Ali Paşa Mezar Taşı Kitabesi Hüve'l-Bâki Server-i deryâ şeref-bahş-i donanmâ-yı şerîf Revnak-efzâ-yı vezâret dürr-i bî-hemtâ ferîd Şâhbâz-ı evc-i ulyâ şehsuvâr-ı nâmdâr Kahramân tayyâr-ı sânî fenn-i deryâda vahîd Şîr-i meydân-ı şecâat bir vezîr-i ercümend Ol Nasûh-zâde Ali Paşâ-yı deryâ-dil reşîd Dîn [ü]devlet hizmetinde nakd-i ömrîn bezl idüb Buldu unvân-ı vezâretle zihî fevz-i mezîd Lenger-endâz-ı ikamet Sâkız önünde iken Keştîsîn tezvîr ile âteşleyüb Rûm-i pelîd Kâmrân el-hakk kemâl üz[r]e cihânda ölmeden Destine sundu ecel sâkisi câm-i nâ-ümîd Yazdı târîhin Fürûğî hem dahî ol-demde kim Cân virüb oldu Ali Paşâ gemisiyle şehîd Sene 1237 Şevval fî gurre (21.06.1822 Cuma) Nûri Dede Hüve'l-Bâki Denizin efendisi; şerefli, kutsal donanmayı şereflendiren Vezirlik makamının güzelliğini artıran, eşsiz, benzersiz inci tanesi En yüksek doruğun yiğidi, meşhur at binicisi Câfer-i Tayyâr'ın kahramanlığı gibi ikinci tayyâr, deniz ilminde tek Yüreklilik meydanının aslanı, itibarlı bir vezir Deniz gibi engin gönüllü, doğru yol tutan Nasuhzâde Ali Paşa Din ve devlet hizmetinde ömür sermayesini harcayıp Vezirlik mevkiiyle; artan, çoğalan üstünlüğü buldu Sakız önünde demirli iken Gemisini hileyle, alçak Rum ateşe verip Hakikaten, dünyada arzularına kavuşmuş olarak, huzur içinde ölmeden Ecel şerbetini dağıtan, ümitsiz ecel kadehini Ali Paşa'nın eline sundu Fürûğî o zamanda vefat tarihini yazdı Ali Paşa gemisiyle can verip şehîd oldu Sene 1237 Şevval ayının ilk günü (21.06.1822 Cuma) Nûri Dede (kitâbenin hattâtı)
laleler günü 1 mayıs HERŞEY TÜRKİYE İÇİN MİLLİ GÜVENLİK SİYASET BELGESİ NE ANLAMDA "TEMEL" BİR METİNDİR? Mustafa Erdoğan Hacettepe Üniversitesi mersindogan@yahoo.com "28 Şubat Süreci" denen istisnai rejimin Türkiye'ye en büyük zararının, kimi hukuk dışı ve antidemokratik anlayış ve uygulamaların zamanla toplum tarafından kanıksanmasına ("olağanüstülüğün olağanlaşması"na) yol açma tehlikesine sahip olması olduğunu yıllar önce yazmıştım. Bu öngörüyü doğrulayan en dikkate değer olay, bizatihi 28 Şubat'ın bugün bir çok mahfilde (başta, maalesef, medya olmak üzere) tabii bir olaymış gibi algılanır hale gelmesi ve ondan eleştirel bir dille söz edenlerden kuşku duyulmasıdır. Öyle olmasaydı, 28 Şubat dönemindeki anti-demokratik ve hukuk dışı uygulamaların zararlı etkilerini kısmen de olsa giderme yönünde zaman zaman hükümet çevrelerinden ve başka yerlerden gelen girişimler söz konusu olduğunda, medya cenahından "28 Şubat'ın rövanşını almaya çalışıyorlar" yollu kınamalar gelir miydi?... * * * Çoğumuzun artık kanıksamış olduğu gerçeklerden birisi de, "milli güvenlik siyaseti"nin -yani, ülkenin bir temel "siyaseti"nin- belirlenmesinin Türkiye'de askerlerin yetkisinde sayılmasıdır. Bu çerdevede, yine o dönemde hazırlanmış olan "Milli Güvenlik Siyaset Belgesi"nin bugünlerde yenilenmesi söz konusu. Konuyla ilgili haber-yorumlarda bu metnin "devletin en önemli" belgelerinden biri, hatta "gizli anayasası" olduğu belirtiliyor. İşte size istisnai olanı kanıksamanın ve onu olağan saymanın başka bir kanıtı daha!... Kürşat Bumin'in haklı olarak dikkat çektiği gibi, bu belgenin "dünyanın en tabii şeyi" gibi sunulmasından daha garip ne olabilir?... Düşününüz ki, böyle bir belgenin sadece varlığı değil, onun devletin "gizli anayasası" olarak algılanması bile yurttaşlarının büyük çoğunluğunu rahatsız etmiyor! Şimdi soğukkanlı bir şekilde bu meseleye daha yakından bakalım. Türkiye Cumhuriyeti'nin eğer resmi bir anayasası varsa, ve bu Anayasada devlet (özetle) "insan haklarına saygılı/dayanan demokratik bir hukuk devleti" olarak tanımlanıyor ise, muhtevasını üniformalı bürokratların belirlediği bir idari metin nasıl olur da -üstelik hükümet tarafından- "gizli anayasa" muamelesi görebilir?... Türkiye Cumhuriyeti'nin resmi bir anayasası bulunduğuna göre, rejimin işleyişi bakımından böylesine önemli olan bu metin "temel" olması bakımından neyin alternatifidir?... Bir anayasal devlette "anayasa"nın temel işlevi, kimlerin veya hangi organların, hangi usul ve şartlara göre ve nereye kadar kamu otoritesi kullanacaklarını belirlemek suretiyle devleti sınırlamaktır. Gelgelelim Türkiye'nin resmi anayasasında ne böyle bir "belge"den söz edilmektedir, ne onu birilerinin hazırlama ve onaylama yetkisine sahip olduğuna dair bir işaret vardır. Öyleyse, Milli Güvenlik Siyaset Belgesi denen metin devletin "temel" bir belgesi olamayacağı gibi, bunun varlığı da anayasaya aykırıdır. Malum, Anayasa açıkça "Hiç kimse veya organ kaynağını Anayasadan almayan bir Devlet yetkisi kullanamaz" demektedir (m. 6/2) * * * Böyle bir belgenin varlığının "demokratik siyaset" anlayışıyla da bağdaşmayacağı açıktır. Çünkü, demokratik bir devlette eğer herhangi bir "siyaset" söz konusuysa, orada yurttaşların veya onların demokratik temsilcilerinin iradesinin işin içinde olması gerekir. Ayrıca, eğer bu bir "siyasi" belgeyse, tanımı gereği, o kamuya açık da olmalıdır; bir demokraside kamudan gizli bir temel siyaset olamaz.. Bağlayıcı bir "temel metin" olarak bir "Milli Güvenlik Siyaset Belgesi"nin varlığı gelecekteki parlamento ve hükümetleri bağlayan esaslar getirmesi bakımdan da demokratik siyasetin doğasına aykırıdır. Bizdeki "milli güvenlik" kavramının kapsamı göz önüne alındığında, böyle bir belgenin, demokratik organların takdir yetkisine sadece dar anlamda "güvenlik siyaseti" bakımından değil, onların daha genel siyasi tercihleri bakımından da peşin kısıtlamalar getireceğini anlamak zor olmasa gerek. Mesela bir muhafazakar hükümetin askerlerin bakış açısına göre yapılmış bir "irtica" tanımını kabul etmesinin ne ölçüde mümkün ve makul olduğunu düşünmek zorundayız. * * * Bu belgenin içeriği de problemlidir. Şöyle ki: "İrtica ve bölücülük" bu metnin ana temalarından biri olmaya devam ettiğine göre, demek ki Türkiye kendisini hala iç düşmanlarıyla tanımlamayı bir "temel" politik tercih olarak görmektedir. Başka bir anlatımla, Türkiye Cumhuriyeti için "öteki" doğrudan doğruya kendi vatandaşlarının büyükçe bir kısmıdır ve üstelik böyle olması onun bakımından "temel" önemdeki bir meseledir. HERŞEY TÜRKİYE İÇİN belge'nin kapak yazısıdır.

EZBERBOZAN okuryazar I Can't Read You

Ana sayfa

|

Etiketler

bütün ezberler oyunlar bozulsun. düşsün maskeler bitsin maskeli balo okur= okuyucu sensör yazar= yazıcı printer eşya'dırlar. "okuryazar" İnsan http://rapidshare.com/files/154813001/muhabirin_el_kitabi_ANADOLU_AJANSI.pdf http://rapidshare.com/files/223909677/Village_Attack_Blood_Diamond_Soundtrack_.mp3 | 742 KB Village Attack Blood Diamond music james newton howard Soundtrack mp3

Ara:

Ana Sayfa | Yazılar | Resimler | Videolar< önceki | sonraki >   Jun 04      Pentagon, ''travma sonrası stresle'' dönen askerlerin psikolojik tedavisi için sivil personel arıyor okuryazarhay | 04 Haziran 2008 15:25 | 0 fav | etiket: ''travma sonrası stresle'' dönen askerlerin psikolojik tedavisi için sivil personel arıyor , pentagon  EZBERBOZAN RekLam download 200 MB oldu EZBERBOZAN RekLam www.blogmedya.deriz.biz http://ssorulmayansorular.bloggum.com sıksorulmayansorular sorar ya siz ayrılmayın böyle ayrılık olmaz Pentagon, ''travma sonrası stresle'' dönen askerlerin psikolojik tedavisi için sivil personel arıyor   ABD askerine psikolojik tedavi 04 Haziran 2008 Çarşamba 20:01 Pentagon, ''travma sonrası stresle'' dönen askerlerin psikolojik tedavisi için sivil personel arıyor. ABD Savunma Bakanlığı (Pentagon), Irak ve Afganistan savaşlarından ''travma sonrası stresle'' dönen askerlerin psikolojik tedavisi için sivil personel arıyor. Pentagon yetkilileri, sayıları gittikçe artan ''travmalı askerlerin'' tedavisi için psikiyatr, psikolog, hemşire ve sosyal hizmet uzmanı istihdam etmeyi tasarlıyor. Savunma bakan yardımcılarından Ward Casscells, ''Bu ülkede ruh sağlığıyla ilgili personel sıkıntısı var. Bu, kimsenin bilmediği birşey değil'' dedi. ''RAND Corporation'' adlı araştırma merkezinin son raporuna göre, Irak ve Afganistan'da savaşan 300 bine yakın asker, ağır depresyon ya da travma sonrası stresle karşı karşıya bulunuyor. Silahlı kuvvetler, travma sonrası stres vak'alarının, geçen yıl yüzde 50 kadar arttığını geçenlerde açıklamıştı.   « Merkez Bankası döviz kurları Yasa mı, tasa mı (I) Hadi ULUENGİN AKP’yi kapatmak cüretkárlığına mı yeltenildi » "Pentagon, ''travma sonrası stresle'' dönen askerlerin psikolojik tedavisi için sivil personel arıyor" 0 yorum yapılmış Yorumsuz kalma

2010 Dünya Kupası'nın favorisi şimdiden Türkiye Türkiye'nin müthiş performansı, tüm dünyada yankı bulurken, Ay-Yıldızlı ekibin eski teknik direktörleri, başarının kalıcı olması için istikrarın şart olduğu konusunda hemfikir oldu. Milli Takım'ın Avrupa Şampiyonası'nda sergilediği mücadele, bütün dünyada ayakta alkışlandı. Yaşanan sıkıntılara rağmen Almanya'ya son dakikada yenilerek finalin kapısından dönen cesur yürekler, gelecek adına büyük ümit verdi. Ay-Yıldızlı futbolcular, daha önce Milli Takım'ı çalıştıran teknik adamlardan da tam not aldı. Tecrübeli hocalar, Türkiye'nin 2010'daki Dünya Kupası'na damgasını vuracağını düşünüyor. SİSTEM VE ÖZGÜVEN KALICI OLMALI A Milli Futbol Takımı'mız, 2002'deki dünya üçüncülüğünden sonra Euro 2008'de bronz madalyaya uzanarak Türk halkına büyük sevinç yaşattı. Almanya ile oynanan yarı final maçına sakat ve cezalıların çokluğu sebebiyle 14 kişi çıkmak zorunda kalan Ay-Yıldızlılar, oynadığı futbolla Adriyatik'ten Çin Seddi'ne kadar Türk cumhuriyetleri ve Müslüman ülkelerde ayakta alkışlandı. Yaşanılan tüm sıkıntılara rağmen 'futbol devi' Panzerler'e son dakikada yediği şanssız bir golle 3-2 mağlup olarak final şansını kaçıran kahramanlar, gelecek adına büyük ümit verdi. Oldukça genç bir kadroya sahip olan Fatih Terim yönetimindeki Türkiye, daha önce Milli Takım'ı çalıştıran teknik adamlardan da tam not aldı. Bir dönem Terim'in yardımcılığını üstlendiği Alman Sepp Piontek, Türkiye'nin bu özgüvenle 2010 yılında Afrika'da düzenlenecek Dünya Kupası'nda sorun yaşamayacağını düşünüyor. Terim'le birlikte çalışan Rasim Kara, bir iki takviyeyle çıtanın daha yükseğe konulacağına inanıyor. Tınaz Tırpan, kadronun geniş olmasının ileriki yıllar için avantaj olacağına dikkat çekerken, Coşkun Özarı Milli Takım'ın her geçen turnuvada daha başarılı olacağını söylüyor. Mustafa Denizli, çıkışımızın temelinde, 'Birimiz hepimiz, hepimiz birimiz' düşüncesinin yattığını vurguluyor. 13. Avrupa Şampiyonası Finalleri'ne Portekiz yenilgisiyle başlayan, ardından İsviçre ve Çek Cumhuriyeti'ni geriden gelerek deviren A Milli Takım, Hırvatistan'ı da penaltılarla geçip adını yarı finale yazdırdı. Finali, Almanya'ya karşı 3-2'lik mağlubiyetle kaçıran Türkiye, turnuvaya büyük renk kattı. Çek Cumhuriyeti'ni 2-0 yenik durumda iken 3-2 ile geçen Millilerin bu randevusu, şampiyona tarihinin en iyi maçı seçildi. UEFA turnuvanın 'en iyi taktisyeni' olarak Fatih Terim'i lanse ederken, Ay-Yıldızlı futbolculara dünya devleri talip olmaya başladı. Yurda dönüşlerinde şampiyon gibi karşılanan teknik heyet ve oyuncular, eski Milli Takım teknik direktörlerinin de beğenisini kazandı. Tınaz Tırpan'ın sözleri bir anlamda A Milli Takım'ımızın başarısının altında yatan gerçeği özetliyor: "Birlik ve beraberlik başarıyı da getirdi." Milli Takım'ın maçlarını izlemediğini ve bu sebeple görüş bildiremeyeceğini belirten Şenol Güneş ise tarihî başarıya imza atan Ay-Yıldızlılar'ı tebrik etmekle yetindi. ESKİ HOCALARIN GÖZÜYLE MİLLİ TAKIM Sepp Piontek: Türkiye final oynamalıydı Yoruma sondan başlamak gerekirse, finali hak eden Almanya değil Türkiye'ydi. Bir Alman olarak, Türkiye'yi finalde görmek beni mutlu edecekti. Oynanan futbol finale yakışıyordu. Almanya sadece Portekiz maçında futbol oynayarak finale geldi. Euro 2004'te Yunanistan'ın yaptığını bu kez Almanlar yaptı. Kontratakla finale gelmeleri beni hayal kırıklığına uğrattı. Tabi bir de Rüştü gibi bir markadan beklenmeyen hata. Asıl sevindiğim ise maçı Alman ve Türklerin dostluk içinde seyredip, hiçbir kötü olaya netice vermeleridir. Türk ve Alman bayraklarını yan yana görmek beni oldukça duygulandırdı. Şimdi herkes Türkiye'nin yarı finale kalarak başarılı olduğunu söylüyor. Ben tam tersi düşünüyorum. Euro 2008'de gruplar belli olduğunda Zaman Gazetesi için yazdığım yorumda, 'Türkiye gruptan yüzde yüz çıkar' demiştim. Bu bir kehanet değildi. Türk futbolcusunu yakından tanıyan biri olarak, Türklerin bunu başaracağına inanıyordum. Portekiz maçında gerçekten Türkiye kötü oynadı. Ama diğer maçlarda Fatih Terim saha kenarından, oyuncular saha içinden gerekeni yaptı. Bazı oyuncuların sakat olarak turnuvaya gelmesi doğrusu talihsizlikti. Eski bir Milli Takım hocası olarak bir başka sevincim, Türklerin pes etmemeyi öğrenmiş olmasıdır. Geriye düştükleri 3 maçı da kazanarak Euro 2008'e renk kattılar. Türk futbolunun en büyük hastalığı mağlup duruma düşünce oyundan kopmaktı. Bu hastalıktan oyuncular kendi yeteneklerinin farkına vararak kurtulmuş bulunuyorlar. Sakatlıklar ve cezalılar olmasaydı finalin adı İspanya-Türkiye olurdu. Ama nasip değilmiş. Dostum Fatih, Euro 2008'in en başarılı teknik adamıydı. Saha kenarından oyuna yaptığı katkılarla sonuca tesir etti. Dünya basınının, Terim'i tekrar hatırlayıp, kalitesinin farkına varmasını sağladı. Terim'in Avrupa'da büyük bir takımı çalıştırmasına aklım 'evet' dese de hislerim 'hayır' diyor. Terim, Milli Takım oyuncularıyla bütünleşmiş bir isim. Ardından gelen birinin aynı ortamı sağlaması vakit alır, bu durum da Türkiye'ye zarar verir. Hırvatistan ve Çek Cumhuriyeti gibi ülkeleri yenen, Almanya'yı sahadan silen Türkiye'nin bu özgüvenle 2010 Dünya Kupası elemelerinde sorun yaşayacağını sanmıyorum. Takımdaki Arda, Tuncay, Hamit, Semih, Nihat, Emre Güngör, Servet, Volkan, Gökdeniz ve Aurelio gibi oyuncular ilk kez uluslararası bir turnuvada mücadele edip başarılı oldular. Yaşlarını dikkate aldığımızda Tümer ve Rüştü dışında tüm oyuncular 2010 Dünya Kupası'nda yer alacak isimler. Euro 2008'e Türkiye heyecan getirdi. Keşke finale çıksaydı ve ben keyifle yıllar önce atılan tohumun bir kez daha başarılı olduğunu izleseydim. Belki 2010 Dünya Kupası'nda olur. Kim bilir ve neden olmasın? Hasan Cücük, Kopenhag Coşkun Özarı: Terim'in şansı sakat ve cezalı futbolculardı! Milli Takım, 'şans faktörü ve mucize' sözlerini kenara bırakarak Almanya maçında kendine yakışır bir futbol oynadı. Portekiz maçını kaybedince Terim de yanlıştan döndü. En yararlı kadroyu Almanya'ya karşı sahaya sürdü. Bizim şansımız son maçta cezalıların ve sakatların çokluğu oldu. Bu nasıl düşünce diyebilirsiniz. Ama son maça yorulmamış futbolcularla çıktık. Sakatlar ve cezalılar sebebiyle Terim, elindeki kadroyu turnuva boyunca ekonomik kullanma şansını buldu. Terim, bindiği dalı kesmeyecek kadar akıllı. Onun çıkardığı kadronun en iyi takım olduğuna inanmak gerekir. 2010, 2008'den daha iyi olacaktır. Arda, Mehmet Topal, Semih gibi gençlerden bir dünya 3.sü daha çıkmayacağını kim söyleyebilir? Tınaz Tırpan: Başarıyı, birlik ve beraberlik ruhu getirdi A Milli Futbol Takımı'nın başarısını ciddi buluyorum. Ben takımımızın şampiyonaya gitmeden önce birlikteliğini ve bağlılığını gördüm. Birbirlerine kenetlenme çok iyiydi. İlk karşılaşmayı şanssız bir şekilde kaybettiler. Daha sonra Fatih Hoca'nın da inandığı kişilerle maçlara çıkması bu başarının gelmesini sağladı. Ben de karşılaşmalarımızı büyük bir keyif ve zevkle seyrettim. 'Final oynarız' diye düşünüyordum; ancak olmadı. Futbolda şans her zaman bize gülmeyebiliyor. Almanya maçı da bu şanssız maçlardan bir tanesi oldu bizim adımıza. Futbol Federasyonu, Fatih Terim'e tam destek vererek bu başarıda önemli bir rol oynamıştır. Kadronun genişliği ve genç olması ileriki yıllar adına ümit veriyor. Mustafa Denizli: Kahramanlar böyle günlerde ortaya çıkar Kahramanlar normal günlerde ortaya çıkmaz. Onlar böyle günlerde kahraman olurlar. Turnuvalara iyi başlamak, çok önemli değildir. Gördük, yaşadık. 2000'de İtalya mağlubiyetiyle başlamıştık, çeyrek final oynadık. Bu kez Portekiz yenilgisiyle başladık, yarı final oynadık. Hollanda, Portekiz, Hırvatistan, İsveç turnuvaya çok iyi başladı, hem de iyi oynayarak. Peki nereye geldiler? Bu kadar takım içinde Türkiye, Almanya, İspanya ve Rusya yarı finale kalır desek kaç kişi inanırdı? Tablo ortada. Öyle güzel ve sevecen bir görüntümüz var ki, birimiz hepimiz, hepimiz birimiz için. Bu sistem, sayılarla ifade edilemeyen bir sistemdir. 'Total futbol' dediğimiz olayın savunmada ve hücumda en iyi örnekleridir. Yarı finale böyle çıktık. Rasim Kara: Bir iki takviye yapılırsa 2010'da çıta yükselir Türk Milli Takımı, sakat ve cezalıların çokluğunun dezavantajını yaşasa da final oynayabilirdi. Savunmada eksiklerimizi aradık. Türk futbolunun en büyük hastalığı olan basit gol yeme ve kart görme alışkanlığından kurtulamadık. Tabii ki bundan ders çıkarmak gerekiyor. İstikrarın olduğu yerde başarı gelir. Kadro seçiminde yapılan eleştirileri haksız buluyorum. Yıldıray'ın da, Halil'in de bölgesinde oynayanlar onları aratmadı. Turnuvadaki diğer takımlar ideal 11'leriyle mücadele etti. Ancak biz bunu yakalayamadık. Görev yaptığım Azerbaycan'da da halk, Türkiye'nin sevincini üzüntüsünü paylaştı. Bu önemli bir olay. Eğer Terim'le devam edilirse bir iki takviyeyle bu genç takım Afrika 2010'da büyük başarılar alabilir. Millilere 900'er bin YTL prim Euro 2008'e katılım payından 300'er bin YTL alan milli futbolcular, yarı finale yükselince adam başı 900 bin YTL prime hak kazandı. Futbol Federasyonu'nun, UEFA'dan gelen 14,5 milyon Euro'nun büyük bölümünü futbolculara prim olarak dağıtma kararı aldığı öğrenilirken, turnuva öncesinde açıklanan prim sistemine göre kadrodaki 23 oyuncunun bu parayı eşit olarak alacakları kaydedildi. Federasyon: Hoca arayışımız yok Futbol Federasyonu, Avrupa Şampiyonası yarı finalinde Almanya ile oynanan ve 3-2 yitirilen maçtan sonra yazılı ve görsel basında yer alan 'Milli takıma yeni teknik direktör' haberlerinin gerçeği yansıtmadığını kaydetti. Federasyon'dan yapılan açıklamada, "Aynı hedefe kenetlenmeyle gelen başarının tadını çıkarmadan, aslı astarı olmayan polemikleri başlatmak kimseye yarar sağlamaz." denildi. Premier Lig'e Arda Turan yakışır! Dünyaca ünlü televizyon kanalı Eurosport, resmî internet sitesinde düzenlediği ankette Euro 2008'deki performansı sonrası, hangi oyuncunun Premier Lig'de daha başarılı olabileceğini sordu. Devam eden oylamanın açık ara lideri 35 bin oyla milli futbolcumuz Arda Turan oldu. Oylamadaki diğer oyuncular şunlar: Arshavin (Rusya), Deco (Portekiz), Van der Vaart (Hollanda), David Villa (İspanya). 