Sherko Bêkes (qesîdey Kûrsî)(1)

Mehmet Barlas
mbarlas@sabah.com.tr

Sıkıştırılmış bir tarihin kısır döngüsü içindeyiz

Fellini yaşlanmayı şöyle anlatır:
- Sofraya oturdum, masadaki en genç insan bendim. Aynı sofraya yine oturdum. Masadaki en yaşlı insan bendim.
Cumhuriyet'te dış politika yazmaya başladığımda 22 yaşındaydım. Gazetenin 3'üncü sayfasındaki köşe komşum Burhan Felek de 75 yaşındaydı.
Akşamüstleri oturup sohbet eder ve genellikle Burhan Felek'in anlattıklarını dinlerdik.
Mesela 1912 yılının 23 Ocak günü Hukuk Fakültesi öğrencisiyken, "Bab-ı Ali Baskını" na nasıl tanık olduğunu anlatırdı.
Bugünkü İstanbul Vilayet binası olan o zamanki Bab-ı Ali'nin karşısında, Balkan Savaşı yenilgisini öğrenci arkadaşları ile protesto ediyorlarmış. Burhan Felek de bir taşın üzerine çıkmış, ateşli bir konuşma yapıyormuş.
O sırada beyaz bir ata binmiş Enver Paşa, arkasında İttihat Terakki'nin taraftarları ile gelmiş. Bakanlar Kurulu'nun toplantı halinde bulunduğu binaya girmişler. Bir tetikçi Harbiye Nazırı Nazım Paşa'yı vurmuş. Sadrazam Kamil Paşa'yı da istifaya zorlamışlar.

Sıkıştırılmış tarih
Burhan Felek bir öğrenci olarak yaşadığı sürecin nerelere dayandığını anlatırdı. Osmanlı'dan Cumhuriyet'e, "Tek Parti"den çok partili demokrasiye, seçimlere, darbelere uzanan ve sıkıştırılarak yaşanmış bir tarihin öyküsüydü bu.
Şimdi düşünüyorum.
Burhan Felek'in yaşadıklarını ben de yaşadım.
Sıkıştırılmış tarihi ben de yaşarken, "gelişmemişlik" adı verilen kısır döngüye sıkıştırıldığımı hissederek geçirdim yıllarımı.
Felek öğrenci kimliğinde tanık olduğu Bab-ı Ali baskınını 1964'te anlatırken, 50 yıl öncesinin bir anısını bize aktarıyordu. Bu bir Osmanlı tarzı darbeydi.
Ben de bundan 48 yıl önceki Nisan'da aynı yerde, yani Vilayet binasının karşısında, Hukuk Fakültesi'ndeki arkadaşlarımla "Menderes istifa " diye bağırıyor ve Cumhuriyet tarzı ilk darbe olan 27 Mayıs'ın fitilini ateşliyordum.
Burhan Felek'ten bana ve benden sonra da daha genç kuşaklara aktarılacak bu birbirinin tekrarı olan yorucu ve bıktırıcı serüvenler, "Buddenbrooks" benzeri bir romanın bölümlerini oluştursalar, bir Hanseatik ailenin çöküşü diye okur geçersiniz.

Senaryoyu yazanlar
Ama sonuçta bu bizim hayatımız.
Şimdi 22 yaşında olan genç gazeteciler, acaba 50 yıl sonra bugünü nasıl anlatacaklar genç meslektaşlarına?
23 Ocak 1912'de "İttihatçılar" vardı. 27 Mayıs 1960'ta "Genç Subaylar" vardı.
2008'de yeniden içine düşürüldüğümüz istikrarsızlık ortamının senaristleri ve aktörleri kimler?
Bugünün gençleri de acaba 50 yıl sonra "Ergenekon" cuları veya "Türk Gladiosu" nun devlet ve siyaset içindeki uzantılarını mı anlatacaklar yeni kuşak meslektaşlarına?
Acaba bu döneme özgü darbe tarzları anlatılırken, "post-modern", "de jure", "medyatik", "para-psikolojik" benzeri tanımlamalar mı yapılacak?
Böyle cevabını tam bilemediğiniz sorular karşınıza çıkınca, en kolay yol şiirlere sığınmaktır.
Örneğin Cahit Sıtkı Tarancı'ya sığınırsınız. Derdiniz "Neden yaşlanıyorum" ise, "35 Yaş"tan dizeleri tekrarlarsınız kendi kendinize:

