görevler üstlendiği Jandarma’nın yetkilileri de var- Hrant Dink cinayetinde rol aldıkları ortaya çıkmıyor mu?
Basındaki meslektaşlarıma naçizane bir uyarı; Darbe örgütlenmesine bulaşmadıysanız, kimse sizin kapınızı çalıp gözaltına almak için götürmez. Merak etmeyin. Ama, bugünlerde yazdığınız her satırı, bu ülke demokrasi yönünde yol aldıkça kafanıza vuracağız.
Ona buna yaranmayı, denge hesaplarını bırakın. Bir şey yazmadan önce, mevsimlerin değişebileceğini unutmadan, iki kez düşünün. Öyle yazın...