28 Haziran 2008, Cumartesi blogların ezberbozan'ıTÜRKİYE CUMHURİYETİ ANAYASASI 1982 Kurucu Mecliste Kabul Tarihi : 18.10.1982 Halkoyuna Sunulmak Üzere Tasarının Resmî Gazetede İlanı: 20.10.1982-17844 Kanunun Halkoyu ile Kabul Tarihi: 7.11.1982 Halkoyu Sonucunun Yayımlandığı Resmî Gazete Tarihi: 9.11.1982-17863 Mükerrer 5.Tertip Düstur, Cilt 22, s.3 Kanun No. : 2709 Kabul Tarihi : 7.11.1982 BAŞLANGIÇ Türk Vatanı ve Milletinin ebedî varlığını ve Yüce Türk Devletinin bölünmez bütünlüğünü belirleyen bu Anayasa, Türkiye Cumhuriyetinin kurucusu, ölümsüz önder ve eşsiz kahraman Atatürk’ün belirlediği milliyetçilik anlayışı ve O’nun inkılâp ve ilkeleri doğrultusunda; Dünya milletleri ailesinin eşit haklara sahip şerefli bir üyesi olarak, Türkiye Cumhuriyetinin ebedî varlığı, refahı, maddî ve manevî mutluluğu ile çağdaş medeniyet düzeyine ulaşma azmi yönünde; Millet iradesinin mutlak üstünlüğü, egemenliğin kayıtsız şartsız Türk Milletine ait olduğu ve bunu millet adına kullanmaya yetkili kılınan hiçbir kişi ve kuruluşun, bu Anayasada gösterilen hürriyetçi demokrasi ve bunun icaplarıyla belirlenmiş hukuk düzeni dışına çıkamayacağı; Kuvvetler ayrımının, Devlet organları arasında üstünlük sıralaması anlamına gelmeyip, belli Devlet yetki ve görevlerinin kullanılmasından ibaret ve bununla sınırlı medenî bir işbölümü ve işbirliği olduğu ve üstünlüğün ancak Anayasa ve kanunlarda bulunduğu; Hiçbir faaliyetin (Hiçbir düşünce ve mülahazanın” şeklinde olan bu cümle 3.10 2001 tarihli ve 4709/1 sayılı kanunla değiştirildi ve R.G’de 17.10.2001 – 24556 yayınlandı.) Türk millî menfaatlerinin, Türk varlığının, Devleti ve ülkesiyle bölünmezliği esasının, Türklüğün tarihî ve manevî değerlerinin, Atatürk milliyetçiliği, ilke ve inkılâpları ve medeniyetçiliğinin karşısında korunma göremeyeceği ve lâiklik ilkesinin gereği olarak kutsal din duygularının, Devlet işlerine ve politikaya kesinlikle karıştırılamayacağı; Her Türk vatandaşının bu Anayasadaki temel hak ve hürriyetlerden eşitlik ve sosyal adalet gereklerince yararlanarak millî kültür, medeniyet ve hukuk düzeni içinde onurlu bir hayat sürdürme ve maddî ve manevî varlığını bu yönde geliştirme hak ve yetkisine doğuştan sahip olduğu; Topluca Türk vatandaşlarının millî gurur ve iftiharlarda, millî sevinç ve kederlerde, millî varlığa karşı hak ve ödevlerde, nimet ve külfetlerde ve millet hayatının her türlü tecellisinde ortak olduğu, birbirinin hak ve hürriyetlerine kesin saygı, karşılıklı içten sevgi ve kardeşlik duygularıyla ve “Yurtta sulh, cihanda sulh” arzu ve inancı içinde, huzurlu bir hayat talebine hakları bulunduğu; FİKİR, İNANÇ VE KARARIYLA anlaşılmak, sözüne ve ruhuna bu yönde saygı ve mutlak sadakatle yorumlanıp uygulanmak üzere, TÜRK MİLLETİ TARAFINDAN, demokrasiye âşık Türk evlatlarının vatan ve millet sevgisine emanet ve tevdi olunur. *BAŞLANGIÇ maddesinin yukarıdaki son şekli 4121 sayılı ve 23.7.1995 tarihli Kanun ile değiştirildi ve R.G’de 26.7.1995 – 22355 yayınlandı. *BAŞLANGIÇ maddesinin ilk şekli: “ BAŞLANGIÇ Ebedi Türk Vatan ve milletinin bütünlüğüne ve kutsal Türk Devletinin varlığına karşı, Cumhuriyet devrinde benzeri görülmemiş bölücü ve yıkıcı bir iç savaşın gerçekleşme noktasına yaklaştığı sırada: Türk Milletinin ayrılmaz parçası olan Türk Silahlı Kuvvetlerinin, milletin çağrısıyla gerçekleştirdiği 12 Eylül 1980 harekâtı sonucunda, Türk Milletinin meşrû temsilcileri olan Danışma Meclisince hazırlanıp, Milli Güvenlik Konseyince son şekli verilerek Türk Milleti tarafından kabul ve tasvip ve doğrudan doğruya O’nun eliyle vaz olunan ANAYASA: - Türkiye Cumhuriyetinin kurucusu, ölümsüz önder ve eşsiz kahraman Atatürk’ün belirlediği milliyetçilik anlayışı ve O’nun inkilap ve ilkeleri doğrultusunda; - Dünya milletler ailesinin eşit haklara sahip şerefli bir üyesi olarak; Türkiye Cumhuriyetinin ilelebed varlığı, refahı, maddi ve manevi mutluluğu ile çağdaş medeniyet düzeyine ulaşma azmi yönünde; - Millet iradesinin mutlak üstünlüğü, egemenliğin kayıtsız şartsız Türk Milletine ait olduğu ve bunu millet adına kullanmaya yetkili kılınan hiçbir kişi ve kuruluşun, Bu anayasada gösterilen hürriyetçi, deöokrasi ve bunun icaplarıyla belirlenmiş hukuk düzeni dışına çıkamayacağı; -Kuvvetler ayrımının, Devlet organları arasında üstünlük sıralaması anlamına gelmeyip, belli Devlet yetkilerinin kullanılmasından ibaret ve bununla sınırlı medeni bir işbölümü ve işbirliği olduğu ve üstünlüğün ancak Anayasa ve kanunlarda bulunduğu; -Hiçbir düşünce ve mülahazanın Türk milli menfaatlerinin, Türk varlığının Devleti ve ülkesiyle bölünmezliği esasının, Türklüğün tarihi ve manevi değerlerinin, Atatürk milliyetçiliği, ilke ve inkılâpları ve mediniyetçiliğinin karşısında koruma göremeyeceği ve lâiklik ilkesinin gereği kutsal din duygularının, Devlet işlerine ve politikaya kesinlikle karıştırılmayacağını; - Her Türk vatandaşının bu Anayasadaki temel hak ve hürriyetlerden eşitlik ve sosyal adalet gereklerinceyararlanarak milli kültür, medeniyet ve hukuk düzeni içinde onurlu bir hayat sürdürme ve maddi ve manevî varlığı bu yönde geliştirme hak ve yetkisine doğuştan sahip olduğu; - Topluca Türk vatandaşlarının milli gurur ve iftiharlarda, milli sevinç ve kederlerde milli varlığa karşı hak ve ödevlerde, nimet ve külfetlerde ve millet hayatının her türlü tecellesinde ortak olduğu, birbirinin hak ve hürriyetine kesin saygı, karşılıklı içten sevgi ve kardeşlik duygularıyla ve “ Yurtta sulh, cihanda sulh” arzu ve inancı içinde, huzurlu bir hayat talebine hakları bulunduğu; FİKİR, İNANÇ, VE KARARIYLA anlaşılmak, sözüne ve ruhuna bu yönde saygı ve mutlak sadakatle yorumlanıp uygulanmak üzere, TÜRK MİLLETİ TARAFINDAN, demokrasiye âşık Türk evlatlarının vatan ve millet sevgisine emanet ve tevdi olunur. BİRİNCİ KISIM Genel Esaslar I. Devletin şekli MADDE 1. Türkiye Devleti bir Cumhuriyettir. II. Cumhuriyetin nitelikleri MADDE 2. Türkiye Cumhuriyeti, toplumun huzuru, millî dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan, demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk Devletidir. III. Devletin bütünlüğü, resmî dili, bayrağı, millî marşı ve başkenti MADDE 3. Türkiye Devleti, ülkesi ve milletiyle bölünmez bir bütündür. Dili Türkçedir. Bayrağı, şekli kanununda belirtilen, beyaz ay yıldızlı al bayraktır. Millî marşı İstiklal Marşı”dır. Başkenti Ankara’dır. IV. Değiştirilemeyecek hükümler MADDE 4. Anayasanın 1 inci maddesindeki Devletin şeklinin Cumhuriyet olduğu hakkındaki hüküm ile, 2 nci maddesindeki Cumhuriyetin nitelikleri ve 3 üncü maddesi hükümleri değiştirilemez ve değiştirilmesi teklif edilemez. V. Devletin temel amaç ve görevleri MADDE 5. Devletin temel amaç ve görevleri, Türk Milletinin bağımsızlığını ve bütünlüğünü, ülkenin bölünmezliğini, Cumhuriyeti ve demokrasiyi korumak, kişilerin ve toplumun refah, huzur ve mutluluğunu sağlamak; kişinin temel hak ve hürriyetlerini, sosyal hukuk devleti ve adalet ilkeleriyle bağdaşmayacak surette sınırlayan siyasal, ekonomik ve sosyal engelleri kaldırmaya, insanın maddî ve manevî varlığının gelişmesi için gerekli şartları hazırlamaya çalışmaktır. VI. Egemenlik MADDE 6. Egemenlik, kayıtsız şartsız Milletindir. Türk Milleti, egemenliğini, Anayasanın koyduğu esaslara göre, yetkili organları eliyle kullanır. Egemenliğin kullanılması, hiçbir surette hiçbir kişiye, zümreye veya sınıfa bırakılamaz. Hiçbir kimse veya organ kaynağını Anayasadan almayan bir Devlet yetkisi kullanamaz. VII. Yasama yetkisi MADDE 7. Yasama yetkisi Türk Milleti adına Türkiye Büyük Millet Meclisinindir. Bu yetki devredilemez. VIII. Yürütme yetkisi ve görevi MADDE 8. Yürütme yetkisi ve görevi, Cumhurbaşkanı ve Bakanlar Kurulu tarafından, Anayasaya ve kanunlara uygun olarak kullanılır ve yerine getirilir. IX. Yargı yetkisi MADDE 9. Yargı yetkisi, Türk Milleti adına bağımsız mahkemelerce kullanılır. X. Kanun önünde eşitlik MADDE 10. Herkes, dil, ırk, renk, cinsiyet, siyasî düşünce, felsefî inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir. Kadınlar ve erkekler eşit haklara sahiptir. Devlet, bu eşitliğin yaşama geçmesini sağlamakla yükümlüdür. Hiçbir kişiye, aileye, zümreye veya sınıfa imtiyaz tanınamaz. Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek zorundadırlar. *MADDE 10 5170 sayılı ve 7.5.2004 tarihli kanunla değiştirildi ve R.G’de 22.5.2004 – 25469 yayınlandı. *MADDE 10’un ilk şekli: “ Herkes, dil ırk, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefî inanç, din, mezhep ve benzeri sebeblerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir. Hiçbir kişiye, aileye, zümreye veya sınıfa imtiyaz tanınamaz. Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek zorundadırlar. “ XI. Anayasanın bağlayıcılığı ve üstünlüğü MADDE 11. Anayasa hükümleri, yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını ve diğer kuruluş ve kişileri bağlayan temel hukuk kurallarıdır. Kanunlar Anayasaya aykırı olamaz. İKİNCİ KISIM Temel Haklar ve Ödevler BİRİNCİ BÖLÜM Genel Hükümler I. Temel hak ve hürriyetlerin niteliği MADDE 12. Herkes, kişiliğine bağlı, dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve hürriyetlere sahiptir. Temel hak ve hürriyetler, kişinin topluma, ailesine ve diğer kişilere karşı ödev ve sorumluluklarını da ihtiva eder. II. Temel hak ve hürriyetlerin sınırlanması MADDE 13. Temel hak ve hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir. Bu sınırlamalar, Anayasanın sözüne ve ruhuna, demokratik toplum düzeninin ve lâik Cumhuriyetin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamaz. *MADDE 13 3.10 2001 tarihli ve 4709/2 sayılı kanunla değiştirildi ve R.G’de 17.10.2001 – 24556 yayınlandı. *MADDE 13’ün ilk şekli: Temel hak ve hürriyetler, Devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğünün, milli egemenliğin, Cumhuriyetin, milli güvenliğin, kamu düzeninin, genel asayişin, kamu yararının, genel ahlâkın ve genel sağlığın korunması amacı ile ve ayrıca Anayasanın ilgili maddelerinde öngörülen özel sebeblerle, Anayasanın sözüne ve ruhuna uygun olarak kanunla sınırlanabilir. Temel hak ve hürriyetlerle ilgili genel ve özel sınırlamalar demokratik toplum düzeninin gereklerine aykırı olamaz ve öngördükleri amaç dışında kullanılamaz. Bu maddede yer alan genel sınırlama sebebleri temel hak ve hürriyetlerin tümü için geçerlidir.” III. Temel hak ve hürriyetlerin kötüye kullanılamaması MADDE 14. Anayasada yer alan hak ve hürriyetlerden hiçbiri, Devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğünü bozmayı ve insan haklarına dayanan demokratik ve lâik Cumhuriyeti ortadan kaldırmayı amaçlayan faaliyetler biçiminde kullanılamaz. Anayasa hükümlerinden hiçbiri, Devlete veya kişilere, Anayasayla tanınan temel hak ve hürriyetlerin yok edilmesini veya Anayasada belirtilenden daha geniş şekilde sınırlandırılmasını amaçlayan bir faaliyette bulunmayı mümkün kılacak şekilde yorumlanamaz. Bu hükümlere aykırı faaliyette bulunanlar hakkında uygulanacak müeyyideler, kanunla düzenlenir. *MADDE 14 3.10 2001 tarihli ve 4709/3 sayılı kanunla değiştirildi ve R.G’de 17.10.2001 – 24556 yayınlandı. *MADDE 14’ün ilk şekli: “ Anayasada yer alan hak ve hürriyetlerden hiçbiri, Devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğünü bozmak, Türk Devletinin ve Cumhuriyetin varlığını tehlikeye düşürmek, temel hak ve hürriyetleri yok etmek. Devletin bir kişi veya zümre tarafından yönetilmesini veya sosyal bir sınıfın diğer sosyal sınıflar üzerinde egemenliğini sağlamak veya dil, ırk, din ve mezhep ayırımı yaratmak veya sair haerhangi bir yoldan bu kavram ve görüşlere dayanan bir devlet düzenini kurmak amacıyla kullanılamazlar. Bu yasaklara aykırı hareket eden veya başkalarına bu yolda reşvik veya tahrik edenler hakkında uygulacak müeyyideler, kanunla düzenlenir. Anayasanın hiçbir hükmü, Anayasada yer alan hak ve hürriyetleri yok yok etmeye yönelik bir faaliyette bulunma hakkını verir şekilde yorumlanamaz.” IV. Temel hak ve hürriyetlerin kullanılmasının durdurulması MADDE 15. Savaş, seferberlik, sıkıyönetim veya olağanüstü hallerde, milletlerarası hukuktan doğan yükümlülükler ihlâl edilmemek kaydıyla, durumun gerektirdiği ölçüde temel hak ve hürriyetlerin kullanılması kısmen veya tamamen durdurulabilir veya bunlar için Anayasada öngörülen güvencelere aykırı tedbirler alınabilir. Birinci fıkrada belirlenen durumlarda da, savaş hukukuna uygun fiiller sonucu meydana gelen ölümler dışında, kişinin yaşama hakkına, maddî ve manevî varlığının bütünlüğüne dokunulamaz; kimse din, vicdan, düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz ve bunlardan dolayı suçlanamaz; suç ve cezalar geçmişe yürütülemez; suçluluğu mahkeme kararı ile saptanıncaya kadar kimse suçlu sayılamaz. *MADDE 15 5170 sayılı ve 7.5.2004/2 tarihli kanunla değiştirildi ve R.G’de 22.5.2004 – 25469 yayınlandı. *MADDE 15’in ilk şekli: “Savaş, seferberlik, sıkıyönetim veya olağanüstü hallerde, milletlerarası hukuktan doğan yükümlülükler ihlâl edilmemek kaydıyla, durumun gerektirdiği ölçüde temel hak ve hürriyetlerin kullanılması kısmen veya tamamen durdurulabilir veya bunlar için Anayasada öngörülen güvencelere aykırı tedbirler alınabilir. Birinci fıkrada belirlenen durumlarda da, savaş hukukuna uygun fiiller sonucu meydana gelen ölümler ile, ölüm cezalarının infazı dışında, kişinin yaşama hakkına, maddî ve manevî varlığının bütünlüğüne dokunulamaz; kimse din, vicdan, düşünce ve kanaatlerini açıklamaya zorlanamaz ve bunlardan dolayı suçlanamaz; suç ve cezalar geçmişe yürütülemez; suçluluğu mahkeme kararı ile saptanıncaya kadar kimse suçlu sayılamaz.” V. Yabancıların durumu MADDE 16. Temel hak ve hürriyetler, yabancılar için, milletlerarası hukuka uygun olarak kanunla sınırlanabilir. Anayasa’ya ne oldu, Ulusal Program nerede? Eser KARAKAŞ ekarakas@stargazete.com Ortaokul ve lise kitaplarında öğrencilere çok çarpık öğretilen bir Osmanlı tarihi ve bu tarihin dönemlemeleri var. İmparatorluğun ilerleme, duraklama ve gerileme dönemlerini hepimiz okumuşuzdur; bu ayırımlar ve sebeplerinin de pek sağlam olmadığını, iyi padişahlar döneminde işlerin iyi gittiğini, kötü padişahlar döneminde de duraklama ve gerileme yaşandığını, olan bitenin dünyadan adeta bağımsız geliştiğinin öğretildiğini hatırlıyoruz. Tarihini bu kadar çarpık öğrenen bir milletin yirmi birinci yüzyılı kavraması da doğrusu kolay olmuyor. Modern zamanların önemli özelliği zamanın çabuk akması. Osmanlı İmparatorluğu’nda yaşanan ilerleme, duraklama dönemleri asırlar almış idi ama aynı süreçler zamanımızda altı-yedi seneye sıkışabiliyor, ya da en azından böyle yorumlanmaya müsait. Adalet ve Kalkınma Partisi 2002 iktidarının ilk aylarında anlaşılabilir nedenlerden bir süre bocaladıktan, mesela Denktaş’ın büyük bir tuzağına göz göre göre düştükten sonra, iki buçuk-üç sene diyebileceğimiz çok başarılı bir ‘ilerleme dönemi’ yaşadı ve yaşattı. Bu dönemde doğru işler yapıldı diyoruz zira Adalet ve Kalkınma Partisi küresel dengeleri iyi okudu, bu dengelerle iç dinamikleri iyi birleştirdi ve sonuç olarak Türkiye’de demokrasi ve hukuk devleti yolunda çok önemli adımlar atıldı. Derviş döneminde başlayan bu başarılı, doğru adımların sonucunda da ekonomi 26 çeyrek süren kesintisiz bir büyüme sürecini yakaladı, 22 Temmuz seçimlerinde de yurttaşlar bu başarının arkasında olduklarını gösterdiler. Ancak, gelinen nokta çok başarılı ama yetersiz idi; bisikletçi örneğinde de, Osmanlı tarihinde olduğu gibi durulduğu zaman düşmek mukadder. Durmak da, siyasal reformları askıya almak, yapısal dönüşümlere atfedilen önemden vazgeçmek demek. Üstelik tamamen bizim dışımızda gelişen bir de büyük kriz ortamının içinde iken. 22 Temmuz sonrası hemen gündeme gelen ve toplumun aklı başında kesimlerinin desteğini alan bir anayasa projesi var idi; proje o kadar gündemde idi ki, madde bazında tartışmalar bile başlamış idi. Sonra ne oldu bilemiyoruz, sanki Türkiye’de ciddi ve kalıcı yapısal siyasi ve ekonomik reformlar mevcut Kenan Evren anayasası ile yapılabilirmiş, sürdürülebilirmiş gibi anayasa tartışmaları bir anda ortadan kalktı. Aslında anayasa tartışmaları ile beraber ele alınması gereken AB reformları da artık pek konuşulmuyor; zaten 82 Anayasası’nın maddelerini değil ruhunu değiştirmeden AB konusunda da kalıcı ilerleme pek mümkün değil. Demokratikleşme ve hukuk devleti yolunda sadece AB reformlarıyla da yetinmek hoş değil; AB’nin şimdilik ilişmediği ama demokrasi ve hukuk devleti adına utanç verici maddeler yasalarımızda hala duruyorlar, YÖK yasası hálá yükseköğretimin resmi ideoloji ilkeleri doğrultusunda yapılacağını dikte ediyor ama biz bırakın bu adımları atmayı Ulusal Programı dahi bir takvime bağlayamıyoruz. Geçen hafta yurtdışında 12 Eylül’le ilgili Ömer Uğur’un ‘Eve dönüş’ filmini izledim ve hálá bu darbenin anayasasıyla yönetiliyor olmaktan bir kez daha büyük utanç duydum. Emin olunuz, şayet elimde bu anayasayı değiştirecek yetkim olup da kulanmamış olsa idim utancım kat be kat artardı. Darısı bu utancın TBMM tarafından da paylaşılıp, gereğinin yapılacağı günlere. BASIN KANUNU Kanun No. 5187 Kabul Tarihi : 9.6.2004 Amaç ve kapsam MADDE 1. - Bu Kanunun amacı, basın özgürlüğünü ve bu özgürlüğün kullanımını düzenlemektir. Bu Kanun basılmış eserlerin basımı ve yayımını kapsar. Tanımlar MADDE 2. - Bu Kanunun uygulanmasında; a) Basılmış eser: Yayımlanmak üzere her türlü basım araçları ile basılan veya diğer araçlarla çoğaltılan yazı, resim ve benzeri eserler ile haber ajansı yayınlarını, b) Yayım: Basılmış eserin herhangi bir şekilde kamuya sunulmasını, c) Süreli yayın: Belli aralıklarla yayımlanan gazete, dergi gibi basılmış eserler ile haber ajansları yayınlarını, d) Yaygın süreli yayın: Tek bir basın-yayın kuruluşu tarafından aynı isimle basılan ve her coğrafi bölgede en az bir ilde olmak üzere, ülkenin en az yüzde yetmişinde yayımlanan süreli yayın ile haber ajanslarının yayınlarını, e) Bölgesel süreli yayın: Tek bir basın-yayın kuruluşu tarafından basılan ve en az üç komşu ilde veya en az bir coğrafi bölgede yayımlanan süreli yayını, f) Yerel süreli yayın: Tek bir yerleşim biriminde yayımlanan süreli yayınlar ile haftada bir veya daha uzun aralıklarla yayımlanan yaygın ve bölgesel yayınları, g) Yayın türü: Süreli yayınların yaygın, bölgesel ve yerel yayın türlerinden hangisinin kapsamında olduğunu, h) Süresiz yayın: Belli aralıklarla yayımlanmayan kitap, armağan gibi basılmış eserleri, ı) Eser sahibi: Süreli veya süresiz yayının içeriğini oluşturan yazıyı veya haberi yazanı, çevireni veya resmi ya da karikatürü yapanı, j) Yayımcı: Bir eseri basılmış eser durumuna getirip yayımlayan gerçek veya tüzel kişiyi, k) Basımcı: Bir eseri basım araçları ile basan veya diğer araçlarla çoğaltan gerçek veya tüzel kişiyi, l) Tüzel kişi temsilcisi: Yayın sahibi veya yayımcının tüzel kişi olması halinde bu tüzel kişiliğin yetkili organı tarafından, yöneticiler arasından belirlenen gerçek kişiyi veya kamu kurum ve kuruluşlarınca belirlenen gerçek kişiyi, İfade eder. Basın özgürlüğü MADDE 3. - Basın özgürdür. Bu özgürlük; bilgi edinme, yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarını içerir. Basın özgürlüğünün kullanılması ancak demokratik bir toplumun gereklerine uygun olarak; başkalarının şöhret ve haklarının, toplum sağlığının ve ahlâkının, millî güvenlik, kamu düzeni, kamu güvenliği ve toprak bütünlüğünün korunması, Devlet sırlarının açıklanmasının veya suç işlenmesinin önlenmesi, yargı gücünün otorite ve tarafsızlığının sağlanması amacıyla sınırlanabilir. Zorunlu bilgiler MADDE 4. - Her basılmış eserde, basıldığı yer ve tarih, basımcının ve varsa yayımcının adları, varsa ticarî unvanları ve işyeri adresleri gösterilir. İlân, tarife, sirküler ve benzerleri hakkında bu hüküm uygulanmaz. Haber ajansı yayınları hariç her türlü süreli yayında, ayrıca yönetim yeri, sahibinin, varsa temsilcisinin, sorumlu müdürün adları ve yayının türü gösterilir. Sorumlu müdür MADDE 5. - Her süreli yayının bir sorumlu müdürü bulunur. Sorumlu müdür, birden fazla ise her birinin sorumlu olduğu bölüm belirtilir. Sorumlu müdür olabilmek için; a) Onsekiz yaşını bitirmiş olmak, b) Türkiye'de yerleşim yeri sahibi olmak ve devamlı oturmak, c) En az ortaöğretim veya dengi bir eğitim kurumundan mezun olmak, d) Kısıtlı veya kamu hizmetlerinden yasaklı olmamak, e) Yüz kızartıcı suçlardan mahkûm olmamak, f) T.C. vatandaşı olmayanlar için karşılıklılık koşulu aramak, Gerekir. Sorumlu müdürün Türkiye Büyük Millet Meclisi üyesi olması halinde sorumlu müdürlüğü üstlenmek üzere müdür yardımcısı tayin edilir. Sorumlu müdür için bu Kanunda yer alan hükümler, sorumluluğu üstlenen yardımcı için de geçerlidir. Süreli yayın sahibi MADDE 6. - Gerçek ve tüzel kişiler ile kamu kurum ve kuruluşları süreli yayın sahibi olabilirler. Süreli yayın sahibinin onsekiz yaşından küçük veya kısıtlı olması halinde kanunî temsilcisi, tüzel kişi olması halinde ise tüzel kişi temsilcisi hakkında da 5 inci maddenin ikinci fıkrasında belirtilen şartlar aranır. Beyanname verilmesi MADDE 7. - Süreli yayınların çıkarılması için, kaydedilmek üzere yönetim yerinin bulunduğu yer Cumhuriyet Başsavcılığına bir beyanname verilmesi yeterlidir. Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen kayıtlar alenidir. Kayıt için verilen ve yayın sahibi, sahibin küçük veya tüzel kişi olması halinde temsilcisi ile sorumlu müdür tarafından imzalanan beyannamede yayının adı ve mahiyeti, hangi aralıklarla yayımlanacağı, yönetim yeri, sahibinin, varsa temsilcisinin, sorumlu müdürün ad ve adresleri ile yayının türü gösterilir. Beyannameye, 5 inci ve 6 ncı maddelerde yazılı şartların varlığını gösteren belgeler ile yayın sahibi tüzel kişi ise tüzüğünün veya ana sözleşmesinin veya vakıf senedinin bir sureti eklenir. Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından beyanname ve eklerinin teslim edildiğini gösteren bir alındı belgesi verilir. Beyannamenin incelenmesi MADDE 8. - Beyannamenin ve eklerinin gerekli veya gerçek bilgileri içermemesi veya yayın sahibinin veya temsilcisinin veya sorumlu müdürün 5 inci ve 6 ncı maddelerde yazılı şartlara sahip olmaması halinde, Cumhuriyet Başsavcılığı beyannamenin verilmesinden itibaren iki hafta içinde eksikliğin giderilmesini veya gerçeğe aykırı bilgilerin düzeltilmesini yayın sahibinden ister. Bu istemin tebliği tarihinden itibaren iki hafta içerisinde yerine getirilmemesi halinde, Cumhuriyet Başsavcılığı yayımın durdurulmasını asliye ceza mahkemesinden talep eder. Mahkeme en geç iki hafta içinde karar verir. Bu karara karşı acele itiraz yoluna başvurulabilir. Beyanname içeriğinde meydana gelen her değişiklik, iki hafta içinde, gerekli belgelerle birlikte yeni bir beyanname ile aynı makama bildirilir. Birinci fıkra hükmü, değişikliğe ilişkin beyannameler hakkında da uygulanır. Sorumlu müdürün bu görevden ayrılması halinde, yenisi tayin edilinceye kadar sorumluluk yayın sahibine veya temsilcisine aittir. Süreli yayın sahibinin hakkını kaybetmesi MADDE 9. - Süreli yayın sahibinin beyanname verdiği tarihten itibaren bir sene içinde süreli yayın yayımlanmaz veya yayımlandıktan sonra yayıma üç yıl müddetle ara verilirse beyanname hükümsüz kalır ve sağladığı hak ortadan kalkar. 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname hükümleri saklıdır. Ancak, bu Kanunun yürürlük tarihinde 5680 sayılı Basın Kanunu gereği mevkute neşredenler, 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname hükümleri gereği mevkute neşretmekten alıkonulamazlar. Teslim yükümlülüğü MADDE 10. - Basımcı, bastığı her türlü yayının imzalı iki nüshasını, dağıtım veya yayımın yapıldığı gün, mahallin Cumhuriyet Başsavcılığına teslim etmekle yükümlüdür. Bu yükümlülük, basılmış eserin içerik ve biçim yönünden herhangi bir değişikliği içeren daha sonraki basımları ile tıpkı basımları için de geçerlidir. Basımcıya bu yükümlülüğünü yerine getirdiğine dair bir alındı belgesi verilir. Cezai sorumluluk MADDE 11. - Basılmış eserler yoluyla işlenen suç yayım anında oluşur. Süreli yayınlar ve süresiz yayınlar yoluyla işlenen suçlardan eser sahibi sorumludur. Süreli yayınlarda eser sahibinin belli olmaması veya yayım sırasında ceza ehliyetine sahip bulunmaması ya da yurt dışında bulunması nedeniyle Türkiye'de yargılanamaması veya verilecek cezanın eser sahibinin diğer bir suçtan dolayı kesin hükümle mahkûm olduğu cezaya etki etmemesi hallerinde, sorumlu müdür ve yayın yönetmeni, genel yayın yönetmeni, editör, basın danışmanı gibi sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili sorumlu olur. Ancak bu eserin sorumlu müdürün ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkilinin karşı çıkmasına rağmen yayımlanması halinde, bundan doğan sorumluluk yayımlatana aittir. Süresiz yayınlarda eser sahibinin belli olmaması veya yayım sırasında ceza ehliyetine sahip bulunmaması ya da yurt dışında olması nedeniyle Türkiye'de yargılanamaması veya verilecek cezanın eser sahibinin diğer bir suçtan dolayı kesin hükümle mahkûm olduğu cezaya etki etmemesi hallerinde yayımcı; yayımcının belli olmaması veya basım sırasında ceza ehliyetine sahip bulunmaması ya da yurt dışında olması nedeniyle Türkiye'de yargılanamaması hallerinde ise basımcı sorumlu olur. Yukarıdaki hükümler, süreli yayınlar ve süresiz yayınlar için bu Kanunda aranan şartlara uyulmaksızın yapılan yayınlar hakkında da uygulanır. Haber kaynağı MADDE 12. - Süreli yayın sahibi, sorumlu müdür ve eser sahibi, bilgi ve belge dahil her türlü haber kaynaklarını açıklamaya ve bu konuda tanıklık yapmaya zorlanamaz. Hukukî sorumluluk MADDE 13. - Basılmış eserler yoluyla işlenen fiillerden doğan maddî ve manevî zararlardan dolayı süreli yayınlarda, eser sahibi ile yayın sahibi ve varsa temsilcisi, süresiz yayınlarda ise eser sahibi ile yayımcı, yayımcının belli olmaması halinde ise basımcı müştereken ve müteselsilen sorumludur. Bu hüküm, süreli veya süreli olmayan yayınlarda yayın sahibi, marka veya lisans sahibi, kiralayan, işleten veya herhangi bir sıfatla yayımlayan, yayımcı gibi hareket eden gerçek veya tüzel kişiler hakkında da uygulanır. Tüzel kişi şirketse, anonim şirketlerde yönetim kurulu başkanı, diğer şirketlerde en üst yönetici, şirket ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur. Zararı doğuran fiilin işlenmesinden sonra yayının her ne surette olursa olsun devredilmesi, başka bir yayınla birleştirilmesi veya sahibi olan gerçek veya tüzel kişinin herhangi bir surette değişmesi halinde, yayını devir alan, birleşen ve her ne surette olursa olsun yayın sahibi gibi hareket eden gerçek ve tüzel kişiler ve anonim şirketlerde yönetim kurulu başkanı, diğer şirketlerde üst yönetici, bu fiil nedeniyle hükmedilecek tazminattan birinci ve ikinci fıkrada sayılanlarla birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur. Düzeltme ve cevap MADDE 14. - Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlâl edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır. Düzeltme ve cevapta, buna neden olan eser belirtilir. Düzeltme ve cevap, ilgili yazıdan uzun olamaz. Düzeltme ve cevaba neden olan eserin yirmi satırdan az yazı veya resim veya karikatür olması hallerinde düzeltme ve cevap otuz satırı geçemez. Süreli yayının birden fazla yerde basılması halinde, düzeltme ve cevap yazısı, düzeltme ve cevap hakkının kullanılmasına sebebiyet veren eserin yayımlandığı bütün baskılarda yayımlanır. Düzeltme ve cevabın birinci fıkrada belirlenen süreler içinde yayımlanmaması halinde yayım için tanınan sürenin bitiminden itibaren, birinci fıkra hükümlerine aykırı şekilde yayımlanması halinde ise yayım tarihinden itibaren onbeş gün içinde cevap ve düzeltme talep eden kişi, bulunduğu yer sulh ceza hâkiminden yayımın yapılmasına veya bu Kanun hükümlerine uygun olarak yapılmasına karar verilmesini isteyebilir. Sulh ceza hâkimi bu istemi üç gün içerisinde, duruşma yapmaksızın, karara bağlar. Sulh ceza hâkiminin kararına karşı acele itiraz yoluna gidilebilir. Yetkili makam üç gün içinde itirazı inceleyerek karar verir. Yetkili makamın kararı kesindir. Düzeltme ve cevabın yayımlanmasına hâkim tarafından karar verilmesi halinde, birinci fıkradaki süreler, sulh ceza hâkiminin kararına itiraz edilmemişse kararın kesinleştiği tarihten, itiraz edilmişse yetkili makamın kararının tebliği tarihinden itibaren başlar. Düzeltme ve cevap hakkına sahip olan kişinin ölmesi halinde bu hak, mirasçılardan biri tarafından kullanılabilir. Bu durumda, birinci fıkradaki iki aylık düzeltme ve cevap hakkı süresine bir ay ilave edilir. Zorunlu bilgileri göstermeme MADDE 15. - 4 üncü maddeye göre basılmış eserlerde gösterilmesi öngörülen hususların gösterilmemesi veya gerçeğe aykırı olarak gösterilmesi halinde, süreli yayınlarda sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili, süresiz yayınlarda yayımcı ve adını ve adresini göstermeyen veya yanlış gösteren basımcı beşyüzmilyon liradan yirmimilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılır. Bu ceza, bölgesel süreli yayınlarda ikimilyar liradan, yaygın süreli yayınlarda beşmilyar liradan az olamaz. Durdurulan yayının yayımına devam etme MADDE 16. - 8 inci maddeye göre mahkeme kararıyla durdurulan yayına, usulüne uygun beyanname vermeden veya değişiklikleri bildirmeden devam edilmesi halinde yayın sahibi, sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili birmilyar liradan onbeş milyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılır. Bu ceza, bölgesel süreli yayınlarda beşmilyar liradan, yaygın süreli yayınlarda onmilyar liradan az olamaz. Teslim yükümlülüğüne uymama MADDE 17. - 10 uncu maddeye göre teslim yükümlülüğünü yerine getirmeyen basımcı, üçyüzmilyon liradan birmilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılır. Düzeltme ve cevabın yayımlanmaması MADDE 18. - Düzeltme ve cevabın yayımlanmasına ilişkin kesinleşmiş hâkim kararlarına uymayan sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili onmilyar liradan yüzellimilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılır. Ağır para cezası, bölgesel süreli yayınlarda yirmimilyar liradan, yaygın süreli yayınlarda ellimilyar liradan az olamaz. Sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili hakkında verilen ağır para cezasının ödenmesinden yayın sahibi, sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili ile birlikte müteselsilen sorumludur. Düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmaması veya 14 üncü maddenin birinci fıkrasında belirtilen şartlara uyulmaksızın yayımlanması hallerinde hâkim ayrıca, masraflar yayın sahibi tarafından karşılanmak üzere, bu yazının tirajı yüzbinin üzerinde olan iki gazetede ilân şeklinde yayımlanmasına da karar verir. Yargıyı etkileme MADDE 19. - Hazırlık soruşturmasının başlamasından takipsizlik kararı verilmesine veya kamu davasının açılmasına kadar geçen süre içerisinde, Cumhuriyet savcısı, hâkim veya mahkeme işlemlerinin ve soruşturma ile ilgili diğer belgelerin içeriğini yayımlayan kimse, ikimilyar liradan ellimilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılır. Bu ceza, bölgesel süreli yayınlarda onmilyar liradan, yaygın süreli yayınlarda yirmimilyar liradan az olamaz. Görülmekte olan bir dava kesin kararla sonuçlanıncaya kadar, bu dava ile ilgili hâkim veya mahkeme işlemleri hakkında mütalaa yayımlayan kişiler hakkında da birinci fıkrada yer alan cezalar uygulanır. Cinsel saldırı, cinayet ve intihara özendirme MADDE 20. - Cinsel saldırı, cinayet ve intihar olayları hakkında, haber vermenin sınırlarını aşan ve okuyucuyu bu tür fiillere özendirebilecek nitelikte olan yazı ve resim yayımlayanlar birmilyar liradan yirmimilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılır. Bu ceza bölgesel süreli yayınlarda ikimilyar liradan, yaygın süreli yayınlarda onmilyar liradan az olamaz. Kimliğin açıklanmaması MADDE 21. - Süreli yayınlarda; a) 22.11.2001 tarihli ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanununa göre evlenmeleri yasaklanmış olan kimseler arasındaki cinsel ilişkiyle ilgili haberlerde bu kişilerin, b) 1.3.1926 tarihli ve 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 414, 415, 416, 421, 423, 429, 430, 435 ve 436 ncı maddelerinde yazılı cürümlere ilişkin haberlerde mağdurların, c) Onsekiz yaşından küçük olan suç faili veya mağdurlarının, Kimliklerini açıklayacak ya da tanınmalarına yol açacak şekilde yayın yapanlar birmilyar liradan yirmimilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılır. Bu ceza bölgesel süreli yayınlarda ikimilyar liradan, yaygın süreli yayınlarda onmilyar liradan az olamaz. Basılmış eserleri engelleme, tahrip ve bozma MADDE 22. - Kanuna uygun olarak basılmış eserleri, bunların yayımını veya dağıtımını veya satışını önlemek amacıyla tahrip eden veya bozan kimse, fiili daha ağır bir suç teşkil etmediği takdirde, bir yıla kadar hapis ve birmilyar liradan beşmilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılır. Kanunun aradığı şartlara uyulmasına rağmen süreli ve süresiz yayınların basılmasını, yayımını, dağıtımını veya satışını şiddet veya tehditle engelleyen kimse, fiili daha ağır bir suç teşkil etmediği takdirde, iki yıla kadar hapis ve ikimilyar liradan onmilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılır. Yukarıdaki fıkralarda öngörülen fiiller, umumi mahalde veya matbaanın veya umuma satış yapan veya dağıtım yapan yerlerde birden fazla kişi tarafından işlendiği takdirde verilecek ceza yarıya kadar artırılır. Süreli yayınların dağıtımı MADDE 23. - Süreli yayınların dağıtımını yapan kişiler, kendilerinden dağıtımı istenen yayınları, dağıtımını yaptıkları diğer yayınlar için aldıkları satış fiyatı, tiraj ve sayfa sayısına göre belirlenen dağıtım ücretini aşmayacak bir bedel karşılığında, dağıtmakla yükümlüdürler. Bu yükümlülüğe aykırı davrananlar, dağıtımından kaçındıkları yayının toplam bedelinin on misli ağır para cezasıyla cezalandırılırlar. Süreli yayınları perakende olarak satışa sunan gerçek veya tüzel kişiler, aynı anda diledikleri kadar dağıtım şirketiyle anlaşıp diledikleri yayınları satabilirler. Hiç kimse, bu kişilere, rakip yayınları satmama yükümlülüğü getiremez ve bu yayınları satmama koşuluna bağlı olan veya bu sonucu doğuracak edimlerde bulunamaz. Yeniden yayım MADDE 24. - Bir süreli yayında yayımlanmış haber, yazı ve resimleri kaynak göstermeksizin yeniden yayımlayanlar beşmilyar liradan onmilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılırlar. Bu eserleri, yeniden yayım hakkı saklı tutulmuş olmasına rağmen, süreli yayın sahibinin izni olmadan yeniden yayımlayanlar yirmimilyar liradan kırkmilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılırlar. El koyma, dağıtım ve satış yasağı MADDE 25. - Soruşturma için sübut vasıtası olarak her türlü basılmış eserin en fazla üç adedine Cumhuriyet savcısı, gecikmesinde sakınca bulunan hallerde de kolluk el koyabilir. Soruşturma veya kovuşturmanın başlatılmış olması şartıyla 25.7.1951 tarihli ve 5816 sayılı Atatürk Aleyhine İşlenen Suçlar Hakkında Kanunda, Anayasanın 174 üncü maddesinde yer alan inkılap kanunlarında, 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 146 ncı maddesinin ikinci fıkrasında, 153 üncü maddesinin birinci ve dördüncü fıkralarında, 155 inci maddesinde, 311 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında, 312 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkralarında, 312/a maddesinde ve 12.4.1991 tarihli ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 7 nci maddesinin ikinci ve beşinci fıkralarında öngörülen suçlarla ilgili olarak basılmış eserlerin tamamına hâkim kararıyla el konulabilir. Hangi dilde olursa olsun Türkiye dışında basılan süreli veya süresiz yayın ve gazetelerin ikinci fıkrada belirtilen suçları içerdiklerine dair kuvvetli delil bulunması halinde, bunların Türkiye'de dağıtılması veya satışa sunulması, Cumhuriyet Başsavcılığının talebi üzerine sulh ceza hâkiminin kararı ile yasaklanabilir. Gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet Başsavcılığının kararı yeterlidir. Bu karar en geç yirmidört saat içinde hâkimin onayına sunulur. Kırksekiz saat içinde hâkim tarafından onaylanmaması halinde Cumhuriyet Başsavcılığının kararı hükümsüz kalır. Yukarıdaki fıkra uyarınca yasaklanmış yayın veya gazeteleri bilerek dağıtanlar veya satışa sunanlar bu yayınlar yoluyla işlenen suçlardan eser sahibi gibi sorumludurlar. Dava süreleri MADDE 26. - Basılmış eserler yoluyla işlenen veya bu Kanunda öngörülen diğer suçlarla ilgili ceza davalarının günlük süreli yayınlar yönünden iki ay, diğer basılmış eserler yönünden dört ay içinde açılması zorunludur. Bu süreler basılmış eserlerin Cumhuriyet Başsavcılığına teslim edildiği tarihten başlar. Basılmış eserlerin Cumhuriyet Başsavcılığına teslim edilmemesi halinde yukarıdaki sürelerin başlama tarihi, suçu oluşturan fiilin Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından öğrenildiği tarihtir. Ancak bu süreler, Türk Ceza Kanununun dava zamanaşımına ilişkin maddesinde öngörülen süreleri aşamaz. Sorumlu müdürün ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkilinin karşı çıkmasına rağmen yayımlatıldığı iddia edilen eserden dolayı yayımlatan aleyhine açılacak dava yönünden süre, sorumlu müdür ve sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkili hakkında verilecek beraat kararının kesinleşmesinden itibaren başlar. Sorumlu müdürün yayımlanan eserin sahibini bildirmesi durumunda, eser sahibi aleyhine açılacak davada süre, bildirim tarihinden itibaren başlar. Kovuşturulması şikâyete bağlı suçlarda dava açma süreleri, suç için kanunun öngördüğü dava zamanaşımı süresini aşmamak şartıyla, suçun işlendiğinin öğrenildiği tarihten başlar. Kamu davasının açılması izin veya karar alınmasına bağlı olan suçlarda, izin veya karar için gerekli başvurunun yapılmasıyla dava açma süresi durur. Durma süresi iki ayı geçemez. Görevli mahkemeler ve yargılama usulü MADDE 27. - Basılmış eserler yoluyla işlenen veya bu Kanunda öngörülen diğer suçlardan dolayı açılan davalardan, ağır ceza işlerinden olanlar ağır ceza mahkemelerinde, diğerleri asliye ceza mahkemelerinde görülür. Bir yerde ağır ceza veya asliye ceza mahkemesinin birden fazla dairesi bulunması halinde bu davalar iki numaralı mahkemede görülür. Basılmış eserler yoluyla işlenen veya bu Kanunda öngörülen diğer suçlara ilişkin davalar acele işlerden sayılır. Hürriyeti bağlayıcı cezaya çevirme yasağı MADDE 28. - 18 inci ve 22 nci maddelerdeki suçlar dışında bu Kanunda öngörülen suçlar için hükmedilen para cezaları, hürriyeti bağlayıcı cezaya çevrilemez. Tebligat MADDE 29. - Süreli yayının yönetim yeri, tebligat işlemleri yönünden, yayın sahibinin ve temsilcisinin, görevi devam ettiği sürece sorumlu müdürün yerleşim yeri sayılır. Yürürlükten kaldırılan hükümler MADDE 30. - 15.7.1950 tarihli ve 5680 sayılı Basın Kanunu yürürlükten kaldırılmıştır. GEÇİCİ MADDE 1. - Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce yayımlanmakta olan süreli yayınların sahibi, sorumlu müdürü, Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren otuz gün içinde yayınlarının türünü yönetim yerinin bulunduğu yer Cumhuriyet Başsavcılığına bildirmek zorundadır. Bu süre içerisinde bildirim yükümlülüğüne uyulmaması halinde yayın sahibi, sorumlu müdür, beşyüzmilyon liradan yirmimilyar liraya kadar ağır para cezasıyla cezalandırılır. Bu ceza bölgesel süreli yayınlarda ikimilyar liradan, yaygın süreli yayınlarda beşmilyar liradan az olamaz. GEÇİCİ MADDE 2. - Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce kamu kurum ve kuruluşlarınca yayımlanmakta olan süreli yayınların temsilcisi ve sorumlu müdürleri, Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren altı ay içerisinde süreli yayının basım ve yayımını bu Kanunda öngörülen hükümlere uygun hale getirirler. Yürürlük MADDE 31.- Bu Kanun yayımı tarihinde yürürlüğe girer. Yürütme MADDE 32. - Bu Kanun hükümlerini Bakanlar Kurulu yürütür.<textarea name="" cols="25" rows="25"> Baskın Oran: Solun önceliği darbeyle mücadeledir. Neşe Düzel - 28.07.2008 PAZARTESİ KONUŞMALARI http://www.taraf.com.tr "Şu anda laik-dinci kavgası sanal bir kavga. Sol önce devletin içindeki katil çetelerle mücadele etmeli. Darbe tehlikesi bittikten sonra devletteki muasır medeniyete aykırı odakların üstüne gidilir." "Ben solcu olarak darbecileri tasfiye etmek için AKP’yle koalisyon yaparım. Ama laikler ve kendilerine ‘sol’ diyenler, laik-dinci kavgasını öne sürerek Ergenekoncuları, darbecileri kurtarmaya çalışıyorlar." "Kemalizm, cumhuriyetin ‘kurucu’ ideolojisiydi, şimdi ‘batırıcı’ ideolojisi oldu. Kemalizm’in otoriter devlet modeli korundu, Batıcılığı ise Batı düşmanlığı oldu. Kemalizm’i, ülkenin en gerici partisi CHP temsil ediyor." NEDEN? BASKIN ORAN Türkiye belki de tarihindeki en büyük arınma sürecinden geçiyor. İlk kez, devletin içine uzanan bir çete yargılanıyor. Darbe girişiminde bulunan emekli generaller tutuklanıyor. Bu yeni durum, birçok insanın ezberini bozuyor, onları şaşırtıyor. Özellikle kendine sol diyen kesim ne yapacağını tam kestiremiyor. Darbe girişimiyle, bir siyasi parti olan AKP’yi aynı terazinin iki kefesine koyan da var. AKP’ye karşı olmayı solculuk için yeterli görüp, Ergenekon karşısında sessiz kalan da var. “AKP yıkılsın da nasıl yıkılırsa yıkılsın” deyip, Ergenekon davasına karşı çıkan da var. Eğer bunları yapanların hepsini ‘sol’ kabul edersek, solun kendisini utandıracak bir dönemden geçtiğini söylememiz gerekiyor. Ya da solun bu olmadığını kabullenip, solu yeniden tarif etmemiz şart oluyor. Sol dünyanın en önde gelen isimlerinden siyaset bilimci Prof. Baskın Oran, solculuğun bu çağda nasıl tanımlanacağını, Ergenekon karşısında solun alması gereken tavrı, solun önceliklerini, AKP’ye bakışını ve darbeciliği anlattı. *** NEŞE DÜZEL: Türkiye çok önemli zamanlardan geçiyor. Herkesin, her kesimin tavrını açıkça ortaya koyması gereken zamanlar bunlar. Size, özellikle solun tavrını soracağım ama önce kime sol dememiz gerektiğini sorayım. Sol dediğimiz zaman kimi, nasıl birini kastediyoruz? BASKIN ORAN: Çok basit. bir toplumda ezilmiş ve dışlanmış ne kadar kategori varsa, onları savunana sol denir. Sol dinamik bir kavramdır. Hangi tarihte solun tanımını soruyorsanız, sol, o tarihteki bütün ezilmişler ve dışlanmışları savunmak demektir. Sol bugün kimleri savunmalı? Aleviler’in, Kürtler’in, gayrimüslimlerin, kadınların, eşcinsellerin, çingenelerin, sakatların hak ve özgürlüklerinin sözcülüğünü yapmaktır sol. 1960’da solun tek bir ezilmişler ve dışlanmışlar kategorisi vardı. Emekçilerdi yani işçiler ve köylülerdi. 