Şiirler
"Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç fark ettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış."
Eğer cevabını aradığınız soru "Neden kendi kaderimizi kendimiz çizemiyoruz" ise, yine Cahit Sıtkı'ya sarılır ve tekrarlarsınız:
"Ne doğan güne hükmüm geçer,
Ne halden anlayan bulunur;
Ah aklımdan ölümüm geçer;
Sonra bu kuş, bu bahçe, bu nur.
Ve gönül Tanrısına der ki:
Pervam yok verdiğin elemden
Her mihnet kabulüm, yeter ki
Gün eksilmesin penceremden!" 

AK Parti hakkındaki kapatma davası
ÖN SAVUNMA ANAYASA MAHKEMESİ'NDE

ANKARA -

AK Parti yetkilileri, parti hakkındaki kapatma davasında ön savunmayı Anayasa Mahkemesi'ne sundu.

AK Parti Genel Başkan Yardımcısı Dengir Mir Mehmet Fırat ile AK Parti Grup Başkan Vekilleri Sadullah Ergin ve Bekir Bozdağ,

partinin 6 klasörden oluşan ön savunmasını saat 18.20 civarında Anayasa Mahkemesi'ne verdi.

AK Parti hakkında açılan kapatma davasında, Anayasa Mahkemesi, tensip tutanağı ile birlikte iddianameyi 2 Nisanda AK Parti'ye göndermişti.

AK Parti'nin, tebliğden itibaren 1 ay içinde ön savunmasını vermesi gerekiyordu. Buna göre ön savunma süresi 2 Mayıs Cuma günü sona erecekti.

Ön savunmanın verilmesinin ardından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Abdurrahman Yalçınkaya, esas hakkındaki görüşünü bildirecek.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının esas hakkındaki görüşü AK Parti'ye gönderilecek, AK Parti de esas hakkındaki savunmasını yapacak.

Daha sonra belirlenecek bir tarihte Yalçınkaya sözlü açıklama, AK Parti yetkilileri de sözlü savunma yapacak.

Bütün bu aşamalarda istenebilecek ek

süre taleplerini de Anayasa Mahkemesi değerlendirecek.

Bu sürecin ardından, davaya ilişkin bilgi, belgeleri toplayacak raportör, esas hakkındaki raporunu hazırlayacak. Bu işlemler sürerken, gerek Yargıtay

Cumhuriyet Başsavcılığı, gerekse davalı AK Parti ek delil veya yazılı ek savunma verebilecek.

Raporun, Anayasa Mahkemesi'nin 11 üyesine dağıtılmasının ardından, Anayasa Mahkemesi Başkanı Haşim Kılıç bir toplantı günü belirleyecek.

Üyeler, belirlenen günde bir araya gelerek kapatma istemini esastan görüşmeye başlayacaklar.

AK Parti hakkındaki kapatma davasını, 11 kişiden oluşan Anayasa Mahkemesi Heyeti karara bağlayacak.

''BUNDAN SONRASI MAHKEMENİN İŞİ''

AK Parti Genel Başkan Yardımcısı Dengir Mir Mehmet Fırat, AK Parti hakkındaki kapatma davasına ilişkin ön savunmanın 98 sayfadan oluştuğunu

belirterek, ''Ayrıca 3 klasör de eki var. Bunlardan ikişer suretini Genel Sekreterliğe teslim ettik.

Bundan sonrası Anayasa Mahkemesinin işi''

dedi.

 Anayasa Değişikliği için açılan dava
"RAPORTÖR ÇALIŞMALARINI SÜRDÜRÜYOR"

ANKARA -

Anayasa Mahkemesi Başkanı Haşim Kılıç, başörtüsünün üniversitelerde serbest bırakılmasını öngören anayasa değişikliğinin

iptali istemiyle açılan davada, raportörün raporunu tamamlamasından sonra en kısa sürede görüşmek için gün

belirleyeceğini bildirdi.

Kılıç, konuya ilişkin AA muhabirinin sorusu üzerine, bu davanın raporunu hazırlamak üzere görevlendirilen raportörün, aynı

zamanda AK Parti'nin kapatılması istemiyle açılan davanın da raportörü olduğunu anımsattı. Kılıç, şunları kaydetti:

''Raportör, o davanın ilk inceleme raporunu hazırlamak için anayasa değişikliğine ilişkin rapor hazırlıklarına 10-15 gün ara verdi.

Raportörün rahat

ortamda çalışması lazım.

Raporunu hazırlamaya devam ediyor.

Rapor tamamlanmadan size görüşeceğimiz günle ilgili bir şey söyleyemem.

Rapor tamamlandıktan sonra en kısa sürede görüşmek için gün belirleyeceğim.''

Haşim Kılıç, bir soru üzerine, davanın görüşülmesinde herhangi bir gecikmenin söz konusu olmadığını belirterek, anayasa değişikliklerinin öncelikli

görüşülecek davalar arasında yer aldığını vurguladı.

CHP, başörtüsünün üniversitelerde serbest bırakılmasını öngören Anayasa'nın 10 ve 42. maddelerinin değiştiren kanunun

''yok hükmünde

sayılması'', iptali ve yürürlüğünün durdurulması istemiyle Anayasa Mahkemesi'nde dava açmıştı.

 iki sapık avusturyalı ve üzmez 

   ikisinde tipolojisi sağcı aşırı sağcı dikkat edin !!!

       aile babası reisi görüntüsünde sapık !!!

      kıssa'dan hisse aile'ler zân altında

        ve

   14 yaşında evlendiği için mutlu olan kız çocuğu ile babası....

  üç vâkıa aynı anda gündem !!!

Sayın Ağar şayet MHP’nin başında olsa idi bu partinin oylarının

bugün yüzde onun çok üzerine çıkacağını tahmin ediyorum;

Sayın Ağar’ın sosyolojik yerinin MHP başkanlığı olduğunu düşünüyorum

  MHP'NİN AĞARLAŞTIĞI BUGÜN BELLİ DEĞİLMİ 30 04 2008

AKP’yi bekleyen temel tehlike

2004 Yerel seçimlerinin analizi ve üzerine yapılacak yorumlar kanımca bir süre daha sürecek.

Bendeniz de bir süre bu akıma katılacağım ve seçimler ile ilgili bazı görüşlerimi sizler ile paylaşacağım.

Türkiye’de bugünkü siyasal tartışmalar çok değil on yıl sonra anlamsız hale gelecektir (Tansu Çiller-Mesut Yılmaz kavgasını hatırlayın) ama Kıbrıs sorununun çözümüne bağlı AB müzakere süreci ve arkasından zorunlu olarak gelecek tam üyelik ülkemizin gelecek yüz senesini belirleyecek.

Bugünkü tartışmaları ve AKP’nin Kıbrıs sorununa yaklaşımı ile AB konusundaki istekli tutumunu bu çerçevede değerlendirmek gerekiyor.

AKP hiç tartışmasız 2004 yerel seçimlerinin mutlak galibi.

Kendilerinin bu seçimden kazançlı çıktıklarını ilan edebilen CHP, DSP gibi partilere ve yöneticilerine Allah akıl fikir versin demekten başka şey aklıma gelmiyor.

Kanımca ortada tartışılması gereken iki siyasal parti var, onlar da MHP ve DYP.

Bu iki parti de bugün kanımca aynı tabana oynuyorlar ve bu taban artık DYP’nin geleneksel tabanı değil.

DYP’nin aldığı yüzde onluk desteğin en azından yarısının Ağar’ın oyu olduğunu düşünüyorum.

DYP hareketi kökleri II. Meşrutiyete, hatta daha önceye dayanan, Demokrat Parti ve Adalet Partisi geleneğine yaslanan bir hareket.

1950’de bu hareket “Yeter söz milletindir” diyerek tek parti iktidarını deviren, Devlet-Millet tartışmasında açık olarak milletten yana tavır alan bir partinin hareketi.