70’lerde kendimizi biraz zorlayarak Kürtler’i de bunun içine kattık. ‘Zorlayarak’ diyorum, çünkü Kürtler’i müdafaa etmek Kemalizmle çatışıyordu. Niye? Biz o zamanlar, sosyalizm yapıyoruz diyerek aslında ‘bağımsızlık’ ve ‘antiemperyalizm’ söylemleriyle farkında olmadan milliyetçilik yapıyorduk. Bugün de aynı durum devam ediyor ama artık ona sol değil, ‘neo nasyonalizm’ demek lazım. Kendilerine sol deyip milliyetçilik yapıyor bunlar. Bunlar nasyonalist. Resmen profaşist bunlar. Dergilerini okurken sanki Hitler’in Kavgam‘ını okuyorsunuz. Peki, Kemalist entelektüelleri ‘ sol’ sayacak mıyız? Kemalist entelektüellerin de solla hiç bir ilgisi yok. Onlar da, diğer ‘sol’ gibi, bağımsızlık ve anti emperyalizm söylemleriyle yeni bir nasyonalizm inşa ediyorlar. Onlar da profaşizm yapıyorlar. Bunlar için her şey tektir. Tek parti, tek ideoloji, tek dil, tek din... ‘Kemalist sol’ demek yerine ‘nasyonalist’ diyorum ben onlara. Çünkü 1930’ları sürdürmek istiyorlar. Çünkü bundan büyük rant sağlıyorlar. 1930’lar dediğiniz kimin dönemi? Atatürk dönemi. Yanında İsmet Paşa da var. Ama şu önemli. Kemalizm’in ‘tekçi’ olması kaçınılmazdı. Çünkü kendisine muasır medeniyet olarak örnek aldığı bütün Avrupa o dönemde monistti, yani tekçiydi, faşistti. Zaten muasır medeniyet dediğimiz şey de, o andaki Batı Avrupa ne ise, odur. Mustafa Kemal 1930’lardaki muasır medeniyeti aldı. Yani monizmi (tekçiliği) aldı. Yarı feodal bir toplum için o dönemde çok ileri bir adımdı bu. Bugün ise muasır medeniyet Avrupa Birliği’dir. Ama Kemalistler AB’ye emperyalist diyorlar. AB emperyalist olamaz ki. Niye olamaz? Ancak bir devlet emperyalist olabilir. AB bir devlet değil ki. Emperyalizm çok basit olarak bir devletin bir başka devlet üzerindeki özellikle iktisadi çıkarlarını silah gücüyle gerçekleştirmesi demektir. Amerika’nın Irak’taki varlığı emperyalizmdir. 1930’ların ne anlama geldiğine dönersek... 1930’ların tekçi olmasını hızlandıran bir başka neden de, Cumhuriyet’in ilanından 16 ay sonra 1925’te Kürtler genç cumhuriyete isyan etmişti. Şeyh Sait isyanının yaşanmasıyla birlikte bu ülkede muazzam bir tek millet inşa etme süreci başladı. Ve, Kemalizm bu şartlar altında aşırılıklara gitti. Şimdi dünyada şartlar tam tersi değil mi? Evet. Bugünkü Avrupa 1930’lardaki Avrupa’nın antitezi. Batı bugün tekçiliği değil, ‘çağdaş demokrasi’ adı altında farklılıkları ve bireyi yüceltiyor. Dolayısıyla dışarıdaki profaşist havadan etkilenme bitti artık. Ama bunlar, 1930’lardan beri süregelen, ancak 1950-1960 arasında bir teneffüs veren ve 27 Mayıs’la tekrar tahta çıkan sultanlıklarını bu ülkede sürdürmek istiyorlar. Sürdürebilmek için de iki düşmana sarılıyorlar. PKK ve İslamcılar. Hükümranlıklarını demokratik yoldan sürdüremeyecekleri bildikleri için de 1930’lara darbeyle dönmeye çalışıyorlar. Bu ülkede kendilerine sol diyenlerin gerçekte nasyonalist olduklarını söylüyorsunuz. CHP sol tanıma uyar mı peki? CHP’nin de katiyen solla ilişkisi yok. Şu anki CHP, 1930’ların CHP’sidir ve Türkiye için bugün en büyük tehdit CHP’dir. MHP değildir. Çünkü MHP’nin yakın geçmişte büyük günahları var. O, insanları ikna edemez ama CHP, ‘solcuyum, Atatürkçüyüm’ diyerek insanların aklını çeliyor. Ergenekon’un iddianamesi açıklandı. Mahkeme iddianameyi kabul etti. Mahkeme’nin iddianameyi kabul etmesi ve iddianamenin içeriği CHP’nin tavrını değiştirir mi? CHP Ergenekon’un avukatı olmaktan vazgeçer mi? Bu CHP ve Deniz Baykal, Ergenekon’un avukatı olmaya devam edecek. Çünkü CHP de, Ergenekon da 1930’ları savunuyor. Nasıl Ergenekon tam anlamıyla 1930’ları temsil ediyorsa, CHP’nin ve Deniz Baykal’ın özü de 1930’lar. Bakın... Türkiye’nin en gerici partisi bugün CHP’dir. Çünkü 1930’ları geri getirmeye çalışırken, sadece otoriter devleti geri getiriyor. 1930’ların Batıcılığını getirmiyor. Oysa Kemalizm’in iki temel ayağı var. Bir Batıcılık, iki otoriter devlet. Bugün ise Kemalizmin otoriter devlet modeli aynen korunurken, Batıcılığı tam tersine dönüştü. Batıcılık, ‘Batı düşmanlığı’ oldu. Kemalizm Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucu ideolojisi değil mi? Evet. Şimdi de batırıcı ideolojisi oldu. Kemalizmi Türkiye’de en başta CHP temsil ediyor. Ve CHP, insanları iki açıdan aldatıyor. Bir, ‘Ben Atatürk’ün partisiyim. Atatürk’ü ben temsil ediyorum’ diyerek aldatıyor. İki, ‘Ben solcuyum’ diyerek aldatıyor. Oysa CHP Atatürk’ü tahrif ediyor. Bu ülkede Atatürk’ten daha fazla sansüre uğramış bir ademoğlu yoktur zaten. 1923’te İzmit basın toplantısında söyledikleri hala sansürleniyor. Hangi sözleri sansürleniyor? Ahmet Emin Yalman “Kürt meselesi ne olacak?” diye soruyor. Atatürk, “Bu mesele zaten halledildi. Teşkilat-ı Esasiye Kanunu’muza göre bütün vilayetler mali konu da dahil olmak üzere özerkler” diyor. Ama hemen tersini de söylüyor. “Türkler’le Kürtler birbirlerinin içine geçmiştir. Bu yüzden ayrılma tasavvur edilemez” diyor. Ayrıca Batı Trakya’yla ilgili de, “Bize geçmesi kuvvet midir, zaaf mıdır, düşünmek icap eder. Benim nokta-i nazarıma göre zaaftır. ..Orayı elde tutmak için sarf olunacak kuvvet, oradan elde edilecek istifadeye tekabül etmez. Anavatanın selameti nokta-i nazarından, Garbi Trakya’dan sarfınazar etmek lazımdır... Meselenin hakiki olarak çare-i halli, burayı Yunanistan’a bırakmaktır” diyor. Bu sözleri hep sansür edildi. Peki... Bugün birçok insan AKP’ye muhalefet etmenin ilericilik ya da solculuk olacağına inanıyor. AKP’ye muhalefet etmek sol olmaya yeter mi? Şu anda Türkiye’de tek bir sorun var. O da, darbe yanlılarını tasfiye etmek. Ben bir solcu olarak darbecileri tasfiye etmek için AKP dahil gereken yerlerle koalisyon yaparım. Ancak bu temel meseleyi çözdükten sonra Kürt-Türk, Alevi-Sünni, laik-dinci kavgası gibi sorunlara bakarım. Şu anda bunların hiç önemi yok. Önce darbeye karşı çıkmak lazım. Bugün CHP iktidarda olsaydı yanmıştık. 2001’de AKP iktidarda değilken, Ergenekon evrakları ‘özel evrak’ diye sanığa iade edilmiş. AKP Hükümeti hangi nedenle olursa olsun Ergenekon’un üzerine gitme iradesini gösteriyor. Ben bundan yararlanırım. Ona karşı muhalefetimi sonra yaparım. Çamlıca’da içki içilemiyor, bir spor kulübünde bikini giyilemiyor... Bu rezalettir. Ergenekon konusunda kafalar epey karışmış gözüküyor. Susurluk konusunda bir görüş birliği vardı ama şimdi yok. Sol kesim Ergenekon hakkında ne düşünüyor sizce? Türkiye’de şu anda gerçek sorun darbe yanlıları ile darbe karşıtlarının kavgasıdır. Ama CHP başta olmak üzere bazı kurumlar, dernekler ve kişiler, bu gerçeği laik-dinci kavgası gibi sanal bir olaya tercüme etmek için yırtınıyorlar. Laik-dinci kavgasını öne sürerek Ergenekoncular’ı, darbecileri kurtarmaya çalışıyorlar. Laikler ve kendilerine solcu diyenler maalesef bugün darbe yanlılarına destek veriyorlar. Neden? Çünkü AKP dinci. Oysa şu anda Türkiye’nin gündeminde laik-dinci kavgası yok ve olmaması da gerekir. Peki, Kemalistler niye kendilerine sol demekte ısrar ediyorlar? Sağ demiyorlar çünkü bunların kafasındaki sağ sadece dinci. Bunlar laikliğin 1930 yorumuyla maluller, sakatlanmışlar. “İslamcılar her görüldüğü yerde ezilmelidir” diyorlar. Ayrıca bunların kafaları milliyetçilik yüzünden de karışık. Bunlara göre milliyetçilik bağımsızlık ve antiemperyalizm demek. Oysa bu iki kavramın da Marksist solla ilgisi yok. Bizdeki solcuların kafasındaki bağımsızlık ve antiemperyalizm aslında yabancı düşmanlığıdır. Ergenekon’la mücadelenin bile Amerika’nın planı olduğunu söylüyorlar. “Ergenekon’a vurmamak lazım. Onlarla Amerika uğraşıyor” diyorlar. Eğer Amerika devletin içindeki çeteleri kaldırmaya uğraşıyorsa helal olsun ona. Bakın... Bunların bütün derdi 1930’lardaki gibi koyu bir otoriter sisteme geri dönmek. Ergenekon’da solun tavrı ne olmalı? CHP’yi sol zannedenler yarın kendilerinden utanacaklar. Çeteleri, darbecileri savundukları için kendileri utanmazlarsa çocukları onlardan utanacak. Solun önceliği, devletin içindeki katil çetelerle mücadele olmalı. Bu mücadele yapılıp da darbe olasılığı ortadan kalktıktan sonra devletin içindeki muasır medeniyete aykırı olan her türlü odağın üzerine gidilir. Muasır medeniyet de artık 1930’lar değil 2008’dir. AKP’nin cemaatçi yapıyı yerleştirmeye çalışmasıyla sonra mücadele edilir. Şu anda AKP, devlet içindeki katil çeteleri temizlemeye destek veriyor. Neden kendine solcu diyen birçok insan Ergenekon konusunda sessiz kalıyor? Bir kısmı samimi olarak AKP’den korkuyor. Bir kısmı da farkında olmadan demokrasiden korkuyor. Bu yüzden 1930’lardaki tekçi yapının sürdürülmesini istiyorlar, insanların kendi dillerini konuşmasını, öğrenmesini ve öğretmesini engellemeye çalışıyorlar. Biz hâlâ Kürtçe konuşanı mahkûm ediyoruz. Adam Kürtçe selamla başlıyor ve konuşmasını Türkçe yapıyor. Kürtçe selam verdi diye altı ay hapis cezası alıyor. Halbuki Lozan’ın 39/4. maddesine göre Türkiye’de bütün vatandaşlar açık toplantılarda, ticarette ve her türlü basın yayın organında istedikleri dili kullanırlar, bu hakka hiçbir kısıtlama getirilemez. Türkiye devletini kuran Lozan anlaşmasıdır. Kendi kurucu anlaşmasını bile inkâr ediyor burası. Ve bunu milliyetçilik adına yapıyor. Sol, Ergenekon meselesinin AKP’ye yarayacağını mı düşünüyor? Sol, bunu devlet içindeki katil çetelerinin tasfiyesi olarak almıyor. Laik-dinci kavgası olarak ele alıyor. Bu adamların kronolojiden de haberi yok. Ergenekon soruşturmasını Ümraniye olayı başlattı. Ümraniye davasının açılması ile AKP’yi kapatma davasının açılması arasında dokuz ay iki gün var. Tabii ki Ergenekon davasının arkasında AKP’nin siyasi iradesi var. AKP’yi müdafaa etmek bana düşmez ama doğru yaptığı şeyleri herkesin müdafaa etmesi gerekir. Deve dişi gibi adamlar, Veli Küçük, Kemal Kerinçsiz, Sami Hoştan gibileri AKP’yi kapatma davasından önce içeri alındılar. AKP’ye yarayacak olursa, Ergenekon konusunda sessiz mi kalmalıyız? Tabii ki hayır. AKP’ye yaraması meselesini de iyi düşünmek lazım. Dünya üstündeki her şey diyalektiğe tabidir. AKP başarılı oldukça İslam’dan uzaklaşacaktır. Biz, AKP’nin bir Anadolu sermayesi olayı olduğunu unutuyoruz. Refah dönemindeki Anadolu sermayesiyle AKP dönemindeki Anadolu sermayesinin bir tek Allahı bir. Anadolu sermayesi artık güçlendi. Bu sermayenin İslamcılığı, dışarıya direkt ihracat yaptığı anda bitti. Ülker gidip, amblemi çıplak ata binen kadın olan çikolatacı Godiva’yı satın aldı. Başkasını alabilirdi, almadı. Godiva bir simgedir. Neyin simgesidir? Bunların kapitalistleştiğinin, İslamcılıklarının lafta kaldığının simgesidir. Ama bunun gündelik hayata yansıması için birkaç jenerasyon gerekir. Sınıf atlamak, hayat tarzını değiştirmek öyle parmak şaklatır gibi olmaz. Leydi Godiva’yı alan adamların karıları başlarını açmazlar ama onların çocukları, torunları açacaktır. Yeter ki devlet bunların ensesine başını açacaksın diye sürekli binmesin. Bakın... Fethullah bugün, “Başörtüsü dinin şartı değildir” diye kanaat belirtiyor. Ergenekon türü çeteleri bitirmeden Türkiye’ye demokrasi getirmek mümkün mü? Mümkün değil. Ergenekon türü çeteleri temizlenmes, demokrasi yolunda adım atılmasının ön koşuludur. Darbeci zihniyetin cezalandırılacağını göstermek ve darbecilerin dokunulmazlığını bitirmek Türkiye’deki en önemli olaydır. Laik-dinci çatışması ikincildir. Ergenekon soruşturması kapsamında emekli generallerin tutuklanmasını nasıl değerlendiriyorsunuz? TSK, siyasete artık direkt girmez. TSK darbe yapılmayacağını anladı. Türk siyasi hayatı üzerindeki etkisini sürdürebilmek için şimdi kendi içindeki çürük elmaları ayıklıyor. Bunlar, Teşkilat-ı Mahsusa’nın devamıdır. Yeraltındaki bir gizli örgüttür bu. Osmanlı döneminde 1900’lerin ilk 15 yılında kuruldu bu yapı. O zaman da içinde doktorlar, siviller, askerler, emekliler vardı içinde. 1 Mayıs 1977’de bu derin yapı, insanları uzun namlulu silahlarla taradı. 6-7 Eylül’ü de, bu derin devletin bir kolu yaptı. Emekli General Sabri Yirmibeşoğlu, daha sonra “Ne muhteşem bir organizasyondu o” dedi. Bugünkü Ergenekon da işte bu derin devletin bir kolu. Eğer bu yapı cezasız kalmasaydı... Sonuç değişir miydi? Bu yapı küçükken engellenseydi, biz bugün Ergenekon’u bu kadar büyük ve yaygın yaşamazdık. Zehirli sarmaşık gibi her tarafı sarmış. Çünkü sürekli sulandı bu yapı. Hiç hesap sorulmadı. Darbeciler bu ülkede ilk kez yargılanıyor. Savcı Zekeriya Öz bu işi kelle koltukta götürüyor. Bir de AKP’nin yarın başlayacak olan kapatılması davası var. Bir siyasi partinin kapatılması ihtimali karşısında sol ne tutum almalı? Çağdaş solun olmazsa olmaz özelliği demokrat ve özgürlükçü olmasıdır. Parti kapatmayla çağdaş sol terimleri aynı cümlede geçemez. Şiddete başvurmadıkça, şiddeti övmedikçe ve nefret söylemi kullanmadıkça, sevmeseniz de partinin kapatılmasına sessiz kalamazsınız. Ama bizde sol demokrat değildir. Elitisttir. Savunduğu 1930’ların laikliği de demokrasiye aykırıdır. Aynı laikliği, 2008’lerin demokrasisine uygulayamazsınız. Uygularsanız, demokrasiden fedakârlık etmek zorunda kalırsınız. O zaman çok acayip laik-demokrat karşıtlığı çıkar karşınıza. AKP ve DTP kapatılma tehlikesiyle karşı karşıya ama ikisi de birbirine destek olmaktan kaçınıyor. Neden demokrasi adına hareket etmiyorlar, neden birlikte siyasi partilerin kapatılmasına karşı çıkmıyorlar? Türkiye’deki en korkunç hastalıktır bu. Bu ülkede insanlar sadece kendi türlerini savunuyor. Diğer ezilmişleri ve dışlanmışları savunmuyor. Feministler sadece kadınları, Aleviler sadece Aleviler’i, Kürtler sadece Kürtler’i, dinciler sadece Müslümanlar’ı savunuyor. Bu yüzden biz bağımsız sol hareketin seçim kampanyasında, “Hiç kimse kendi türünü savunmayacak. Kürtler eşcinselleri, eşcinseller Ermeniler’i, Ermeniler Aleviler’i savunacak” dedik. Ezilmişlikten ve dışlanmışlıktan ancak böyle kurtulabiliriz. AKP, demokrasiye en çok ihtiyaç duyduğu şu anda bile demokrasiye tam sahip çıkmıyor. Niye demokrasiye sahip çıkmayı beceremiyor? AKP, Avrupa Birliği sürecinde kendi yaptığı reformlardan korktu. 2004 sonundan itibaren AB’ye karşı bir milliyetçilik ve Sevr paranoyası fışkırınca, AKP’nin ödü koptu. Fena halde geri çekildi ve o zamandan beri de adam olmadı. Oysa AKP kendi menfaati için demokrat olmak zorunda. Bunu sadece AKP değil, herkes zamanla anlayacak. Çünkü bu ülkede hiç kimse tek başına ezilmişlik ve dışlanmışlıktan kurtulamayacak. Türkiye’ye demokrasi gelecek mi sizce? Tabii gelecek. Yaşanan sürece bir bakın. Türkiye sürekli demokrasiye doğru gidiyor. Bu ülkede sivil toplum doğuyor ve demokrasi istiyor. Hem iç güçler, hem dış güçler sürekli demokrasiye doğru götürüyor Türkiye’yi. Diğer Neşe Düzel Makaleleri: * 22.07.2008 - Sezgin Tanrıkulu: "ABD, Kürt planı hazırlıyor" * 21.07.2008 - Sezgin Tanrıkulu: ‘Kürtler Ergenekon’a tarafsız kalamaz’ * 14.07.2008 - Doç. Dr. İhsan Bal: ‘İntihar eylemi değil,vur-kaç bu’ * 08.07.2008 - Ali Bayramoğlu: “Darbe toplantılarına gazeteciler katıldı” * 01.07.2008 - Nabi Yağcı (2): “Baskının arkasında asker var” * 30.06.2008 - Nabi Yağcı: “Türkiye kriz değil devrim yaşıyor” * 23.06.2008 - Sevan Nişanyan: “Kişi putlaştırması yıkım getirdi” * 09.06.2008 - Doç. Dr. Mazhar Bağlı: AKP devlete yaranmaya çalışıyor * 02.06.2008 - Prof. Ahmet Arslan: Devlet şimdi Sünnilikle çatışıyor * 26.05.2008 - Doç. Dr. Serap Yazıcı: Bu, yargıçlar devleti kurulması süreci * 20.05.2008 - Prof. Celal Şengör: "Doğu ve batı aynı anda yıkılabilir" * 20.05.2008 - Gülesin Nemutlu/Yörük Kurtaran: “Gençler eğitilmiyor, ehlileştiriliyor” * 20.05.2008 - Prof. Dr. Naci Bostancı: “AKPAnadolu’yu kaybeder” * 28.04.2008 - Ufuk Uras: "CHP demokrasiye karşı odak oldu" * 21.04.2008 - Prof. Dr. Ahmet Çiğdem: Türk kimliği diye bir şey yok * Tüm yazıları Murat Belge Entelektüel izolasyon Avrupa’daki belirli –ve güçlü- bir eğilimi eleştirmek için, “kale Avrupa” veya “Avrupa şatosu” gibi deyimler kullanırız. Ama Türkiye Cumhuriyeti de, kurulduğundan itibaren, böyle bir “kale” görünümü almıştı. Dünyadaki 1929 buhranı gibi kapitalizm krizlerine karşı daha dayanıklı olmak için –“devletçilik”le birlikte- bu gibi tedbirlere başvurulduğunu düşünmek de mümkün. Atatürk’ün Türkiye’yi böylesine kapatmak istemediği, ekonomik alanda da, İnönü’ye çok sevimli görünen izolasyonist devletçiliktense, daha serbest bir “laissez-faire” anlayışından yana olduğunu savunmak da aynı şekilde mümkün. Ama burada sorun Atatürk’ün veya başka birinin bireysel ideolojisinden çok, o dönemin Türk intelligentsia’sının kolektif bilinciyle ilgili bir şey. Balkan Savaşı ve Kurtuluş Savaşı sonrasına geldiğimizde (önceki olayları şimdilik unutalım) bu bilinç tamamen zenofobikleşmişti. Ülkenin kendine seçtiği ekonomik-politik yol da dışa açılmayı gerektiren bir şey değildi. Böylece, ulusal sanayii dış rekabetten korumak için gümrük duvarları nasıl yükseldiyse, düşünce dünyamızı zehirli dış etkilerden korumak için entelektüel gümrüğün duvarları daha da yükseltildi. Bunun önemli bir istisnası kırklarda, Hasan Âli’nin bakanlığı sırasında, dünya klasiklerinin çevrilerek yayımlanmasıdır. Ama bunlar, adı üstünde, “klasik”lerdi; çağdaş düşünce akımlarıyla bir ilgileri yoktu. Bakanlığın ilgileri de çağdaş düşünce akımlarına kadar uzanmıyordu. Çeviri önemli bir şey. Ama medeni bir ülke, bir yandan mümkün olduğu kadar geniş bir yelpaze içinde birçok çeviri yaparken, bir yandan da, “mektep medrese” görmüş nüfusuna, çeviriyi beklemeden kendi okumasına yeterli bir “yabancı dil” eğitimi verir. Türkiye’de Milli Eğitim Bakanlığı bunu yapmayı bugüne kadar başarmış değil (“Neyi başarmış” diye de sorabilirsiniz elbette. Cevap uzun yer tutmaz). Yıllar yılı, İngilizce öğrenmeme garantisi teşkil eden gatenby kitaplarından vazgeçemeyen bir bakanlık, herhalde dünyayı yakından izleyen bir bakanlık olamazdı. Bakanlığın bu alandaki tutumu, bir yabancı dil öğretme formel gereğiyle “yabancı”ya duyulan psikolojik-bilinçaltı nefret ve korku arasındaki diyalektiğin sonucu gibidir. Bundan önce de çeşitli yazılarda değinmişimdir: Türkiye’nin entelektüel hayatının temellerini 1890-1905 arasında doğmuş kuşaktan yetişmiş kişilerin attığını söylemek mümkündür. Bunlar, Cumhuriyet’in kurulduğu yıl 18 ila 33 yaşlarına gelmiş insanlardı. Yani, entelektüel formasyonlarını, Cumhuriyet kurulmadan önce büyük ölçüde tamamlamışlardı. Fuat Köprülü ve Ömer Lütfü Barkan, Şevket Süreyya ile Ahmet Hamdi Başar, Ahmet Hamdi Tanpınar ile Mesut Cemil, Nusret Hızır ile Arif Müfit Mansel veya Besim Darkot, Nurullah Ataç ile Hilmi Ziya Ülken, kendi alanlarında öncü ve bugün dahi aşılmamış birer zirve olarak duran daha nice aydın, akademik, sanatçı, düşünür ve politikacı bunların arasında şimdi aklıma gelen birkaç tanesi. Başlıca özellikleri, yukarıda söylediğim gibi, formasyonlarını Cumhuriyet’in kurulmasından önce ve özellikle de dış dünyayı izleyerek, öğrenerek tamamlamış veya en azından formasyonun temel taşlarını yerli yerine koymuş olmalarıdır. Yaşadıkları yıllarda, üstüne bastıkları toprak durmadan sallanıyordu. Toplum bir yıkıma doğru gidiyordu. Öğrenmek ve öğrendiklerini iyi öğrenmek zorundaydılar. Hepsi ciddi aydınlardı. Sonra gene kapandık. “Biz bize benzeriz” dedik. Kimseye benzememek için (ya da benzemediğimize kendimizi inandırmak için) az buz çabalamadık. Yukarıdaki listede adı geçenlerden bazıları da bu çabaya omuz vermiştir. Bu kadar çaba karşısında sonuç almamak, hiç başarı kazanamamak da mümkün değil. Yani, sonuçta tam istediğimiz kadar olmasa da, epey benzersiz olmayı başardık. Sonuçlarını bugün de yaşıyoruz. Yaşamaya daha bir zaman devam edeceğiz herhalde. Ama buna karşı eğilimler de epeydir var ve artık iyice güçleniyor. Bu “entelektüel izolasyon” konusu çok önemli olduğu için biraz daha üzerinde durmak istiyorum. 