Ama bugün ağırlığı partinin de ağırlığını geride bırakan Ağar devletin hatta derin devletin adeta simge ismi.

Bu tür bir isim ile “yeter söz milletindir” geleneğini sürdürmek olanaksız ve bu yüzden kanımca geleneksel DP, AP oyları hızla AKP’ye akıyor.

Sayın Ağar şayet MHP’nin başında olsa idi bu partinin oylarının bugün yüzde onun çok üzerine çıkacağını tahmin ediyorum; Sayın Ağar’ın sosyolojik yerinin MHP başkanlığı olduğunu düşünüyorum.

2004 Yerel seçimlerinde MHP artı DYP’nin oy oranı yüzde 20’yi aşıyor ve azımsanmayacak bir seçmen kitlesine tekabül ediyor ve bu kesimin AB karşıtı, Kıbrıs’da çözümsüzlükten yana kesimi temsil ettiğini düşünüyorum.

GP ve başka partilere kaymış marjinal oyları da toplarsanız ortaya yüzde otuzluk (maksimum) bir AB karşıtı cephe çıkıyor ki bu da demokratik bir ülkede doğal.

Esas mesele bu süreçte AKP’yi bekleyen tehlike.

Önümüzdeki dönem AKP’nin siyasal merkezdeki yerini iyi tanımlama dönemi.

AKP ya bu ret cephesinin oylarının bir bölümünü çalmak için bu bloka (MHP, DYP, GP belki de DSP) yanaşacak ya da bu kesim ile ilişkilerini tümü ile kopararak çok daha liberal-demokrat-muhafazakar bir çizgiye oturacak.

Kanımca önümüzdeki dönemde AKP’yi bekleyen temel tehlike MHP-DYP oylarına göz dikmek.

Bu tercihi biraz da dış konjonktür belirleyecek.

Ak koyun-kara koyun:
insani gelişmişlik endeksi

1975’den bu yana yayınlanan Birleşmiş Milletler İnsani Gelişmişlik Raporu’nun sonuncusu da geçtiğimiz hafta sonu yayınlandı.

“Human Development Report 2004” ismini taşıyan ve Temmmuz 2004’de açıklanan araştırma sonuçları ağırlıklı olarak 2002 yılının verilerine dayanılarak hazırlanmış bulunuyor.

Araştırmaya 177 ülke katılıyor (nispeten sağlıklı istatistiklere ulaşılabilen ülkeler) ve bu sıralamada ülkemiz Türkiye 88. sırada.

Araştırma kapsamına çok sayıda değişken dahil ediliyor ve söz konusu değişkenlerin tümü sıradan bir insanın günlük yaşam kalitesine yönelik değişkenler.

Bir insanın ortalama yaşam beklentisi, eğitim yaşı, sağlığa ilişkin çok sayıda değişken, sağlıklı içme suyuna ulaşabilme olanakları, kadının toplum içindeki yeri gibi değişkenler analize konu ediliyor.

Ama sıralamaya temel olan konular özünde üç başlık altında toplanıyor: Kişi başına düşen satın alma gücü paritesine göre milli gelir, bireylerin ortalama eğitim yaşı ve o toplumda ortalama yaşam beklentisi.

Söz konusu üç kriter bir araya geliyor ve 177 ülke bu kriterlere göre sıralanıyor.

Diğer bir anlatım ile, insanların daha sağlıklı yani daha uzun, daha zengin ve daha eğitimli yaşadığı toplumlar sıralamada öne çıkıyor.

Tam tersine insanların daha sağlıksız yaşadığı yani ortalama yaşam beklentisinin düşük olduğu, insanların ortalama eğitim yaşının yani aldıkları eğitimin az ve kalitesiz ve biraz da buna bağlı olarak fakir yaşadıkları ülkeler sıralamada geri düşüyorlar.

Görüldüğü gibi sıralamaya temel teşkil eden değişkenler pek öyle siyasi konular değil, hem seçilişleri hem de hesaplanışları oldukça objektif koşullara dayanıyor.