06.06.2008 CUMA Ey ezilenler... Artık kabul edin ki bu düşmanlık, bir akılsızlığa ve esarete dönüşüyor. Türban için dövüşmeyen solcu... Türban için dövüşmeyen Kürt... Türban için dövüşmeyen Alevi... Egemenlerle, efendilerle, ezenlerle işbirliği içindedir. Ahmet Altan - 23.10.2008 Anayasa Mahkemesi’nin başkanı, mahkemenin “anayasayı” çiğnediğini söylüyor. Mahkeme, suç işlemiş... Gerçekten de işledi. Demokrasi düşmanlığını dünyanın en geri anayasalarından biri olan bizim anayasaya bile sığdıramadı ve bu düşmanlık anayasanın dışına taştı. Aslında o mahkemenin yargıçlarının yargılanması lazım. Ama yargılayacak bir merci yok. Onlara suç işlemek serbest. Onlar da bu serbestliği alabildiğine kullanıp ardı ardına suç işliyorlar. Türban konusunda verdikleri kararla, Mahkeme Başkanı Haşim Kılıç’ın da belirttiği gibi, mahkeme parlamentonun yetkilerine müdahale etti. Anayasa değişikliklerini sadece “usul” açısından denetleme hakkına sahip oldukları halde, değişikliğin “özünü” yasakladılar. Parlamentonun yasama yetkisini yok ettiler. Halkın iradesiyle toplanan bu parlamento, artık halk adına karar veremeyecek. Askerî darbenin Türkiye’ye armağanı olan anayasayı değiştiremeyecek. Yetmiş milyon insan, 12 Eylül rejiminin yarattığı hapishanenin dışına çıkamayacak artık. Peki, biz Anayasa Mahkemesi’ndeki dokuz kişinin esiri mi olacağız? Nasıl giyineceğimizi, nasıl konuşacağımızı, nasıl düşüneceğimizi, nasıl yaşayacağımızı o dokuz kişi mi belirleyecek? Buna izin verecek miyiz? Eğer buna izin verirsek burası bir tımarhaneye döner. Saçmalıklar bitmez. Bugün biz bir parlamento seçiyoruz ama o parlamento artık fiilen kapalı. Anayasanın maddelerini değiştirme yetkisini kaybetti. Yapılacak tek bir şey var benim görebildiğim kadarıyla. Anayasayı tümden değiştirmek. Ve, bunu sadece parlamentonun içinde yapmamak. Halkın tümü buna katılmalı. Alevisi, solcusu, dindarı, Kürdü, bu toplumun bütün ezilenleri, yeni yapılacak anayasada rol almalı. Birbirlerini yasaklamak için değil tabii... Birbirlerini özgürleştirmek için. Bugün yasaklanan “türban” için Aleviler de, Kürtler de, solcular da mücadele etmeli bence. Türbanın kendisinden daha önemli bir sorun duruyor çünkü karşımızda. Özgürlük sorunu... Kendi yaşama hakkını ve biçimini savunma sorunu. Bugün türban özgürlüğünü savunmayan bir Alevi, yarın kendi çocuğunun eğitim özgürlüğünü nasıl savunacak? Türban özgürlüğünü savunmayan bir solcu, fikir özgürlüğünü nasıl savunacak? Türban özgürlüğünü savunmayan bir Kürt, anadilde eğitim özgürlüğünü nasıl savunacak? Ve, bugün türbanı savunan dindar, Alevinin, Kürdün, solcunun özgürlüğünü savunmazsa, türbanı nasıl savunacak? Eğer bütün bu ezilenler elele vermezse, Ankara’daki dokuz yargıç hepsinin canına okuyabilir. Okuyor da zaten. Geliyor, bu insanların hepsinin ortak oylarıyla oluşan parlamentoyu fiilen kapatıyor. Parlamentonun anayasayı değiştirme yetkisini gasp ediyor. Suç işlediğini bile bile, başkanı tarafından uyarılmasına rağmen fütursuzca işliyor bu suçu. Eğer siz elele vermezseniz, güçlerinizi birleştirmezseniz, Ankara’daki generallerle yargıçların özgürlüğün önüne diktikleri barikatları nasıl aşacaksınız? Nasıl özgürleşeceksiniz? Aşamazsınız. Bugüne dek de aşamadınız zaten. Sanırım artık şunu anlamalıyız. Sorunlarımızı parçalara ayırmamalıyız. Kürt sorunu, türban sorunu, Alevi sorunu, örgütlenme sorunu gibi ayrı ayrı sorunlar yok. Ortada tek bir sorun var. Özgürlük sorunu. Herkesin ortak sorunu bu. Herkes başka bir şey için özgürlük istese de, neticede herkes özgürlük istiyor. Neden parça parça özgürleşmemiz gerekiyor? Neden Kürtler, Aleviler, dindarlar, solcular ayrı ayrı özgürleşsin? Bu mümkün değil. Özgürlükleri parça parça elde etmeye hiç kimsenin gücü yetmiyor. Bunu, bir bütün olarak hep birlikte elde etmeliyiz. Ezilenlerin birbirine olan düşmanlığı sadece ezenlere yarıyor. Artık kabul edin ki bu düşmanlık, bir akılsızlığa ve esarete dönüşüyor. Türban için dövüşmeyen solcu... Türban için dövüşmeyen Kürt... Türban için dövüşmeyen Alevi... Egemenlerle, efendilerle, ezenlerle işbirliği içindedir. Kürtler için, solcular için, Aleviler için dövüşmeyen dindarlar da işbirlikçidir. Bunu anlamak o kadar zor mu? El birliğiyle bir anayasa yapmalıyız. Onun ya da bunun özgürlüğü için değil, hepimizin özgürlüğü için. Yıllarca herkes özgürlüğün bir parçasını istedi, özgürlüğün bir parçası için mücadele etti. Aranızdan hanginiz mücadelesinden galip çıktı, aranızdan hanginiz istediği özgürlüğü elde edebildi? Özgürlüğü parçalamak ezenlerin işidir. Özgürlüğü bütünleştirmek, onu yekpare bir halde savunmak ezilenlerin görevidir. Artık bu kadar işbirlikçilik yeter. Birleşelim ve alalım şu özgürlüğü. Hep birlikte ve özgür yaşayalım. KUM SAATİ Ahmet Altan ezberbozan’ın manifestosu ezberbozan, blog yolculuğuna yeryüzünde anlaşılmayacak hiçbir şey yoktur diye başlıyor Bilginin kasıtlı bir biçimde saklanması, parçalanması, çarpıtılarak gerçeğin örtülmesine karşı bilgiyi birleştirmeyi, bunu hakikatle, dolayısıyla günlük hayatla ilişkilendirmeyi ve anlaşılır bir biçimde herkesin kullanımına sunmayı amaçlıyor ezberbozan, halktan kopuk elitist ve salt akademik tavrı benimsemeyecek Günlük olayları birbiriyle irtibatlandırarak, gerçeğin üzerindeki sanal bilgileri kaldıracak, makyajı temizleyecek Yeniden üretilen asıl bilgiyi de en net ve anlaşılır şekilde okuyucusuyla paylaşacak Dolayısıyla yayınlanan her metin sizin ve sevdiklerinizin ( ya da sevmediklerinizin ) bugunünü ve geleceğini doğrudan etkileyecek ezberbozan bu etkinin hep iyilikler yönünde olması için çabalayacak ezberbozan iyiliklere yönelik sözü olan herkesle buluşmak isteyecek, ortak paydası iyilikler olan bütün projeleri destekleyecek ezberbozan bu topraklara ait kültürel hafızayı koruyabilen yazarların özgün eserlerini de yayınlayacak Sözün bittiği yerde yeni bir söz dizimi ile okuyucusuyla birlikte yeni anlamlara açılacak ezberbozan okuryazar'lara aslında birbirini tamamlayan farklı kategorilerde yayınladığı metinlerle ulaşacak. "EZBERLERİ BOZAN BİR TÜRKİYE İNŞA EDİYORUZ" KOCAELİ 9 Şubat 2009 Pazartesi AK Parti Genel Başkanı ve Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, ''Değişimden, dönüşümden yana tavır alan, ezberleri bozan bir Türkiye inşa ediyoruz'' dedi. Erdoğan, 29 Mart 2009 tarihinde yapılacak mahalli idareler seçimi için ilk mitingini Kocaeli'nde yaptı. Başbakan Erdoğan'ın konuşmasında öne çıkan ifadelerden bazıları şöyle: ''Garip gureba itilip kakılmıyor, işçinin, emekçinin hakkı gasp edilmiyor. hiç bir ırk, hiçbir din, hiç bir sosyal sınıf bir diğerine üstün sayılmıyor, dışlanmıyor horlanmıyor'' ''Biz, dik duracağız ama dikleşmeyeceğiz. Bütün ilkemiz bu'' ''Bu milletin onuruna, asla kara leke sürdürmeyiz'' ''CHP'nin kitabında belediyecilik, hizmet yok. Bunların kitabında iftira var. Bu zihniyet kirlidir. Bu zihniyet bereketsizdir'' ''Biz millet sevgimizi asla ve asla oyla ölçmeyiz. 'Ne kadar oy, o kadar hizmet'. Bu anlayış bizim kitabımızda yazmaz. Başkaları bunu yapar'' ''(Her mahalleye Kur'an kursu) diyorlar ya. Ama bunlar güzel gelişmeler. konuşmaları bile güzel'' ''Rozet takmaları bile güzel. Herhalde AK Parti'ye kapatma davasını açanlar bunları da seyrediyordur, izliyordur, değil mi?'' ''Biliyorsunuz yalancının mumu yatsıya kadar yanarmış. Şimdi yatsı, 29 Mart... Şimdi mum yanıyor, ama o gün sönecek'' ''Nasıl oldu da aklınıza geldi bu aydınlanmanın, bu uyanışın, bu milleti, milletin taleplerini birden bire hatırlamanın sırrı ne? ne oldu? ama bütün bunlara rağmen güzel oldu, güzel bunlarda fayda var'' "CUMHURU TANIMAYAN CUMHURİYETİ KONUŞAMAZ" Erdoğan, Kocaeli Doğu Kışlası Gençlik Parkı'nda düzenlenen toplu açılış ve TOKİ konut anahtar teslim töreninde yaptığı konuşmada ise ''Cumhuru tanıyan, cumhuriyeti konuşabilir, cumhuru tanımayan cumhuriyeti konuşamaz'' dedi. Başbakan Erdoğan konuşmasında şunları kaydetti: ''Yapılan bütün bu yatırımlarla beraber bizler, halkın dilini anlayan, cumhurun dilini anlayan bir anlayışla, cumhuriyetçilik nedir, bunun bilincine varan bir anlayışla, bu hizmetleri yapıyoruz. Biz, bu işi lafta yapmıyoruz. Cumhuru tanıyan, cumhuriyeti konuşabilir, cumhuru tanımayan cumhuriyeti konuşamaz. Milletinin dilini, milletinin değerlerini bilen, ona saygı duyan, ona hizmet eden, ona efendi olmayan, hizmetkarı olan, milliyetçilikten bahseder. İşte bunlar biz de var, diğerlerinde lafta var. Aramızdaki fark bu...'' Amerikan markası acilen onarılmalı 15 10 2008 Francıs Fukuyama (Johns Hopkins Üniversitesi’nde öğretim görevlisi ve ‘Tarihin Sonu ve Son İnsan’ adlı kitabın yazarı, 12 Ekim 2008) Amerikan markasının tanımlayıcı unsurları olan kapitalizm ve demokrasi ciddi hasar gördü. Reagan’dan kalma kapitalizm anlayışı finans krizine yol açarken, demokrasi söylemi zaten Irak savaşıyla değerini yitirmişti. Çin ve Rusya bugün Amerika’ya kıyasla daha çekici görünüyor Amerika’nın yatırım bankalarının patlaması... 1 trilyon dolardan fazla bir paranın bir günde borsada kaybolup gitmesi. Amerikalı vergi mükellefleri için 700 milyar dolarlık bir hesap. Wall Street yıkımının boyutu herhalde daha büyük olamazdı. Bununla birlikte, Amerikalılar ekonomiyi çöküşten kurtarmak için neden 700 milyar dolar kadar bunaltıcı bir miktar ödemeleri gerektiğini sorgularken, ABD için potansiyel olarak çok daha büyük bir bedeli, yani finansal erimenin Amerika’nın ‘markası’ üzerinde yarattığı hasarı pek az kişi tartışıyor. Fikirler bizim en önemli ihracatımız ve Reagan’ın başkan seçildiği 1980’lerden bu yana, esasen Amerikan olan iki fikir küresel düşünceye hâkimdi. İlki, düşük vergilerin, az miktarda piyasa düzenlemesinin ve hükümet yetkilerinin budanmasının büyümenin motoru olacağını savunan belirli bir kapitalizm vizyonuydu. Bütçe açığı sürdürülebilir değildir İkinci büyük fikirse, dünyada liberal demokrasiyi teşvik eden bir Amerika’ydı; liberal demokrasi daha müreffeh ve açık bir uluslararası sisteme doğru en iyi yol olarak görülüyordu. Amerika’nın gücü ve etkisi sadece tanklarımıza ve dolarlarımıza değil, insanların çoğunun Amerikan tarzı kendi kendini yönetmeyi çekici bulmasına ve toplumlarını bizim ‘yumuşak gücümüzle’ aynı çizgi etrafında şekillendirmeyi istemesine de dayanıyordu. Amerikan markasının bu iki unsurunun ne kadar itibar kaybettiğini kavramak zor. Dünya 2002-2007 arasında görülmemiş bir büyümenin tadını çıkarırken, Amerikan ekonomik modelini ‘kovboy kapitalizmi’ diye kınayan Avrupalı sosyalistleri ve Latin Amerikalı popülistleri göz ardı etmek kolaydı. Fakat büyümenin motoru olan Amerikan ekonomisi dünyayı da kendisiyle birlikte batırma tehdidi yöneltecek şekilde rayından çıktı: ‘Daha az hükümet’ mantrası çerçevesinde, Washington finans sektörünü yeterli derecede düzenlemeyi başaramadı ve sektörün toplumun geri kalanını muazzam bir zarara maruz bırakmasına izin verdi. Demokrasi daha önce lekelendi. Saddam’ın kitle imha silahı olmadığı kanıtlandığında, Bush savaşı bir ‘özgürlük gündemi’yle ilişkilendirerek meşrulaştırmaya çalıştı; demokrasi yaymak terörle savaşta önemli bir silaha dönüşüverdi. Demokrasi söylemi dünyada pek çok insana, ABD hâkimiyetini genişletmek için bahahesi gibi görünüyor. Şu an karşımızdaki tercih kurtarma operasyonunun veya başkanlık kampanyasının ötesinde. Amerikan markası, Çin ve Rusya gibi modeller giderek daha çekici görünürken feci biçimde sınanıyor. Markamızın çekiciliğini canlandırmak pek çok açıdan finans sektörüne istikrar getirmek kadar zorlu. Ve neyin yanlış gittiğini anlamadıkça, bu işe başlayamayız. Birçok yorumcu Wall Street erimesinin Reagan döneminin sonuna işaret ettiğini söyledi. Haklılar. Büyük fikirler konjonktüreldir. Pek azı bağlam değiştiğinde hayatta kalır. Reagan-Thatcher devrimi o dönem için doğruydu. Roosevelt’in 1930’lardaki Yeni Düzen’inden beri hükümetler giderek büyüdü. 1970’lere gelindiğinde büyük refah devletleri ve ekonomileri işlevsiz hale gelmişti. Telefonlar pahalıydı, uçakla yolculuk lükstü ve çoğu insan tasarruflarını düşük ve düzenlenen faizler veren bankalara yatırıyordu. Reagan devrimi işçileri işe almayı ve kovmayı kolaylaştırırken büyük acı da yarattı; geleneksel endüstriler daraldı veya kapandı. Fakat devrim 30 yıllık büyümeyle, bilişim teknolojisi ve biyoteknoloji gibi yeni sektörlerin ortaya çıkışının temellerini attı. Ancak her dönüştürücü hareket gibi, Reagan devrimi de rayından çıktı çünkü pek çok taraftarı için refah devletinin fazlalıklarına verilen pragmatik yanıttan ziyade itham edilemez bir ideolojiye dönüştü. İki kavram dokunulmaz sayıldı: Vergi kesintilerinin kendi kendisini finanse edeceği ve finans piyasalarının kendi kendilerini düzenleyeceği. 1980’lerden önce, muhafazakârlar vergi yoluyla kazandıklarından fazlasını harcamaya isteksizdi. Fakat ‘Reaganomics’ (Reagan ekonomisi) şu fikri ortaya attı: Neredeyse her vergi kesintisi büyümeyi öylesine kamçılar ki, hükümet geliri artar. Gerçekte geleneksel bakış doğruydu: Harcamayı azaltmadan vergi kesintisine giderseniz, zarar verici bir bütçe açığıyla son bulursunuz - Reagan’ın kesintileri büyük bir bütçe açığı üretti; Clinton’ın vergi artırımlarıysa bütçe fazlası yarattı. Ekonominin Clinton yıllarında aynı hızda büyüdüğü gerçeği, muhafazakârların vergi kesintisine olan inancını sarsmadı. Daha da önemlisi, küreselleşme bu mantığın kusurlarını birkaç on yıl boyunca gizledi. Yabancılar sonsuza dek Amerikan dolarlarını ellerinde tutacak gibi görünüyordu; bu da hükümete bütçe açığını sürdürme ve büyüme imkânı verdi. İkinci inanç unsuru -yani finans piyasalarının düzenlenmemesi- gerçek inananlar ve Wall Street arasındaki kötücül bir ittifak tarafından kabul ettirildi. Bu durum, teminatlandırılmış borç yükümlülükleri gibi bugünkü krizin merkezinde bulunan bir dizi yenilikçi ürün yarattı. Finans kurumları güvene dayanır; güvense, hükümetler şeffaflık ve başkalarının parasıyla alınan riskin altından kalkabilecekleri yönünde teminat verirse oluşur. Bu sektörün farklı olmasının bir nedeni de şu: Bir finans kurumunun çökmesi hissedarların ve çalışanların yanı sıra bir dizi masum izleyiciye de zarar veriyor. Reagan devriminin amaçsızca sürüklendiğine yönelik işaretler, son 10 yılda açıktı. 1997-1998’deki Asya krizi erken bir uyarıydı. Tayland ve Güney Kore sermaye piyasalarını liberalleştirirken, akmaya başlayan sıcak para spekülatif bir baloncuk yarattı ve ilk sorun belirtisinde hızla çekildi. Çin ve bir dizi başka ülke, kendi para birimlerinin değerini kasıtlı olarak düşürme stratejileri çerçevesinde dolar almaya başladı. Bu 11 Eylül sonrası Amerika için gayet uygundu; zira vergi kesintisine gidebilmesi, tüketimi finanse edebilmesi, iki pahalı savaş için para bulması ve bütçe açığını sürdürebilmesi anlamına geliyordu. Fakat büyüyen açık -2007’de gelindiğinde yılda 700 milyar dolar- sürdürülebilir değildi; yabancılar er ya da geç ABD’nin paraları için o kadar da iyi bir yer olmadığına karar verecekti. İbre Demokratlara işaret ediyor Tüm bunlar Reagan döneminin bir süre önce son bulmuş olması gerektiği anlamına geliyor. Bunun gerçekleşmemesinin bir sebebi Demokratların ikna edici olamamasıydı; bir diğeri de, ABD’de daha az eğitimli, işçi sınıfı mensubu vatandaşların sola veya sağa kayabilmesi. Bu seçmen grubu gelecek ay karar verecek. Çıkarlarını daha doğru biçimde yansıtan, fakat kendilerine daha uzak olan Harvard mezunu Obama’ya doğru mu kayacaklar? Yoksa McCain ve Palin gibi kendilerini daha rahat özdeşleştirdikleri insanlara mı? Demokratların iktidara gelmesi Büyük Buhran’ı gerektirmişti. 2008’de bir kez daha aynı noktaya ulaşmış olabiliriz. Amerikan markasının diğer kritik unsuru demokrasi ve diğer demokrasileri destekleme isteği. Bu idealist dış politika çizgisi Wilson’dan Roosevelt ve Reagan’a dek sabit kaldı. Sorun şu ki, Bush demokrasiyi Irak savaşını meşrulaştırmak için kullanarak, pek çoklarına ‘demokrasi’nin askeri müdahale ve rejim değişikliği için bir şifre olduğunu düşündürdü. Amerikan modeli, yönetimin işkence kullanımı tarafından da ciddi biçimde lekelendi. Ortadoğu herhangi bir yönetim için mayınlı bölge; ABD Suudiler gibi demokratik olmayan müttefikleri destekliyor ve seçimle iktidara gelen Hamas ve Hizbullah gibi gruplarla çalışmayı reddediyor. Özgürlük Anıtı yerine Ebu Garib Amerikalılar 11 Eylül’den sonra güvenlik pahasına anayasal korumalardan vazgeçmeye üzücü biçimde hazır olduklarını gösterdi. Guantanamo ve Ebu Garib’deki esir, pek çok Amerikalı olmayan insanın gözünde Amerika’nın sembolleri olarak Özgürlük Anıtı’nın yerini aldılar. Başkanlığı kim kazanırsa kazansın, Amerikan ve dünya politikalarında yeni bir döngü başlayacak. Hangi aday Amerika’yı yeniden markalaştırmak açısından daha iyi konumda? Obama yakın geçmişten kalma daha az yük taşıyor; McCain’se partisini Reagan sonrası döneme sokabilecek tek Cumhuriyetçi olabilir. Fakat insan, McCain’in ne tür bir Cumhuriyetçi olduğuna ve yeni ABD’yi hangi prensiplerin tanımlaması gerektiğine dair kararını henüz veremediği hissine kapılıyor. Amerikan nüfuzu yeniden tesis edilebilir ve bu olacaktır da. Bununla birlikte, bir geri dönüş için temel değişiklikler gerekiyor. ABD Reagan döneminin deli gömleğinden sıyrılmalı. Vergi kesintileri iyi hissettiriyor ama her zaman büyümeyi tetiklemiyor; Amerikalılara kendi paralarını ödemeleri gerekeceği dürüstçe söylenmeli. ABD en büyük değişimi siyasetinde gerçekleştirmeli. Reagan devrimi 50 yıllık Demokrat hâkimiyetini kırıp dönemin sorunlarına yönelik farklı yaklaşımlara alan açmıştı. Fakat bir zamanların taze fikirleri dogmaya dönüştü. ABD modelinin nihai sınavı, kendini yeniden icat etme kapasitesiyle ilgili. Amerikan demokrasisinin önünde zorlu bir iş var. (Johns Hopkins Üniversitesi’nde öğretim görevlisi ve ‘Tarihin Sonu ve Son İnsan’ adlı kitabın yazarı, 12 Ekim 2008) Kriz pençesinde, “devrim” arefesinde Amerika Yasemin Çongar - 15.10.2008 Buna erken bir pastırma yazı mı demeli? Ekim ayının, iliklerini dondurmasına alışkın New Yorklular güneşi görünce soyunuyorlar. Havanın yumuşaklığında, semanın berraklığında sevinç var. Öyle ki Manhattan adasının “akciğerleri” sayılan Central Park’ta sere serpe çimlere uzanıp güneşlenenleri ya da hafta başındaki Kolomb Günü tatili öncesi özel indirimlerden yararlanmak için Macy’s gibi dev mağazaların altını üstüne getiren kalabalıkları görünce, New York’un keyfinin gayetle yerinde olduğunu düşünebilir insan. Oysa biraz daha yakından bakınca, pek de sevinçli sayılamayacak bir telâşın New York’a egemen olduğunu görüyorsunuz. Meatpacking (et paketleme) mahallesindeki şu kavga mesela... 