Ve böyle bir sıralamada ülkemiz yani olağanüstü bir jeopolitik yerde bulunan, zengin ve köklü bir tarihi olan Türkiye ancak 88. sırada bulunabiliyor.

Türkiye aynı sıralamada geçen sene 96. sırada, 2002’de ise 82. sırada yer alıyor idi.

2003 yılında 14 sıra birden geri düşmemizin temel nedeni 2001 krizi ve bu kriz ile büyük düşüş gösteren kişi başına gelir idi.

Bu sene de 96’dan 88’e gelmemizin temel nedeni yine kişi başına düşen gelirde bir kıpırdanma.

Satın alma gücüne göre belirlenmiş kişi başına gelir istikrar kazandığı zaman anlaşılan ülkemizin sıralamada yeri 80’li sıralarda bir yerde olacak ve kanımca bu sıralama kabul edilmesi güç bir yer.

Bu sıralamayı değiştirmek için yapılması gereken çok şey var, alınması gereken çok büyük mesafeler var ama kanımca yapılması gereken ilk şey söz konusu sıralamadan derin bir rahatsızlık duymak.

Bilindiği gibi son yıllarda AB sürecinde yabancıların başta da Sayın Verheugen’in ülkemize yönelik eleştirileri, bu eleştiriler haklı mı haksız mı gibi bir düşünce süzgeçinden geçirilmeden, toplumun belirli kesimlerinde büyük infial uyandırdı.

Yapılan eleştirilerin, ki kanımca çok büyük bir bölümü AB üyeliğine aday bir ülke için haklı eleştirilerdir, ülkemizin belirli kesimleri tarafından onur meselesi dahi yapıldığı görüldü.

Örneğin, bir AB Komisyonu üyesinin ülkemizdeki işkence sorunu hakkında yaptığı değerlendirme büyük sorun oldu ama aynı yerel çevreler Birleşmiş Milletler’in İnsani Gelişmişlik Endeksindeki yerini sorun etmediler, bu garip durumu bir onur meselesi gibi görmediler, var ise yok ise Verheugen ile uğraştılar.

Oysa ülkemiz beş yaşına kadarki çocuk ölümlerinde Dünyanın en kötü ülkelerinden biri idi hep ve bu yerel çevreler bu konuyu bir ulusal onur meselesi gibi görmediler ve ulusal onur konusunu yabancıların eleştirilerine endekslediler.

Sayın Fatih Altaylı gibi bitirmek istiyorum: Ne zaman adam oluruz? BM sıralamasındaki yerimizi Verheugen’in eleştirilerinden daha fazla onur meselesi yaptığımız zaman.

24 Temmuz 2004, Cumartesi   

Muhafazakarlık çağımızda nasıl olmalı?

AKP- Saadet Partisi ayırımı ile birlikte AKP kendi siyasal konumunu geleneksel milli görüş çizgisinden farklılaştırabilmek için “muhafazakar-demokratlık” biçiminde adlandırdıkları bir kimliğin inşa sürecini başlattılar ve böylece ülkemizde ilginç bir tartışma başlamış oldu.

Kanımca bu tartışma Türk siyasal hayatı için çok yararlı bir tartışma; bugüne dek pek gündeme gelmeyen kavramların daha nitelikli bir çerçevede ele alınması Türk siyasal kültürü için de çok önemli.

AKP’nin siyasi yelpaze içinde kendine “muhafazakar-demokrat” bir kimlik benimsediğini deklare etmesi söz konusu kavramın içeriğinin, daha doğrusu muhafazakarlık ve demokratlık kavramlarının evliliğinin mümkün olup olmadığı yoğun bir biçimde tartışılıyor.

Abant’ta toplantı yapan AKP mebusları da bu konuyu bir kez daha masaya yatırdılar; bendeniz de bu kavram (muhafazakar-demokrat) üzerine görüşlerimi sizler ile paylaşmak istiyorum.

Yazının en sonunda söyleyeceğimi burada belirtip öyle başlamakta belki de fayda var; Türkiye gibi bir ülkede muhafazakar-demokrat kavramının uzun vadede sürdürülebilirliği kanımca belirli nüanslar ile bu kavramın liberalizme yaklaşması ile mümkün.