1900’lerin başında, 250 mezbahayı barındıran mahalle, bugün mezbahalardan ve et paketleme tesislerinden eser taşımayan, şık butik, lokanta ve barlarla dolu bir yer; yüz yıl öncesinin et pazarı Gansevoort’un adı da artık sadece mahallenin ana caddesinde ve ultra modern bir otelde yaşıyor. Geçen gece, işte bu Gansevoort Oteli’nin barından çıkan hali vakti yerinde iki kadınla iki erkek, karşıdaki popüler Fransız lokantası Pastis’e doğru ilerlerken, erkeklerden genç olanı bir darp sesiyle yıkılıverdi yere. Daha yaşlı ve daha iri olansa başını tuttu, kaşı açılmıştı... Arkasını dönüp yürüdü ama az sonra sırtına inen ikinci darbeye öyle oturaklı bir karşılık verdi ki, genç adam yeniden kapaklandı. Yanlarındaki iki kadın, tıpkı lokanta müşterileri gibi şaşkınlıkla izlediler kavgayı; az ötedeki polis arabasından olayı görüp gelen görevliler, genç adamı götürmeye kalkana dek sessiz kaldılar. Sonra “Hayır, hayır anlamıyorsunuz,” dedi siyah döpiyesli, beyaz incili kadınlardan daha yaşlı görüneni, “aralarındaki finansal bir tartışma. Bu, bir Wall Street meselesi”. Kadının sözlerinin mealini hemen anlıyordunuz; “bu adamlar serseri değil, normalde böyle davranmazlar ama Wall Street’in hâli malûm, anlayış gösterin...” demeye getiriyordu... Kavganın meali krizdi. *** İki zengin adamın Meatpacking mahallesinde kapıştığı gün, Rupert Murdoch’un gazetesi New York Post, mezbahaların Manhattan’ı henüz terk etmediği zamanları hatırlatan bir ön sayfayla çıkmıştı. Franklin D. Roosevelt’in 1933’te başkanlığı devralırken yaptığı konuşmada, Büyük Buhran’ın yarattığı endişelere panzehir olması niyetiyle sarf ettiği sözler, 75 yıl sonra, iri puntolarla gazetenin manşetindeydi: “Korkmamız gereken tek şey korkunun kendisidir.” Roosevelt, bu uyarısının ardını, Amerikalıların “cut-throat” (boğazkesen) tabirini yakıştırdığı acımasız piyasa rekabetini denetim altına alan kapsamlı bir iktisadî paketle getirecek, ancak 29 Ekim 1929’da, borsadaki ani çöküşle başlayan Büyük Buhran’ın sonu salt bu politikalarla değil, daha ziyade İkinci Cihan Harbi’nin beslediği savaş ekonomisiyle gelecekti. Büyük Buhran’ı bizzat yaşamış Amerikalılar bugün seksenli, doksanlı yaşlardalar. Buna karşın, iktisadî depresyonun hırslara, heveslere nasıl gem vurup hayatı ne denli geriletebildiği Amerikan toplumsal hafızasının canlı bir parçası. Sadece New York Post’un manşetinde değil, geçen hafta ABD’de okuduğum, işittiğim bütün yorumların geri planında bu hafızanın izlerini gördüm. Haftalık U.S. News and World Report dergisine, son kapağında “Ne kadar korkmalısınız” diye sordurtan da bu izlerdi... Ekonominin dümenini bir anda Wall Street’ten Washington’a kaydıran kurtarma operasyonunu hazırlatan da... Operasyon, Roosevelt’in Büyük Buhran’la mücadele planından bu yana, Amerikan devletinin piyasalara yaptığı en büyük müdahale. Dünkü Amerikan gazetelerinde, devletin 1917’de demiryollarına, 1952’de demir-çelik tesislerine el koymasının hikâyesini okumak mümkündü ama esas karşılaştırma, Washington’ın kapitalist sisteme “bırakmayın, yapmasınlar” mantığıyla müdahil olmasının uç örneği sayılan Büyük Buhran yıllarıyla bugün arasında... İşin ilginci, New York Üniversitesi iktisat profesörlerinden Richard Sylla’nın hesabına göre, 1930’larda Amerikan devletinin bankaları kurtarmak için harcadığı 1 milyar 300 milyon doların, bugünün rakamlarıyla 200 milyar dolarlık bir operasyona karşılık gelmesi. Hesap doğruysa, ekonomiye 850 milyar dolar enjekte etmeye hazırlanan, ilk adımı da dün finans kuruluşlarına yönelik 250 milyar dolarlık yardım paketiyle atan Bush yönetiminin, Roosevelt’inkini sollayan bir operasyonla, Amerika’nın tarihinde bir “ilk”e imza attığını düşünebiliriz. *** Kriz, ekonomiyi Amerikan başkanlık seçimlerinin de başlıca konusu yaptı. Geçen hafta, hangi Amerikalıya 4 kasımda kime, neden oy vereceğini sorsam, “Ekonomiyi daha iyi yöneteceğine inandığım için...” diye başlayan açıklamalar dinledim. “Değişime inandığım için Obama” ya da “ulusal güvenlikte daha kuvvetli olduğu için McCain” gibi önceleri sıklıkla işittiğim yanıtlar krizin gölgesinde kaybolmuştu sanki. Buna karşın, New York Üniversitesi’nin en büyük yurt binalarından Lafayette’in kapısına asılmış, kocaman “Oyumuz Obama’ya” pankartı, sadece üniversite gençliğinin geleneksel Demokrat çizgisini değil, Amerika’nın genel havasını da yansıtıyordu bence. Evet, Obama’nın “Irak Savaşı karşıtı” çıkışlarındaki ve “Beyaz Ev’e siyah başkan” hayalindeki coşku, yerini “Ne olacak bu ekonominin hali” sorusuna bırakmış... Ve bu soruya odaklanan Obama, daha az coşkulu ama geçen salı McCain’le yaptığı ikinci münazarada açıkça görüldüğü gibi çok daha işbilir bir profil çiziyor. Demokrat adayın şansı, seçmenin karşısına sadece başkanlığının vaat ettiği “devrim”le değil, kriz tehlikesini önceden gördüğünü kanıtlayan mali politikalarla da çıkmış olmasında. Şanssızlığı ise, beyaz adamın elinin siyah adama oy vermeye bir türlü gitmemesi, yani Amerikan seçmeninin anketlerde itiraf edemediği ırkçı önyargılarının 4 kasımda galebe çalması olabilir. Üç hafta sonra göreceğiz. Diğer Yasemin Çongar Makaleleri: * 03.10.2008 - Amerikan Başkanı olacak kadın... * 01.10.2008 - Amerika’daki malî krizin siyasi cephesi * 26.09.2008 - Parlamento dediğin yüzleşme yeridir * 24.09.2008 - Yasak olması, hak olmadığı anlamına gelmiyor * 19.09.2008 - Elinizde tuttuğunuz gazete... * 17.09.2008 - Beyaz Ev’in yolu Wall Street’ten geçiyor... Müdahaleci devlet kapıda... * 10.09.2008 - “Allahım, bu deney başarılı olsun, Türkiye de CERN’e katılsın” * 05.09.2008 - Bir ziyaret, bir sürmanşet, bir gaflet * 03.09.2008 - Tarihin vicdanlarımızdaki yükünden kurtulmanın tek yolu var * 29.08.2008 - Işık Koşaner’in ulusalcı manifestosu * 27.08.2008 - “Ahlaksız adam” Türkiye için de bir şans sayılmalı * 22.08.2008 - Genelkurmay, Savunma Bakanlığı’na bağlandığında... * 20.08.2008 - Yeni Soğuk Savaş’ın ön cephesinde zor ittifak * 15.08.2008 - Erdoğan’ın Kafkas planı Erivan’sız yürümez * 13.08.2008 - Moskova’dan dünyaya ağustos mesajları * Tüm yazıları 30 07 2008 ÇARŞAMBA AK PARTi Genel Başkanı ve Başbakan Erdoğan'ın Anayasa Mahkemesi'nin AK PARTi hakkındaki kararının ardından yaptığı açıklamanın tam metni: Değerli Basın Mensupları; Değerli konuklar; Değerli milletvekili arkadaşlarım; Anayasa Mahkemesi, partimiz hakkında kapatılma istemiyle açılan davayı bildiğiniz gibi bugün karara bağladı. Gerekçeli karar henüz yayınlanmamış olduğundan şimdilik ilk değerlendirmemi sizlerle paylaşmak istiyorum. Anayasa Mahkemesi'nin almış olduğu bu kararla; Türkiye'nin önünü kapatan büyük bir belirsizlik ortadan kalkmıştır. AK Parti hakkında kapatma davası açıldığı ilk günden itibaren yetkili kurullarımızda ortaya çıkan ortak akıl çerçevesinde, bu sıkıntılı süreci, milletimize bedel ödetmeyecek şekilde yönettik. Davanın kamuoyumuzda yol açtığı gelecek kaygıları ve belirsizliklerin siyasi, sosyal ve ekonomik sonuçlarını en iyi şekilde idare ettik. Mahkeme safahatı kendi mecrasında yürürken, biz AK Parti olarak bu süreci anayasal düzenimizi, kuvvetler ayrılığına dayanan parlamenter demokrasimizi ve en önemlisi toplumsalbarışımızı güçlendirmek için bir fırsata dönüştürmeyi hedef olarak tayin ettik. Zira, sürecin mahkeme boyutu dışında çok kapsamlı siyasi, sosyal ve ekonomik sonuçlarının olacağını tespit etmiş bulunuyorduk. Onun için demiştik ki, elbette mahkeme süreci kendi mecraında yürüyecektir, ancak bu sürecin siyasi, sosyal ve ekonomik sonuçlarını şimdiden öngörerek milletimizin ortak menfaatlerini, ülkemizin istikrar ve huzurunu, birlik ve bütünlüğünü koruyacak tedbirleri almak da siyaset kurumunun görevidir. Milletimiz, doğrudan etkilerine maruz kalacağı bu sonuçların yönetilmesini haklı olarak siyaset kurumundan beklemekteydi. Dolaştığımız Anadolu’nun çeşitli illerinde bunu bizler hissediyorduk. Kamuoyumuzda, sivil toplum kuruluşlarımızın çağrılarında, çözüm üretme görevi, siyaset kurumuna yüklenmekteydi . Ülkemiz ve milletimiz için telafisi zor, ağır kayıplara yol açabilecek, siyasi, sosyal ve ekonomik istikrarın bozulmasıyla, birlik ve bütünlüğümüzün zaafa uğramasıyla sonuçlanabilecek böyle bir sürece bir iktidar partisi olarak siyaset kurumunun kayıtsız kalması elbette düşünelemezdi. Biz de bu hassasiyet içerisinde olduk. Biz AK Parti olarak, bu sorumluluğun idraki içinde hareket ettik. Aklı selimden ayrılmadan, her zamanki gibi sorumlu ve sağduyulu bir şekilde hareket etmeye azami özen gösterdik. Geldiğimiz noktada, milletimizin daha ağır bedeller ödemekle karşı karşıya bırakılmamış olmasını memnuniyetle karşılıyoruz. Hiçbir zaman laikliğe karşı eylemlerin odağı olmayan AK Parti, bundan sonra da Cumhuriyetimizin temel niteliklerine sahip çıkmaya devam edecektir. Siyaset kurumu, demokratik siyasetin sorun çözme kapasitesini mutlaka korumalıdır. Milletimizin yüksek iradesi, talep ve beklentileri doğrultusunda demokratik siyasetin temsil ve uzlaşı kabiliyeti daha fazla geliştirilmelidir. Ancak bu takdirde, kazanan hukuk sistemimiz olacaktır, kazanan demokrasimiz olacaktır, kazanan siyasi, sosyal ve ekonomik istikrarımız olacaktır, kazanan milletimiz ve memleketimiz olacaktır. DeğerliBasın Mensupları; Türkiye'nin bir daha böyle bir ortama sürüklenmemesi için siyasiler başta olmak üzere herkese, her kesime, her kuruma sorumluluklar düşmektedir. Biz AK Parti olarak bu sorumlulukla hareket etmeye devam edeceğiz. Bu kararla, sadece AK Parti değil, Türkiye de büyük bir haksızlıktan kurtulmuştur. Demokrasimiz, bir büyük ayıpla yaşamak zorunda bırakılmamıştır. Millet iradesi, anayasamıza göre yine millet adına yetki kullanan yargı kurumuyla karşı karşıya getirilmemiştir. İnanıyorum ki, demokrasimiz ve hukuk sistemimiz bu sınavdan birlikte güçlenerek çıkma fırsatını yakalamıştır. Ülkemizin dış görünümü, demokrasimizin itibarı, güven ve istikrarımız bu kararla ciddi bir badireyi geride bırakmıştır. Ne yazık ki, yine de 14 Mart'tan bu tarafa Türkiye çok ciddi zaman ve enerji kaybına uğramıştır. Şimdi bize düşen geçmişe takılıp kalmadan geleceğimize odaklanmak, milletimizin kayıplarını hep birlikte telafi etmektir. Önümüzdeki dönemde milletimizin birlik ve beraberliği bizim için herşeyin üzerinde olmaya devam edecektir. Demokratik, laik ve sosyal bir hukuk devleti olan Cumhuriyetimiz için 'durmak yok, yola devam' diyoruz. Bu yol, Atatürk'ün işaret ettiği çağdaşlaşma yoludur. Bu yol, milletimize hizmet yoludur. Bu yol, müreffeh yarınlarımıza giden yoldur. Bu yol, Türkiye için, cumhuriyetimizin çağdaşlaşma hedeflerini temsil eden Avrupa Birliği'ne tam üyelik yoludur. Bu yoldan dönüş yoktur, olmayacaktır. Yayınlandığı zaman yetkili kurullarımızda gerekçeli kararı en iyi şekilde değerlendireceğiz. Doğru olan neyse onu yapmaya devam edeceğiz. Önceliğimiz, toplumsal barışımızı güçlendirmektir. Her türlü ayrımcılığa karşı, milletimizi, siyasi tercihi bizden yana olsun, olmasın bir ve bütün olarak kucaklamayı sürdüreceğimizden bugüne kadar olduğu gibi kimse kuşku duymasın. Bu inançla karar hayırlı olsun, diyoruz. Yolumuz bahtımız açık olsun diyorum. Her şey Türkiye için. AK PARTi Genel Başkanı ve Başbakan Erdoğan'ın AK PARTi TBMM Grup Toplantısı'nda yaptığı konuşmanın tam metni: GRUP KONUŞMASI (29 Temmuz 2008) Değerli konuklar, Değerli milletvekili arkadaşlarım, Sizleri en kalbi duygularımla selamlıyorum. Bugün sadece Ak Parti grubumuza değil, bu kürsüden bütün milletime seslenmek istiyorum. Zira bugün yüreğimizdeki acıyı 70 milyon insanımızla, yediden yetmişe bütün milletimizle paylaşarak teselli bulabileceğimizi düşünüyorum. İstanbul Güngören'de alçak bir terör örgütü eliyle 10 dakika arayla patlatılan iki bomba insanlık düşmanı terörün kalleş yüzünü bir daha maalesef gösterdi. Teröristler yalnızca çöp kutusuna iki bomba bırakmakla kalmamış, aynı zamanda çöp kutularına o kirli ruh dünyalarını eşkallerini de bırakmışlardır. Şüphesiz büyük devletimiz bu maskenin ardındaki yüzü er ve geç ortaya çıkaracaktır. Şeytanca tezgahladıkları cinayet planı ile 17 masum insanımızı aramızdan aldılar, 154 insanımızı yaraladılar. Dün, arkadaşlarımla birlikte İstanbul Güngören'deydim. Milletimizle birlikte omuz vermeye çalıştığımız o masum insanların tabutlarının gittiği şehirleri ve o sönen veya söndürülmek istenen ocakları yaşadığımız müddetçe unutmayacağız. Yüreklerimizden kopan canları sonsuzluğa uğurlarken biliyorum ki. milyonların vicdanı, milyonların yüreği de oradaydı. O temiz yürekleri, o aydınlık yetmiş milyon vicdanı ben de şahsım, grubum ve tekrar milletimizle kaynaşan o ruhla milletçe selamlıyoruz. Yüreklerimizden kopan canları sonsuzluğa uğurladık, ama, orada milletimizin bütün yüreğini gördük. O temiz yürekleri, o aydınlık 70 milyon vicdanı gördük. Hayatlarını kaybeden kardeşlerimize buradan bir kez daha Allah'tan rahmet, ailelerine sabır ve metanet, hastanelerde tedavileri devam eden yaralı kardeşlerimize de yine Allah’tan şifalar diliyorum. Bize bu büyük acıyı yaşatanlar, masumiyete bu kadar kasteden caniler elbette bunun hesabını vereceklerdir. Milletimizin bu konuda müsterih olmasını özellikle diliyorum. Caniler hak ettikleri cezaya er veya geç çarptırılacaktır. Bu konuda güvenlik güçlerimiz yoğun bir şekilde istihbarat örgütlerimizle birlikte çalışmalarını sürdürüyor. Burada büyük acımızı milletimizle paylaşırken yüreğimizin yanmış olması terörle mücadelede bize asla bir adım dahi geri dönmeye veya bir adım geri adım attırmaya asla neden olmayacaktır. Şunu çok açık, net ifade etmemiz lazım. Sıcak bir yaz akşamı, bir Pazar akşamı, mutena bir semtte -ki şöyle yaklaşık 20 yıl öncesi o semt çok farklı bir semtti, ama 20 yıl içinde orada çok farklı bir semt meydana geldi. Vatandaşlarımızın şöyle birbirleriyle oturup sohbet edecekleri, dertleşecekleri bir semt meydana geldi ve bu semtte alışveriş yapacakları, aynı zamanda oturup dertleşecekleri, tamamen trafiğe kapalı, halkın dertleşme imkanını bulduğu bir zemin oluştu- burada 10 dakika aralıkla yapılan bu terör eylemi, akılsızca değil akıllıca planlanmış bir olaydı. Çünkü bunlar insanlıktan nasibini almamış mahluklardı ve eylemlerini de bu şekilde gerçekleştirdiler. Bunun hiçbir şeyle tanımı, tarifi mümkün değil. Çünkü huzur içinde yaşanan bir şehirde, çocukların, kadınların, savunmasız insanların bu şekilde hedef alınması, ancak canice, kalleşçe insanlara kasteden terörün o bilinmeyen veyahut da tahmin edilen yüzlerinden biridir. Bakınız burada 17 vatandaşımız ebediyete intikal ederken -bunların 6 tanesi çocuk ve 11 tane vatandaşımız, bu çocukların 4 tanesi 2-3-4, bu yaşlarda çocuklar- bunu insanlıktan nasibini almış olan birinin yapması mümkün mü? Kararmış bir vicdan var ortada ve bunlarda şefkat diye, merhamet diye bir şey kalmamış. Bunlar herhalde iradeden tamamen soyutlanmış, tedriç edilmiş olan karakterler, yapılar, vicdanlar. Böyle seçiliyor. Zaten teröristlerin, huzura, istikrara, kardeşliğe düşman oldukları kadar, insanlığa, hayata hatta çocuk masumiyetine bile ne kadar düşman oldukları Güngören’de olduğu gibi bütün dünyada da ortadadır. Tesellimiz şudur ki, bu ülkenin bütün evlatları, 70 milyon insanımız derin acısını yüreğine gömerken aynı yürekten çıkan sesle teröre lanet yağdırmıştır. İktidarıyla, muhalefetiyle, medyasıyla, askeriyle, polisiyle, yargısıyla bütün kurum ve kuruluşlarıyla terör karşısında bu ülke tek sestir, tek yürektir. Her kim, terörle, cinayetle, şiddetle, bombayla, silahla, kalleşlikle, ihanetle Türkiye'nin istikrarsızlığa sürükleneceğini, Türkiye'nin yörüngesinden sapacağını düşünüyorsa bilsinler ki, hiçbir zaman bunu başaramayacaklardır. Geçmişte olduğu gibi, bugün de yarın da bu büyük milletin yüreğine ateş düşürerek bu ülkeyi durdurmak isteyenler kendi karanlık ruhlarındaki planları gerçekleştiremeyecektir. Kirli oyunlar, kirli tezgahlar, aşağılık planlar milletimizin birlik ruhunu yaralamayacaktır. Bir Temmuz günü, bir Pazar gecesi İstanbul Güngören'de kan döken caniler ebediyen gün yüzü göremeyecektir. Hep bunlar delik delik kaçacaklardır, delik delik gizleneceklerdir, mağara mağara gizlenecekledir. Bunların hayata çıkmaları, bu halkın arasında yaşamaları inanıyorum ki mümkün olmayacaktır. Aramızdan ayrılan 17 evladımızı ebediyete uğurladık, yaraları saracağız ama, biz milletçe hayata döneceğiz ve bu cennet vatanda birliğimizi ebedi kılmanın, kardeşliği daimi kılmanın mücadelesine kararlılıkla devam edeceğiz. Evet dün, öğle vakti, olay yerinde, Güngören'de de söyledim, bir kez daha altını çiziyorum. Değerli arkadaşlar, aziz milletim; Gün, birlik günüdür, gün beraberlik günüdür. Teröre karşı milletçe ne kadar birlik ve beraberlik içinde olursak, terörle mücadelede o kadar başarılı oluruz. Terörü yalnızlaştırmak, onu toplumdan tecrit etmek teröre karşı en etkili mücadeledir. Terör daha halkın arasından gençlerimizi çekebiliyorsa, çektiği sürece güçlü kalacaktır. Ama terör daha halkın arasından gençleri çekemiyorsa o zaman yalnızlaşacak, zayıflaşacak ve ondan sonra bu işin evelallah kökü kazınacaktır. İşte gecenin karanlığında ülkenin huzuruna kasteden terör karşısında yapmamız gereken tek şey milletçe birlik ve bütünlük ruhumuzu vakarla, metanetle ortaya koymaktır. Öyleyse bu mücadelede hepimize düşen sorumluluklar var. Demokratik istikrarı güçlendirerek, birbirimizi her zamankinden daha çok sahiplenerek, birbirimize her zamankinden daha çok sarılarak bu ülkenin huzuruna kastedenlere hak ettiği cevabı birlikte vermeliyiz. Kuşkusuz sadece bunu yapacak değiliz. Güvenlik güçlerimiz titizlikle çalışmalarını yaparak daha önceki bir çok cinayeti aydınlattıkları gibi inanıyorum ki bunu da aydınlatacaktır. Evet, bir kez daha söyleyelim. Terörün hiçbir meşruiyet zemini yoktur, hiçbir zaman olmayacaktır. Değerli arkadaşlar Terörün, bu cinayet tasarlayanın, hayata, masumiyete kastedenlerin, ne dini, ne milleti, ne vatanı, ne ırkı yoktur ve terör kimi ne zaman, nerede, nasıl vuracağı belli olmayan bir fenomendir. Bir adi suç değildir. Adi suç da bulursunuz, tespit edersiniz yakalarsınız ve işi bitirirsiniz. Ama terör ulusal bazlı değildir. Uluslar arası boyutu vardır. Nereden gelirse gelsin teröre karşı mücadelemizi hep birlikte sürdürmek durumundayız. Onun için de ben şunu söylüyorum; terörün adını lütfen koymayın, bırakın da onun adını emniyet güçleri dosyalarının arasında değerlendirsinler. Yönetici olarak bizler dosyalarımızın arasında bunları değerlendirelim. Bunların adını andıkça o zaman bunların propagandasını yapıyoruz. Zaten bütün bu eylemlerin asıl amacı, asıl gayesi terör örgütünün propagandasını yaptırmaktır. Buna bizler aracı olmamalıyız. Ve dün de söyledim; yazılı medyamızın, görsel medyamız oradaki yavrularımızı, oradaki vatandaşlarımızı fotoğraf kareleri olarak göstermeleri de bu ülkede teröre farkında olmadan, bilerek veya bilmeyerek destek olmaktır. Bunları burada yayınlamanın hiçbir anlamı yok. Televizyonlarda yayınlamanın hiçbir anlamı yok. Bununla ne elde ediliyor, ben bunu anlamakta zorluk çekiyorum. Ve bununla milletin maalesef acılarını arttırıyorsunuz, ailelerin acılarını arttırıyorsunuz, bundan artık vazgeçmeliyiz. Defeatle söylememize rağmen bunlar hala aynı şekilde yayınlanıyor. Dünyanın hiçbir yerinde, hiçbir gelişmiş ülkede bu tür yayınları ve bu tür yayın politikasını göremezsiniz. Ama ne yazık ki bizde bu var. Buna dikkat eden yayın organlarımız da oldu, ben onlara teşekkür ediyorum ama dikkat etmeyenler de oldu. Ben tekrar kendilerinden bunu özellikle milletim adına rica ediyorum, lütfen bunları yapmayalım. Bununla sadece onların propagandasını yapıyoruz ve bu acılarımızı yaygınlaştırıyor. Bunlara lütfen hassasiyet gösterelim, Ve bunların üzerinde hassasiyetle duralım. Bunları yaygınlaştırmanın, yayınlamanın hiçbir faydası, anlamı yok. Eğer özel görüntüleriniz varsa, bu görüntüleri güvenlik güçlerimize verin de işe yarasın. Değerli kardeşlerim, tabi ki dünyanın her ülkesindeki ve bizim ülkemizdeki terörist eylemler şunu göstermiştir: Terör öncelikle toplumsal vicdanda bir yara açmak ister. Milletin vicdanında bir yara açıp o açık yaradan kanla beslenen terörle ile mücadele etmenin en etkin yolu olarak da kendine göre bazı kanallar oluşturmanın gayreti içerisine girer. Bütün bunlara karşı tek yürek olmak zorundayız, çare bu. Yine dünyadaki ve ülkemizdeki terörist eylemlerin başka bir boyutu vardır. O da, zamanlamadır. Kuşkusuz bu cinayetin zamanlaması da cinayeti işleyenleri, cinayetin arkasındaki elleri bulmak, deşifre etmek ve adalete teslim etmek için bütün delilleri kılı kırk yararak değerlendiren güvenlik güçlerimize önemli ipuçları verecektir. Değerli kardeşlerim, Artık şunu ezbere biliyoruz ki, terör, kırılganlığı derinleştirmek, gerilimlerden beslenmek ister, bunu gördük. İstismar edebileceği, propagandasını yapacağı zaaf alanlarını özellikle kullanmak ister. Bize düşen terörün yeşereceği iklimi ona elverişli halden tümüyle çıkarmaktır. Tam da bu yüzden, ısrarla diyoruz ki, terörün panzehiri birlik iklimidir. İşte bunun için hükümet olarak, bütün adımlarımızla 70 milyon insanımızın birlik ruhunu, dayanışma ruhunu güçlendirmeye çalışıyoruz. Biliyorsunuz ki, hiçbir siyaset teröre meşruiyet kazandıramayacağı gibi, toplumsal hayatımızdaki, siyasal hayatımızdaki hiçbir ihtilaf da terörün zemin bulmasına fırsat vermemelidir. Devlet olarak, millet olarak, yürütme olarak, yasama olarak, bütün birimlerimizle, bütün kurumlarımızla hem ülke içinde, hem ülke dışında, çevremizde, bölgemizde istikrarsızlık isteyen her adımı yakından takip ediyoruz. Yalnızca kendimiz için değil, yalnızca 70 milyon insanımız için değil, bütün insanlık için barış, adalet, demokrasi ve hukuk mücadelesi veriyoruz. Gündemi rehin almak isteyen provokasyonlara fırsat vermemek için bütün dikkatimizi ülkemizin refahına, kalkınmasına veriyoruz. Herkesten, ama herkesten de bu sorumluluğu taşımasını istiyoruz. "Başka Türkiye yok" diyen her vatan evladı, bu ülkenin, bu milletin birliğini, beraberliğini, huzurunu, refahını düşünmek durumundadır. Zihinlerimizi kilitlemek, reflekslerimizi kontrol altına almak, kör ideolojilerle, terör ve şiddetle şuursuz kinleri