Açıklamaya çalışayım: çağımızda muhazakar kimliğin sürdürülebilirliği ancak muhafazakar içerikli siyasal/toplumsal müdahalelerin negatif tasarruf biçiminde oluşu ile mümkün diye düşünüyorum.

Bu aşamada kanımca negatif tasarruf ya da nefatif müdahale kavramlarının içeriğini iyi belirtmekte sonsuz fayda var; Türkiye gibi otoriter siyasal gelenekten gelen toplumlarda çeşitli toplumsal kesimler üzerinde uzun yıllardır süren ciddi sayılabilecek kısıtlamalar, hatta isterseniz yasaklar ve yaşam biçimlerine müdahale var, bunu inkar etmek olanaksız.

Bugün için TBMM’de büyük bir çoğunluğa sahip ve kendine muhafazakar-demokrat kimliği ön plana çıkaran bir siyasal hareketin tabanı olarak gördüğü kesim üzerinde mevcut sınırlamalar ya da kısıtlamaları kaldırmaya çalışması kadar doğal/demokratik bir tavır olmasa gerek.

Demokratlık ayrıca benzer kısıtlamaları tüm toplumsal kesimler üzerinden de kaldırılmasını gerektiriyor; zaten AB süreci de bu doğrultuda belirli bir katkı yapıyor.

Kaldırılan sınırlamaların Anayasamızın ve belki de daha önemli olmak üzere uluslararası sözleşmelere (başta Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Birleşmiş Milletler İkiz Sözleşmeleri) aykırı olmaması da önemli.

Muhafazakar siyasal tavrın bu süreçte pozitif müdahale/pozitif tasarrufta bulunmaması da çok önemli.

Bu noktayı bir örnek ile açmaya çalışayım; Üniversitelerde öğrencilere yani kamu hizmeti tüketicilerine türban yasağı kanımca anlamsız bir yasak (yürürlükte olduğu sürece uymak zorunlu) ve AKP’nin bu yasağı kaldırmaya çalışması (negatif tasarruf) muhafazakar-demokrat kimliği ile uyuşan ve anlamlı bir siyasal pozisyon alış.

Ancak; zina meselesinde AKP’nin ilk tavır alışı ise tipik bir pozitif müdahale yani mevcut siyasal/hukuki sistem içinde olmayan bir yasağın tekrar konulması idi, zaten konu geri tepti, AKP bence bu süreçten büyük yara aldı.

Pozitif siyasal müdahaleler yani yasak kaldırmak yerine yeni düzenlemeler getirmenin AKP’yi çok zorlayacağını görmek için siyaset bilimi profesörü olmaya gerek yok ve bu alanda oluşabilecek ittifakları da AKP’den uzaklaştıran bir süreç bu.

AKP’nin siyasal alanda sadece yasak kaldırarak alacağı o kadar mesafe var ki ülkemizde yeni düzenlemeler getirmesine hiç ama hiç gerek yok diye düşünüyorum.

Negatif tasarrufların da AKP’yi, ülkemizi taşıyacağı yer liberal-demokrat bir dünya ve bu konuda da küresel trend zaten bundan farklı değil.

 20 Ekim 2004 Muhafazakarlık çağımızda nasıl olmalı

 eser karakaş

Milliyetçiliğin anlamlı bir tanımı mevcut mu?

Bu kesimle kendimi daha sorunlu hissetmemin temel nedeni belki de biraz mesleki deformasyon zira bugüne dek hiçbir kaynaktan ve konuyla

ilgilenen kimseden beni tatmin edecek bir milliyetçilik tanımı işitemedim ve bu nedenden iyi tanımlanamayan bir kavram üzerinden konuşmayı,

tartışmayı hep tehlikeli ve zararlı buldum.

Milliyetçilik ve ırkçılık

Son günlerde Türkiye maalesef yine, özellikle Hrant Dink’in bir ermeni olması nedeni ile öldürülmesi sonrası ırkçılık ve milliyetçilik tartışmalarının içine daldı.

Aslında belki de maalesef demek gerekmiyor zira Türkiye’nin ve hatta başka gelişmiş ülkelerin de bir vesile ile bu sevimsiz kavramlarla yüzleşmesi şart.

Bu satırların yazarı bir iktisatçı ve formel bir siyaset bilimi eğitimi de almış değil ama kanım bu tür konulara dışarıdan bakışların üstelik iktisatçıların bakışlarının daha serinkanlı ve daha analitik olduğu yönünde; üstelik milliyetçilik ve ırkçılık gibi konuların sadece siyaset bilimcilere bırakılamayacak kadar önemli konular da olduğunu düşünmüyor değilim.

Önce tanım yapmak gerekmiyor mu?
Gelelim temel tartışma konusuna yani milliyetçilik ve ırkçılık konularına.

İtiraf edeyim, benim ırkçılarla ya da kendini ırkçı, mesela türk ırkçısı olarak tanımlayanlarla bir sorunum yok zira bu insanlar çok net bir biçimde tanımladıkları bir kavramı savunuyorlar ve türk ırkının diğer ırklardan üstün olduğunu öngörüyorlar, bu temelde politika üretmek, devleti ve milleti yeniden yapılandırmak istiyorlar.

Dediğim gibi iyi tanımlanmış ve ne demek istedikleri konusunda lafı ağızlarında gevelemeyenlerle benim bir problemim yok.

Şayet ırkçılık hukuk sistemimiz içinde bir suç ise bu insanları savcılara, yok değilse de psikiyatrlara havale ediyor ve geçiyorum.

Benim kendimi daha ziyade sorunlu hissettiğim kişiler kendilerini “milliyetçi” olarak tanımlayanlar ve milliyetçiliğin ırkçılıkla ilişkisi olmadığını savunanlar.

Milliyetçiliğin anlamlı bir tanımı mevcut mu?

Bu kesimle kendimi daha sorunlu hissetmemin temel nedeni belki de biraz mesleki deformasyon zira bugüne dek hiçbir kaynaktan ve konuyla

ilgilenen kimseden beni tatmin edecek bir milliyetçilik tanımı işitemedim ve bu nedenden iyi tanımlanamayan bir kavram üzerinden konuşmayı,

tartışmayı hep tehlikeli ve zararlı buldum.

Ortada milliyetçilik tanım çabaları yok değil ama bu tanımlar hep totolojik yani kendi etrafında bilgi üretmeden dönen tanımlar ve itiraf edeyim bu tanım çabaları ancak ırkçılık ile flört etmeye başladıkları andan itibaren ayakları daha bir yere basmaya başlıyor.

Milliyetçiliği ülkeyi, milleti sevmek, ortak ülkülere sahip olmak olarak tanımlamak da gerçekten çok gülünç zira yurttaşların doğup büyüdükleri ülkeyi, ortak yurttaşlık sıfatı taşıdıkları insan kümesini (millet) sevmelerinin ölçüsünü de bulmak, tanımlamak imkansız.

Bu ölçüleri tanımlamak imkansız ama dayatmak pekala mümkün, bu nedenden de bu çok afaki tanımlar bizi olsa olsa dayatmacı, anti demokratik, anti liberal sistemlerin kucağına atıyor.

Toplumun ve o toplumun bireylerinin miliyetçilik kavramına ne atfettikleri de doğrusu beni daha az ilgilendiriyor zira ben iflah olmaz bir biçimde, evrensel hukuk sınırları içinde kalındığı sürece çoğulculuğa inanıyorum.

Sözün özü
Beni daha çok tedirgin eden, bir milletin (bir devletin vatandaşlarının toplamı dışında her tanım kaçınılmaz olarak baskıcıdır) değil o milletin örgütlenmiş biçiminin yani devletin konuya nasıl baktığı.

O devlet şayet parmak kadar çocukları her sabah “varlığım Türk varlığına armağan olsun” diye bağırtıyor ve birileri de bu devletin resmi milliyetçilik anlayışı Atatürk milliyetçiliğidir ve ırkçılık ile alakası yoktur diyor ise durum gerçekten vahimdir.

Yüce tanrı hepimizi ve özellikle bu milleti tanımsız kavramlardan korusun.