besleyerek dikkatimizi dağıtmak isteyenler hiçbir zaman bu karanlık arzularını gerçekleştiremezler ve gerçekleştiremeyeceklerdir de. 70 milyonluk milletimizin metanetini, vakarını yanlış okuyanlar toplumu manipülasyonlarla, provokasyonlarla, kirletilmiş yanlış bilgilerle yönlendirmeye, terörle, şiddetle durdurmaya muvaffak olamazlar. Yeter ki, bu ülkenin büyük gücünü zaafa uğratacak yanlış adımlardan hep birlikte sakınalım. Yeter ki, hamuru şehit kanlarıyla yoğrulan bu ülkenin birlik ruhunu güçlendirelim. Yeter ki, tereddüde düşmeyelim, zaafa düşmeyelim. Değerli arkadaşlar, Aziz Milletim, Türkiye'nin gelecek ideallerini gerçekleştirmek için çıktığımız yoldan dönmeyeceğiz, izlediğimiz istikametten asla sapmayacağız. Türkiye, masum insanların canı üzerinden, kanı üzerinden anlaşılmaz bir soğukkanlılıkla oyunlar oynayabilen bu hain odaklarla mutlaka yüzleşecektir. Millet olarak metanetimizi muhafaza ederek daima bu karanlık tünellerden çıktık, yine çıkacağız. Yine bir olarak, beraber olarak, kardeş olarak, yoldaş olarak yürüyeceğiz, yine ışığın izini sürerek aydınlığa Allah’ın izniyle ulaşacağız. Bu ülkeyi durdurmak isteyenler bilsinler ki bu ülke üstüne kirli hesapları olanların açık ve örtülü hiçbir hesabı artık tutmayacaktır. Bu ülkenin yetmiş milyon insanının kalbindeki umudu söndürmeye güçleri yetmeyecektir. Türkiye'yi çıktığı medeniyet yolculuğundan asla döndüremeyecekler. Kendi ruhlarının karanlığını bu asil millete sirayet ettiremeyeceklerdir, bunu da böyle bilsinler. Bugün, Türkiye'nin değişimi, gelişimi, atılımı yönünde atılan adımları yavaşlatmanın değil hızlandırmanın günüdür. Bugün, gelecek için kurduğumuz aydınlık hayalleri tereddütlerle gölgelemenin değil daha da canlandırmanın günüdür. Bugün, bu milletin mutlu ve müreffeh geleceği için çok daha azimle ve kararlılıkla çalışmanın günüdür. Bugün bu ülkeye düşmanlık edenleri hayal kırıklığıyla baş başa bırakmanın günüdür. Milletimizin hissiyatı budur, bizim hissiyatımız budur. Bu ülkenin gelişme, kalkınma hızını kesmek, insanımızın kafasında tereddütler uyandırmak, canlanan umutları kırmak isteyenler bilsinler ki umutsuzlukla baş başa kalacaklardır. Bu ülkenin kalkınması için gecesini gündüzüne katan insanlarımızın dikkatini dağıtmak, moralini bozmak, çalışma, üretme, gelişme azmini kırmak isteyenler yanılıyorlar. Geçmişten bugüne taşıdığı hukuk dışı kirli oluşumlarla hesaplaşmasını ve geleceğe emin adımlarla yürüyüşünü yarıda kesmek isteyenler yanılıyorlar. Bu ülkeyi yeniden bir korkular ve vehimler ülkesine dönüştürmek gayreti içerisinde bulunuyorlar. Çünkü böyle kabuslardan, böyle karanlıklardan, böyle kargaşalardan, böyle cinayetlerden besleniyorlar. Bu ülkeye düşmanlık edenlerin oyunlarını milletçe hep beraber bozacağız, ben buna inanıyorum. Türkiye Cumhuriyeti, varlığına kasteden bu azılı çetelere ve terör odaklarına karşı gereken cevabı devleti ve milletiyle bir ve beraber olarak, boyun eğmeyerek, dimdik ayakta durarak verecektir. Bu terör illetini bütün kökleriyle birlikte bu milletin yakasından söküp atıncaya kadar mücadele etmek bu ülkeyi seven her vatandaşımızın ortak görevidir. Bu ülkenin iyiliğini isteyen herkes fikir ayrılıklarını, yöntem farklılıklarını bir yana bırakarak terör karşısında el ele, omuz omuza, gönül gönüle bir duruş içinde olma sağduyusunu göstermelidir. Yaptıkları kanlı eylemlerle bu ülkede aklıselimi zaafa uğratacaklarını zannedenler, bu milletin asırlardır yaşadığı her zorluktan, her acı tecrübeden o aklıselimin galip çıktığını unutmasınlar. Attıkları her karanlık adımla bu milletin vicdanındaki mahkumiyetleri daha da ağırlaşıyor, bunu da unutmasınlar. Türkiye artık kararlılıkla aydınlık bir geleceğe doğru yol alıyor, bu süreci geriye çevirmek de tarihi geri çevirmek kadar imkansızdır. Bizler birbirine inanarak, birbirine güvenerek bu zor günleri de aşacak, layık olduğu güzel yarınlara mutlaka ulaşacağız. Bu ülkenin felaketinden kendilerine yarar umanlarınsa artık bir geleceği yoktur. Değerli kardeşlerim, Özetle, ülkemizin geleceği için şunu ifade ediyorum. Terörün esas hedefi, tedhiş hareketleriyle korku salmak ve toplumda istikrarsızlık oluşturmaktır. Çünkü terörü araç olarak kullananlar hesaplarını her zaman böyle bir zemin üzerine yapıyorlar. Ama biz biliyoruz ki, demokrasinin, hukukun hâkim olduğu bir ortamda, terör zemin bulamayacaktır. Evet, yaklaşık 30-35 yıldır bu ülke, terörden çok acı çekti, çok fatura ödedi. Toplumsal kutuplaşmanın üst seviyeye çıktığı, demokrasiye ve hukuka inancın zayıfladığı dönemlerden geçtik. Ne zaman demokrasi ve istikrar yolunda ciddi bir mesafe alacağımız, önemli bir eşik atlayacağımız noktaya gelsek, terörün çirkin yüzü hep kendini göstermiştir. Millet olarak artık bunun farkındayız. Farkındayız ki, terörün hedefi, demokrasi, hukuk ve insan hakları alanındaki kazanımlarımızı yok etmeye gayret ediyor ve bunun tespit edildiğini de hep birlikte görüyoruz. Kin, nefret ve düşmanlık yayarak şiddeti mümkün ve meşru kılmaya gayet ediyorlar. Bauda teröre yataklık edenler yok mu? Var. İşte bütün bunlara karşı hep birlikte dayanışma içerisinde olacağız. Yataklık edenlerin de bu noktada tespiti şart. Bunların üzerine de hep birlikte ona göre gideceğiz. Şiddetten ve kandan beslenen, insanî ve ahlâkî değerlerden nasibini almamış terör odakları karşısında milletimize düşen görev, toplumsal dayanışmayı daha da kuvvetlendirmektir. Teröre vereceğimiz en sağduyulu cevap, nereden gelirse gelsin, ne adına yapılmış olursa olsun, hangi ideolojik mülâhazaya dayandırılırsa dayandırılsın, terör karşısında birlik ve dayanışmamızı güçlendirmek, şiddete asla pirim vermeyeceğimizi göstermektir. Değerli arkadaşlarım Şiddetin hiçbir şekilde meşruiyet kazanamayacağını bizim her ortamda bildirmemiz lazım, işlememiz lazım. Zira böyle bir toplumsal zemin, inanıyorum ki terörü iyice zayıflatacaktır. Terörün hastalıklı, gayrı insanî mantığını bütünüyle reddetmeli ve o zehirlenmiş mantığın zihnimizde en ufak bir izdüşümüne dahi izin vermemeliyiz. Terörün mantığının, akıl yürütme şeklinin, medenî ve insanî hayatı ortadan kaldırmaya dönük, barbarca, attığı adımlar ancak o barbarlara özgü yaşam şeklidir, tavırdır, bunun böyle olduğunu gayet iyi biliyoruz. Uzun yıllardır terörle mücadele eden bu devletin, bu milletin asıl düşünmesi ve bundan sonra üzerinde biraz daha fazla kafa yorması gereken husus, terörün bir araç olarak bu ülkede zemin bulmasının bütünüyle önüne geçmektir. Bu ülkenin sosyal zemininin, şiddeti, terörü araç olarak kullananların ya da amaç edinenlerin varlık bulmasına tümüyle engel olacak tarzda, arkadaşlar, restore edilmesi gereğini hep söyledik. Sosyal restorasyon alanında çok büyük mesafeler de aldık. Türkiye'nin kazanımlarından tek bir adım geri atmadan yolumuza devam etmemizin medeni dünya ile bu noktada birlikteliğimiz hayati önem taşıdığını da hep ifade ettik. Küresel çağda içeriden ya da dışarıdan gelen terör tehdidi her ülke için geçerlidir. Bundan kimsenin kaçınması mümkün değil. Önemli olan, bu tehdidin pratikte ortaya çıkışına elverişli olmayan bir toplumsal, siyasi düzeni inşa edebilmektir. Ancak bu şekilde terör ve şiddet en aza indirilebilir. Bunun yolu, demokratik siyaseti bütün imkânlarıyla ve azamî şekilde tesisi etmekten geçer. Bunun yolu, bütün vatandaşların ikna olduğu, meşru kabul ettiği çağdaş bir hukuk düzeninin tesisinden geçer. Bunun yolu, toplumsal kutuplaşma yerine, bu milletin ruhunda, özünde zaten saklı olan, mündemiç olan o birlikte yaşama kültürünün, dayanışma ahlâkının öne çıkarılmasından geçer. Aksi halde infial, sağduyunun; duygusallık aklı selimin önüne geçebilir. Dolayısıyla bütün siyasî, toplumsal aktörlerin, sorumluluk duygusuyla hareket etmesi, terörün arzuladığı gerilim ortamına müsaade etmemesini sağlayacaktır. Esas yapmamız gereken şey, terörün mantığını reddetmek ve toplumsal bünyemizi terör karşısında güçlü kılmaktır. Değerli arkadaşlar, Bütün, terörle ilgili bu düşüncelerimi sizlere ifade ettikten sonra bugün öğleden sonra Sakarya'da bir dizi etkinliğe katılacağız. Önce savunma sanayimiz için büyük bir önem taşıyan, milli bir projemizi, Altay Projesi’ni imza töreninde bulunacağız ve kendi milli tankımızı inşallah üreteceğiz ve bunun adımını atıyoruz. Ve ardından, yine Sakarya’da birçok, gerek merkezi yönetimin gerek yerel yönetimin yapmış olduğu 50’ye yakın projenin hayata geçirilmesi sebebiyle onların açılış törenini gerçekleştireceğiz. Ve akşam tekrar İnşallah Ankara’ya döneceğiz. Durmadan, duraksamadan çalışmaya, ülkemizi, milletimizi kalkındıracak hizmetlere devam ediyoruz, devam edeceğiz. Bu duygularla sözlerime son veriyor, sizleri sevgi ve saygıyla selamlarken başarılarla dolu bir hafta parlamentomuz ve ülkemiz için diliyorum. Kalın sağlıcakla. 2 Nisan 2008 Hadi ULUENGİN huluengin@hurriyet.com.tr AKP’ye yalan emsál "STATÜKO zaptiyeleri" yine yalan söylüyorlar. Yine işkembe-i kübradan atıyorlar. Eh, AKP’ye yönelik "hukuki darbe"de minareye kılıf gerekiyor ya, uydur bakalım. Dolayısıyla, son bir haftadır da aşağıdaki tahrifatı dillerine ve kalemlerine doladılar. Önce, hiç utanmadan ve hiç sıkılmadan, "böyle şeyler Batı’da da olur" diye girizgáh yapıyor ve hemen ardından, Belçika’daki "Flaman Bloku" partisinden dem vuruyorlar. Zira, "VB" kısaltmasını kullanan bu şoven ve ırkçı kurum, dört yıldır yine aynı rumuz altında, fakat "Flaman Çıkarları" (Vlaams Belang) ismiyle siyaset sahnesine çıkıyor. İşte bizim hazretler de buradan hareketle, aynı partinin yasaklandığını yumurtluyorlar. Tekrarlıyorum, böyle bir mugaláta baştan sona kadar yalandır ve de kuyruklu yalandır. * * * HAYIR, tahrifatın aksine, Belçika Danıştay’ı "Flaman Bloku"nu asla yasaklamadı. Bu parti 14 Kasım 2004’deki Anvers kongresiyle kendini gönüllü olarak feshetti. İsim değiştirdi ve daha o an, tamamen aynı program ve üyeler etrafında tekrar kuruldu. Bunun ilk nedenini, yerel seçimler arifesinde "imaj yenilemek" çabası oluşturuyordu. Diğeri ise, Gent şehir mahkemesi partinin yan örgütlerini "ırkçılık" suçlamasıyla ağır para cezasına çarptırdığı için, "papelleri kaptırmamak" açıkgözlüğünden kaynaklanıyordu. Ve Kuzey’de yüzde yirmi oy alan "VB" hálen Parlemanto’da 19 temsilciye sahiptir. Dolayısıyla, sakın ha, bizim "statüko zaptiyeleri" demokratik hukukla özdeşleşmiş o Benelüks ülkesini "despotik hukuk" sultası altındaki Türkiye’ye bir daha örnek vermesin. Yalanı dahi yüzlerine gözlerine bulaştırıyorlar ki, sipsivri Pinokyo burunları uzuyor. * * * ÖTE yandan, bırakın Belçika’yı falan, rejimin kökleştiği bütün çoğulcu ülkelerde ne zırt pırt parti kapatılır; ne de kapatılması için, gazete kupüründen "iddianame" hazırlanır. Demokrasiler çocuk oyuncağı değildir. Onların ayrılmaz parçası olan siyasi kurumlar ise "hakimler"in iki dudağı arasından çıkacak fetváların yaz - boz tahtası hiç değildir. Ve yegáne yasaklama istisnalarını, şiddeti fiilen savunmak; başka ülke casusu olmak ve evrensel hukuk tarafından insanlık suçu addedilen Nazizmi álenen sahiplenmek oluşturur. Zaten 2. Savaşı nihayetinden itibaren yakın Avrupa tarihi incelendiğinde, sonsuz nadir de olsa, kapatılmış tüm siyasi kurumların yukarıdaki kategoriler içinde yer aldığı ortaya çıkar * * * NİTEKİM, Bask tedhiş örgütü "ETA"nın legal kolu olduğunu bağıran ve hep çeşitli isimler altında zuhur eden "Batasuna", konjonktüre göre, İspanya’da ara sıra yasaklanmıştır. Ama daha geçen ay gerçekleşen seçimlere de "Aukera Guztiak" adıyla katılmıştır. Öte yandan, Batı Alman Komünist Partisi "KPD"nin 1956 yılında kapatılması, söz konusu kurumun Doğu Berlin tarafından idare ve finanse edildiğinin ispatıyla gerçekleşmiştir. Fakat yine de 1968’den itibaren "DKP" adıyla tekrar faaliyet göstermeye başlamıştır. Ancaaak, kasten cımbızla seçtiğim bu çok istisnai iki örneğe rağmen ne Kuzey İrlanda’daki "İRA" terörünün uzantısı olan "Sinn Fein" Birleşik Krallık’ta; ne, táa 1946’dan beri neo -faşizmin kitle partisi oluşturan "MSI" İtalya’da; ne de, her ikisi birden neo-nazizmle gerdeğe giren "NPD" Almanya’da ve "FPÖ" Avusturya’da siyaset sahnesinden uzaklaştırılmışlardır. Eee, AKP yasağına emsál arayanlara göre hani "Batı’da da böyle şeyler oluyordu?" * * * EVET evet, bizim "statüko zaptiyeleri"nin özrü ve yalanı kabahatinden de büyük. İslami hassasiyetten demokratik bir kurum olan AKP’yi yukarıdaki partilerle kıyaslamaya kalkışmak cüretkárlığı yetmiyormuş gibi, bir de minareye kılıf ararken, o kılıfın örnek verdikleri klise kulesine dahi hiç uymadığını bilemeyecek kadar cehalet sergiliyorlar. Onların yalanından kim ölmüş? Ama gerçeği haykırmak da demokratların boyun borcu. İSTİKLAL MARŞI Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak; Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak. O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak; O benimdir, o benim milletimindir ancak. Çatma, kurban olayım, çehreni ey nazlı hilal! Kahraman ırkıma bir gül! Ne bu şiddet, bu celal? Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helâl... Hakkıdır, hâkk'a tapan, milletimin istiklal! Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım. Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım! Kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner, aşarım. Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım. Gârbın afakını sarmışsa çelik zırhlı duvar, Benim imân dolu göğsüm gibi serhâddim var. korkma! Nasıl böyle bir imânı boğar, 'Medeniyet!' dediğin tek dişi kalmış canavar? Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma, sakın. Siper et gövdeni, dursun bu hayasızca akın. Doğacaktır sana va'dettiği günler hakk'ın... Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın. Bastığın yerleri 'toprak!' diyerek geçme, tanı: Düşün altında binlerce kefensiz yatanı. Sen şehit oğlusun, incitme, yazıktır, ata'nı: Verme, dünyaları alsan da, bu cennet yurdu. Kim bu cennet yurt uğruna olmaz ki feda? Şuheda fışkıracak toprağı sıksan, şuheda! Canı, cananı, bütün varımı alsın da hüda, Etmesin tek vatanımdan beni dünyada cüda. Ruhumun senden, ilahi, şudur ancak emeli: Değmesin mâbedimin göğsüne nâmahrem eli. Bu ezanlar-ki şahâdetleri dinin temeli, Ebedi yurdumun üstünde benim inlemeli. O zaman vecd ile bin secde eder -varsa- taşım, Her cerihamdan, ilahi, boşanıp kanlı yaşım, Fışkırır  ruh-i mücerred gibi yerden na'şım; O zaman yükselerek arşa değer belki başım. Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilal! Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helal. Ebediyen sana yok, milletime yok izmihlal: Hâkkıdır, hür yaşamış, bayrağımın hürriyet; Hakkıdır, hâkk'a tapan, milletimin istiklal! Mehmet Akif Ersoy İktidar partisini kapatmak intihar eyleminden farksız Londra'da Arapça yayımlanan Kuds ül Arabi gazetesi İktidar partisini kapatmak intihar eyleminden farksız İktidar partisini kapatmak intihar eyleminden farksız Türkiye'deki laikler, adil bir yargının siyasetten uzak durması gerektiğini göz ardı ederek, AKP'ye karşı bir kez daha yargıya başvuruyor. Seçmenlerin yarısının desteklediği bir partiyi kapatmak protestolara yol açar ve ekonomiye çöküşe götürür 07/04/2008 ABDULVEHHAB EL EFENDİ Türkiye'de Anayasa Mahkemesi'nin iktidardaki AKP'nin kapatılmasını görüşmeyi kabul etmesi, Kemalist seçkinlerin demokrasiye darbe vurma amaçlı entrikacı niyetini gösteriyor. Bu, Kemalistlerin darbeye ilk başvuruşu değil. Hatta kendi saflarındaki ılımlılara karşı da darbe yaptılar. Ordu 1960'da, ilk demokratik seçimleri kazanan Menderes'e darbe yaptı. Menderes döneminde Türkiye en uzun süreli ekonomik kalkınmayı yaşamış, NATO üyesi olma başarısı göstermişti. Fakat Kemalistler Menderes'in bazı politikalarına karşı çıktı. Bunların en belirgini Müslümanlara ibadet özgürlüğü verilmesiydi. Menderes'i devirip idam ettiler. İstikrarsızlık ve şiddetin yayılmasının gerektirdiği 1980 darbesi bir yana, Refah Partisi lideri Erbakan'ın hükümetini iktidardan eden 'postmodern darbe'yse, demokrasiyi devirme yönteminin ileri bir adımıydı. Zira ordu tanklarını hareket ettirme ihtiyacı duymadı; koalisyon hükümetini devirmek için siyasi nüfuzunu ve ardından da Erbakan'ı yasaklamak için yargıyı kullandı. Bu kez ortada bitirilecek bir koalisyon yoktu. Zira AKP mecliste mutlak çoğunluğa sahipti. Dolayısıyla, yargı silahını kullanmaktan başka seçenek de yoktu. Kemalistler, ülkenin cumhurbaşkanının AKP'den seçilmesi durumunda laikliğin tehdit altına gireceği iddiasıyla, halkı Erdoğan hükümetine karşı kışkırtmaya çalışarak geçen yaz bir başka oyun oynamaya giriştiler. Fakat Erdoğan seçim çağrısı yapmıştı ki, bu seçimde Kemalistler ağır kayba uğradı. Görünen o ki son yargı darbesi, ordu ve yargıdaki entrikacı seçkinlerin halkın iktidarına karşı bir başka ümitsiz girişimi. Türk halkı bu seçkinleri reddetti ve AKP'nin uygar eğilimlerini kabul etti. Hiç kuşkusuz yargının bu şekilde kullanılmasının bu seçkinler üzerinde sonuçları olacak; yargı ve ordunun reform edilmesi çağrılarını artıracaktır. Zira yargı darbesi orduya ihtiyaç duymakta; seçmenlerin yarısının desteklediği bir partinin kapatılması, hiç kuşkusuz protestolar doğuracak. Dahası, darbe başarılı olursa ekonomi çökeceği için bu bir intihar eylemidir. AB üyeliği şansının zaten zayıf olması bir yana, ülkenin uluslararası konumu öldürücü bir darbe alacaktır. Gerçek yargının, demokrasinin en güçlü dinamiği olması gerekir. Adil bir yargı düzeninin rolü siyasi çekişmelerden uzak olmasına dayanır. Ancak, yargının kendisi halk desteğini kaybetmiş bir siyasi hareketi savunan mafyaya dönüşürse, aslında diktatörlerin rakiplerini bastırmak için kullandığı zayıf yargı organlarında olduğu gibi despotizmi dayatma aracına dönüşmüştür. İdamından yaklaşık 30 yıl sonra Menderes'e itibarı iade edildi, kendisi ve idam edilen arkadaşlarına resmi af çıkarıldı. Bununla da kalınmadı, Aydın'daki üniversiteye ve İzmir'deki havaalanına Menderes'in ismi verildi. Bu durum, despot ve zulmün ömrünün kısa olduğunun bir başka kanıtı. Geçen yaz cumhurbaşkanlığı seçimi üzerine gürültü koparken, Türkiye'nin istikrarından epey endişelendim ve krizin nasıl idare edilmesi gerektiğine dair tavsiyelerde bulunmak için Erdoğan hükümetinde görev yapan bir arkadaşımla bağlantı kurdum. Başbakanın çatışmanın akıbeti konusunda kendisinden epey emin olduğu sürpriziyle karşılaştım. Günler onun tutumunun doğruluğunu gösterdi. Bu nedenle bu kez aynı endişelere kapılmadım. Hatta son fırtınanın öncekiler gibi yatışacağından, hatta belki Menderes döneminden beri gömülmeyi bekleyen Kemalist aşırılıkçılığın naaşının son çivisi olacağından emin buldum kendimi.. (Londra'da Arapça yayımlanan Kuds ül Arabi gazetesi, 4 Nisan 2008) "makaleden öte haberden önemli yazı" 'Kanun-ı esasi Kur'an-ı azim ü şandır' Neden ve nereye kadar AKP? Avni Özgürel 23/01/2008 Önce iki anlamlı günü hatırlatmak istiyorum. İlki 23 Nisan 1920. Yer: Ankara... Müdafayı Hukuk cemiyetlerince seçilen 115 mebus, Mustafa Kemal'in isteği üzerine özellikle cuma gününe denk getirilen merasimle BMM çatısı altında bir araya geldi. Hacı Bayram Camii'nde kılınan cuma namazını takiben okunan hatim duası sonrasında eller üzerinde taşınan Sancak-ı Şerif ve Hilye-i Şerif'le meclis binasına gelindi... Aynı anda yine Mustafa Kemal'in yayımladığı genelgeye uyularak yurdun dört bir köşesindeki tüm camilerde sala verildi, hatm-ı şerif, Buhari ve mevlid okundu... Oturum açıldığında kürsünün ardındaki levhada 'İşlerinizde meşveret ediniz' ayeti yazılıydı... Hatırlatmak istediğim ikinci özel gün 7 Şubat 1923. Yer: Balıkesir, Zağnos Paşa Camii... Milli Mücadele'nin kazanıldığı, herkesin zihninde ' Bundan sonra ne olacak' sorusunun olduğu, cumhuriyetin ilanının sekiz ay öncesi. BMM Başkanı sıfatıyla Mustafa Kemal, metni üzerinde büyük din âlimi Hasan Basri Çantay'la birlikte çalıştığı cuma hutbesi için kürsüdedir. Besmeleyle başlar sözlerine. Hutbenin üçüncü cümlesi şudur: 'Kanun-ı esasi Kur'an-ı azim ü şandır' Bu iki günün havasını aktarmaktan maksadım Cumhuriyet'in modernleşme projesi tatbike konulduğunda doğan tereddüdün ve kabaran itirazların durup dururken meydana gelmediğine işaret etmek içindir... O günlerin ortamında karşı çıkışların, muhalefetin nasıl susturulduğu sır değil... Ancak aradan bunca yıl geçtikten sonra da modernleşme projesiyle ilgili bir değerlendirme yapılırken 'dayatma' sözcüğünü kullanan kişi, sözünün önü ardı dinlenmeye gerek görülmeksizin Atatürk aleyhtarlığıyla suçlanır. Oysa yapılanların mahiyetiyle değil yöntemiyle alakalıdır bu hüküm ve cümle âlem bilir ki doğrudur... Cumhuriyet'in ilanı yanlış mıdır, saltanat devam etmeli miydi? Hayır... Türkiye'nin İngiltere'dekine benzer bir yapı içinde saltanat makamının muhafaza etmesi romantik bir düşünce olarak bugün dinlenebilir görünse de, akıl, ne 1920'lerin ne sonrasının şartlarında bunun gerçekçi bir fikir olmadığını kabul eder. Aynı durum devrimler süreci için de geçerlidir... ************************************************** ************* Hilâfetin kaldırılması meselesine gelindiğinde de 6 Mart 1924 tarihli 431 sayılı yasanın birinci maddesinde kaldırılanın sadece makam olduğu açıkça ifade edilir: 'Hâlife hâlledilmiştir. Hilâfet, hükümet ve cumhûriyet mânâ ve mefhûmunda esâsen mündemiç olduğundan Hilâfet makamı mülgâdır.' ************************************************** ************* Bu düşünce kanunun BMM'de müzakeresi sırasında mebusluğu yanında fıkıh âlimi olan Seyyid Hoca tarafından yapılan konuşmada ifade edildikten başka, konu üzerinde son konuşmayı yapan İsmet İnönü'nün 'Tereddüdün hilafetin ilgası noktasında değil, dini açıdan ve kararın halk tarafından nasıl karşılanacağı meselesinden kaynaklandığı, oysa İslami kurallar aynen korunacağı için böyle bir endişeye mahal bulunmadığı' ifadesinde de vurgulanmıştır... Bunları anlatmaktan maksadım, bugün yaşadığımız sancının temelinde halkın Cumhuriyet'in modernleşme projesine itirazının değil, değişimin devlet katından halk katına tebliğ anlayışıyla indirmesinin yattığıdır. Ve şimdi, din eğitimi, türban meselesi, Kürt sorunu vs. dahil pek çok konuda Atatürk'ün liberal düşüncelerinin isyanlar sebebiyle alınmış olan inzibati tedbirler yüzünden hayata geçirilemeyişinin sancısını çekmekte olduğumuzdur.. Bunun kanıtı da yapılan bütün anketlerde 'Şer'i bir düzene geçilmesinden yana mısınız' sorusuna toplumun ezici bir çoğunluğun 'Hayır' cevabı vermiş olmasıdır... AKP'ye vücut veren düşüncenin arka planını bilemem, ama kanımca Tayyip Erdoğan çevresinde kenetlenen kadronun zihinlerinde ne olursa olsun bu noktada tarihin kendilerine yüklediği misyonu ifa ettikleri söylenebilir diye düşünüyorum. Türkiye med ü cezir yaşamaktan yorgun... Ve sorun, ne İslam, ne laiklik, ne Atatürk. Mesele yola çıkarken şartların farklı olmasından dolayı tutulamayan orta yolu yakalamak. Hilâfetin kaldırılması meselesine gelindiğinde de 6 Mart 1924 tarihli 431 sayılı yasanın birinci maddesinde kaldırılanın sadece makam olduğu açıkça ifade edilir: 'Hâlife hâlledilmiştir. Hilâfet, hükümet ve cumhûriyet mânâ ve mefhûmunda esâsen mündemiç olduğundan Hilâfet makamı mülgâdır.' <img src="http://img107.mytextgraphics.com/photolava/2008/08/03/2003nobeledebiyatdlsahibi-4bec75fqo.jpeg" alt="" /><img src="http://img702.mytextgraphics.com/photolava/2008/07/01/okudnuygulaneticelendir-4b1cfc5wk.jpeg" alt="oku düşün uygula neticelendir" /> <script type="text/javascript"> <!-- var fc_id = "simple"; var fc_countertyp = 1; var fc_language = "en"; //--> </script> <script type="text/javascript" src="http://www.flash-counter.com/scripts/counter.js"> </script> <noscript> <a href="http://www.flash-counter.com/" title="Flash Counter"><img src="http://www.flash-counter.com/counter/trackingpixel.gif" alt="Counter" /></a> </noscript><img src="http://img702.mytextgraphics.com/photolava/2008/06/17/euro2008-4avui8g9h.gif" alt="" /><!-- PageRank.gen.tr Kodu --> <a href="http://www.pagerank.gen.tr/@pagerank/www.ezberbozan.deriz.biz" target="_new"> <img src="http://banner.pagerank.gen.tr/rank-checker.asp" title="www.pagerank.gen.tr" border="0"></a> <!-- PageRank.gen.tr Kodu --><img src="http://img17.glitterfy.com/152/glitterfy151506365D36.gif" alt="Glitter Photos" border=0 /><a href="http://www.taraf.com.tr"><img src="http://img110.mytextgraphics.com/photolava/2008/03/21/taraf-49wp6mxk7.jpeg" alt="Free Photo Hosting - Photolava.com" /><P align=center><A href="http://www.starteasy.com/cgi-bin/send2friend.cgi"><IMG style="WIDTH: 136px; HEIGHT: 42px" height=31 alt=http://blomedya.deriz.biz //src="http://img401.imageshack.us/img401/198/tavsiyeet3pv.gif" width=88 border=0></A></P></DIV><textarea name="" cols="15" rows="20">Hâlâ anlamıyorlar makinenin insanlığın kurtarıcısı olduğunu; insanı aşağılık ve ücretli işlerden kurtaracak olan, azat eden, boş zaman ve özgürlük veren Tanrı olduğunu. PAUL LAFARGUE TEMBELLİK HAKKI PAUL LAFARGUE Paul Lafargue (1842-1911); Fransız uyruklu düşünür ve eylem adamı. Küba'nın Santiago kentinde doğdu. Dokuz yaşındayken ailesiyle birlikte göçtüğü Fransa'da Tıp Akademisi'ne yazıldı. Üniversitede, kralcı hükümete karşı giderek genişleyen gençlik devinimine katıldı. Yine aynı dönemde yoğun bir okuma uğraşına daldı. Hegel'den Feuerbach'a, Fourier'den Comte'a kadar pek çok düşünürün yapıtlarını okumasına karşın, özellikle Proudhon'dan etkilendi. 1865'te Marx'la tanışmasının, üzerindeki Proudhon etkisinin kırılmasında büyük rolü oldu. Marx "yakışıklı, zeki, enerjik ve sportif" bulduğu bu gencin, kızı Laura'yla evlenerek aileye katılmasına da izin verdi. Siyasal etkinlikleri nedeniyle Akademi'den uzaklaştırılınca, öğrenimini Londra'da tamamladı ve karısı Laura'yla birlikte yeniden Paris'e döndü. Art arda üç çocuğunu da yitirmesi üzerine tıptan soğudu; kendini tümüyle sosyalist düşünce ve eyleme adamaya karar verdi. Fransız Sosyalist Partisi'nin kurucuları arasında yer aldı, işçi devinimlerinin örgütlenmesine yazılarıyla katkıda bulundu. 1911 yılında karısıyla birlikte kendini öldürdü. Yaşlılığın, beden ve zihin güçlerini azar azar kemirdiğini görmek istemeyen Lafargue, yetmiş yaşını aşmamak üzere kendine verdiği sözü tutmuş oluyordu. ÖNSÖZ Bay Thiers, İlköğretim Komisyonu'nda (1849) şöyle diyordu: "Papaz sınıfının etkisini alabildiğine güçlendirmek istiyorum. Çünkü, insana 'keyfine bak' diyen felsefeyi değil, ona bu dünyada acı çekmek için bulunduğunu öğreten iyi felsefeyi yayma bakımından güveniyorum papaz sınıfına." Bay Thiers, yırtıcı bencilliğini ve dar kafalılığını temsil ettiği kentsoylu sınıfının ahlakını dile getiriyordu. Kentsoylu sınıfı, papaz sınıfının desteğindeki soylulara karşı savaşırken, özgür düşünceyi ve tanrıtanımazlığı göklere çıkarıyordu. Ama, üstünlük kazanır kazanmaz, tutumuyla birlikte ağız da değiştirdi. Bugün, ekonomik ve politik üstünlüğünü dine dayamaya çalışıyor. 15. ve 16. yüzyıllarda, putataparlık geleneğine dönüyordu sevine sevine ve Hıristiyanlığın kınadığı ten isteklerini, tutkularını yüceltiyordu. Günümüzde gırtlağına kadar mala mülke ve zevke batınca, Rabelaisler, Diderotlar gibi düşünürlerinin öğretilerini yadsıyor ve ücretlilere perhiz öğüdü veriyor. Hıristiyan ahlakının zavallı bir öykünüsü olan kapitalist ahlak, işçinin ten isteklerine ilenç yağdırıyor. Ücreticilerin gereksinimlerini en aza indirmeyi, sevinçlerini, tutkularını yok etmeyi ve onu dur durak tanımayan acımasız bir makine durumuna mahkûm etmeyi, kendine ideal olarak seçiyor. Devrimci sosyalistler, kentsoylu sınıfının filozof ve yergi yazarlarının açmış oldukları savaşı devralacaklar; kapitalizmin toplumsal ahlak kuramlarına saldıracaklar; eyleme çağırılan sınıfın başkişilerinde, egemen sınıfın dört bir yana saçtığı boş inanç tohumlarını yok edecek; bütün ahlak softalarının yüzüne, "dünya artık işçi gözyaşlarıyla dolmayacak" diyeceklerdir. "Olabilirse barışçı yollarla, olamazsa şiddet yoluyla" kuracağımız sosyalist toplumda insanların tutkuları dizginlenecek. Çünkü,"hepsi de doğaları gereği iyidir, bize düşen, yalnızca onları kötüye kullanmaktan ve aşırıya kaçmaktan kurtarmaktır" (1) ve bu tutkular, ancak karşılıklı dengelemelerle ve insan organizmasının uyumlu gelişimiyle önlenebilir. Doktor Beddoe şöyle diyor: "Bir ırk, ancak bedensel gelişmesinin doruğuna vardığında, enerji ve ahlak gücünün de en yüksek noktasına ulaşır." Büyük doğabilimci Charles Darwin de böyle düşünüyordu. (2) Kimi ek notlarla şimdi yeniden yayınladığım Çalışma Hakkına Karşıkoyma konulu yazım, 1880'de haftalık (ikinci dizi) Egalité'de çıkmıştı. P.L. Sainte-Pelagie Tutukevi, 1883 TEMBELLİK HAKKI YIKICI BİR DOGMA Sevme, içme ve tembellik dışında, Tembellik edelim her şeyde Lessing Kapitalist uygarlığın egemen olduğu ulusların işçi sınıflarını garip bir çılgınlık sarıp sarmalamıştır. Bu çılgınlık, iki yüzyıldan beri, acılı insanlığı inim inim inleten bireysel ve toplumsal yoksunluklara yol açmaktadır. Bu çılgınlık, çalışma aşkı; bireyin, onunla birlikte çoluk çocuğunun yaşam gücünü tüketecek denli aşırıya kaçan çalışma tutkusudur. Rahipler, iktisatçılar ve ahlakçılar bu akıl sapıncına karış çıkacak yerde, çalışmayı kutsallaştırmışlardır. Bu gözü kapalı, bu dar kafalı adamlar, Tanrılarından daha bilge olmaya kalkıştılar; bu güçsüz ve zavallı yaratıklar, Tanrılarının ilendiği şeyi yeniden saygınlığa kavuşturmak istiyorlar. Ben ki, ne Hıristiyan, ne iktisatçı, ne de ahlakçıyım; onların yargılarını Tanrıların yargısına; din, ekonomi ve özgün düşünce konusundaki vaazlarını da, kapitalist toplumdaki çalışmanın korkunç sonuçlarına havale ediyorum.<a href="http://rapidshare.com/files/137052938/Dzieci_z_Leningradzkiego.zip"><img src="http://img901.mytextgraphics.com/photolava/2008/08/14/thechldrenoflenngradsky20-4bius8exr.jpeg" alt="THE CHILDREN OF LENINGRADSKY" /><img src="http://img110.mytextgraphics.com/photolava/2008/04/03/toprakvatanminsanulusumaf-4a21dx439.jpeg" alt="" /><img src="http://img801.mytextgraphics.com/photolava/2008/07/07/pippannannesindennobeltal-4b3lnrwog.jpeg" alt="turkey gelini" /><script type="text/javascript" src="http://tcr.tynt.com/javascripts/Tracer.js?user=aUgwZyZ7Kr3Phgab7jrHtB&s=90"></script><img src="http://img801.mytextgraphics.com/photolava/2008/07/04/uantrkye-4b2iki3oq.gif" alt="" /><img src="http://img108.mytextgraphics.com/photolava/2008/07/23/sosyalgvenlikkurumubinasv-4ba2gxnls.jpeg" alt="vicdana bırakmayarak" /><a href="http://www.fifa.com"><img src="http://img108.mytextgraphics.com/photolava/2008/06/26/2010southafrikakupa-4azeo8ahp.gif" alt="fifa 2010" /> <img src="http://img801.mytextgraphics.com/photolava/2008/06/18/yasaklamakyasaktir-fhm4vjsx.gif" alt="" /><embed src="http://www.yirmidort.tv/images/logo.swf" quality="high" wmode="transparent" width="150" height="200" name="24logo" align="middle" allowScriptAccess="sameDomain" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" /><br /><ul><li class="widget_categories"><h2>Profil</h2><ul class="img_list"><li><a href="http://tr.bloggum.com/profile/6400/"><img src="http://www.bloggum.com/images/users/6400_50_1207422294960.jpg" width="50" height="50" border="0"></img></a><span><a href="http://tr.bloggum.com/profile/6400/">okuryazarhay</a><br />Diyarbakır<br />Türkiye<br /></span></li></ul></li><li><h2>Son yazılar</h2><ul class="arrow_links"><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazi/ramazan-ve-kurban-bayramlari-bizzatihi-tabii-senelik-istatiki-endikato.html">Ramazan ve Kûrban bayramları bizzâtihî tâbii sene'lik istâtik'i endikatör'dür</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazi/ab-programlari-rekabet-edebilirlik-ve-yenilik-programi-36-milyar-avro.html">AB programları Rekabet Edebilirlik ve Yenilik Programı 3,6 milyar avro ile en büyük bütçeli programı oluşturuyor 22 Kasım 2009 Pazar ANKARA </a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazi/ihracatta-devlet-yardimlari-kapsaminda-yapilan-destekleme-odemelerinin.html">ihracatta devlet yardımları kapsamında yapılan destekleme ödemelerinin azami yıllık tutarları yüzde 50 oranında azaltıldı Para Kredi ve Koordinasyon Kurulu'nun PKKK ANKARA 22 Kasım 2009 Pazar</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazi/1970-turkiyenin-ortak-pazara-uyeligi-icin-22-yillik-gecis-donemi-ongor.html">1970 Türkiye'nin Ortak Pazar'a üyeliği için 22 yıllık geçiş dönemi öngören Katma Protokol, Brüksel'de imzalandı</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazi/1963-abd-baskani-john-kennedynin-katil-zanlisi-lee-harvey-oswald-jack.html">1963 ABD Başkanı John Kennedy'nin katil zanlısı Lee Harvey Oswald, Jack Ruby tarafından öldürüldü</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazi/turkiye-ab-troykasi-disisleri-bakanlari-toplantisi-26-kasim-persembe-g.html">Türkiye AB Troykası dışişleri bakanları toplantısı 26 Kasım Perşembe günü İstanbul'da düzenlenecek ANKARA 24 Kasım 2009 Salı</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazi/basbakan-recep-tayyip-erdogan-ile-libya-lideri-albay-muammer-kaddafi.html"> Başbakan Recep Tayyip Erdoğan ile Libya Lideri Albay Muammer Kaddafi görüştü TRABLUS 24 Kasım 2009 Salı</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazi/israilin-baris-konusunda-istekli-ve-samimi-oldugunu-gostermesi-gerekir.html">israil'in barış konusunda istekli ve samimi olduğunu göstermesi gerekir Cumhurbaşkanı Abdullah Gül ANKARA 24 Kasım 2009 Salı</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazi/medya-rtukden-alinip-tmsfye-verilsin-medya-idaresinde-rustunu-ispat-et.html">medya Rtük'den alınıp TMSF'ye verilsin medya idaresinde rüşt'ünü ispat etti bürokratik oligarşik statükonun dudaklarını ucuklattı</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazi/kurtlar-vadisi-pana-film-ufurukden-teyyaredir-kurtlar-vadi-pana-gladyo.html">kurtlar vadisi pana film üfürük'den teyyare'dir kurtlar vadi pana gladyonun bizzatihi kendüsüdür aynaya bakıp bakıp yazarlar</a></li></ul></li><li><h2>Arşiv</h2><ul class="arrow_links"><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2009/11/">Kasım 2009</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2009/10/">Ekim 2009</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2009/09/">Eylül 2009</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2009/08/">Ağustos 2009</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2009/07/">Temmuz 2009</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2009/06/">Haziran 2009</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2009/05/">Mayıs 2009</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2009/04/">Nisan 2009</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2009/03/">Mart 2009</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2009/02/">Şubat 2009</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2009/01/">Ocak 2009</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2008/12/">Aralık 2008</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2008/11/">Kasım 2008</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2008/10/">Ekim 2008</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2008/09/">Eylül 2008</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2008/08/">Ağustos 2008</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2008/07/">Temmuz 2008</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2008/06/">Haziran 2008</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2008/05/">Mayıs 2008</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2008/04/">Nisan 2008</a></li><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/2008/03/">Mart 2008</a></li></ul></li></ul><img src="http://img107.mytextgraphics.com/photolava/2008/06/05/miskinokuryazarhehehehe-4ar33lhts.gif" alt="miskin okuryazar" /><img src="http://img19.glitterfy.com/151/glitterfy062922T786D35.gif" alt="Glitter Words" border=0 /></a><img src="http://img109.mytextgraphics.com/photolava/2008/05/13/prefabrikevprefabrkskmtak-4ahy8paf4.gif" alt="prefabric yapım" /><iframe src="http://www.canadaturk.ca/iframe.asp?kategori=&siralama=yeni&sayi=10&artalan=FF9999&yazirenk=FFFFFF&yaziboyut=10&kalinlik=standart&cizgirenk=FF0000" width="200" height="250" border="0" frameborder="0"></iframe><script src="http://ezberbozanderizbiz.MyBlogToolbar.com//Banners/Download/DownloadBanner.js"></script> <script>var downloadUrl = 'http://ezberbozanderizbiz.MyBlogToolbar.com/';__CreateDownloadToolbar();</script></td><td class="td_border"></td><td class="td_right" align="left" valign="top" width="49%"><br /><a href="http://babel.gts-translation.com/geturl?direction=63&input_url=http://www.ezberbozan.deriz.biz" title="Translate to English"><img src=http://img80.imageshack.us/img80/4206/enqd1.jpg/ border="0" width="20" height="12"></a> <a href="http://babel.gts-translation.com/geturl?direction=290&input_url=http://www.ezberbozan.deriz.biz" title="Translate to Arabic"><img src=http://img114.imageshack.us/img114/562/arlt9.jpg/ border="0" width="20" height="12"></a> <ul><li><h2><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/tagler/">Etiketler</a></h2><ul class="tagler"><li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/2008/" class="tag-yogunluk-4">2008</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/28%20nisan%202008/" class="tag-yogunluk-4">28 nisan 2008</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/31%20temmuz%202008/" class="tag-yogunluk-5">31 temmuz 2008</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/abd/" class="tag-yogunluk-5">abd</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/anayasa%20mahkemesi/" class="tag-yogunluk-4">anayasa mahkemesi</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/bah%C3%A7eli/" class="tag-yogunluk-4">bahçeli</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/ba%C5%9Fbakan%20recep%20tayyip%20erdo%C4%9Fan/" class="tag-yogunluk-4">başbakan recep tayyip erdoğan</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/ba%C5%9Fyaz%C4%B1/" class="tag-yogunluk-10">başyazı</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/beyrut%20stratejik%20ara%C5%9Ft%C4%B1rmalar%20merkezi%20direkt%C3%B6r%C3%BC/" class="tag-yogunluk-4">beyrut stratejik araştırmalar merkezi direktörü</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/chp/" class="tag-yogunluk-4">chp</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/cumhurba%C5%9Fkan%C4%B1%20abdullah%20g%C3%BCl/" class="tag-yogunluk-5">cumhurbaşkanı abdullah gül</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/d%C3%BCnya/" class="tag-yogunluk-8">dünya</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/erdo%C4%9Fan/" class="tag-yogunluk-10">erdoğan</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/ergenekon/" class="tag-yogunluk-7">ergenekon</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/g%C3%BCl/" class="tag-yogunluk-4">gül</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/iran/" class="tag-yogunluk-5">iran</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/obama/" class="tag-yogunluk-5">obama</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/per%C5%9Fembe%20peri%C5%9Fan%20cuma%20adanal%C4%B1/" class="tag-yogunluk-4">perşembe perişan cuma adanalı</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/ter%C3%B6r/" class="tag-yogunluk-4">terör</a></li> <li><a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yazilar/tag/t%C3%BCrkiye/" class="tag-yogunluk-10">türkiye</a></li> </ul></li><li><h2>Linkler</h2><ul class="list"><li><a href="http://www.deliveli.deriz.biz" target="_blank">DELİ SİTESİ BUYRUN</a></li><li><a href="http://deliveli.blip.tv" target="_blank">DELİVELİ TV MEDYA BU</a></li><li><a href="http://ezberbozanderizbiz.myblogtoolbar.com/" target="_blank">EZBERBOZAN TOOLBARI YÜKLE AYRILMA</a></li><li><a href="http://www.basbakanlik.gov.tr/sour.ce/index.asp?wpg=gorevdagilimi" target="_blank">HÜKÜMET GÖREV DAĞILIMI</a></li><li><a href="http://www.hurmazeytin.yeriz.biz" target="_blank">HURMA ZEYTİN</a></li><li><a href="http://freeblognetwork.com/nisan" target="_blank">RADYO YA GİRİŞ TIKLA</a></li><li><a href="http://bobyfischer.bloggum.com" target="_blank">SATRANÇ FİLMİ FULL İZLE bobyfischer</a></li><li><a href="http://www.sgk.gov.tr/doc/teblig/SaglikUygulamaTebligi.html" target="_blank">SOSYAL GÜVENLİK KURUMU SAĞLIK UYGULAMA TEBLİĞİ</a></li><li><a href="http://okuryazar.start4all.com" target="_blank">start4all</a></li><li><a href="http://www.ihb.gov.tr/insanhaklari_anasayfa_tur.htm" target="_blank">TÜRKİYE İNSAN HAKLARI RESMİ SİTESİ ALO 150</a></li><li><a href="http://www.byegm.gov.tr/YAYINLARIMIZ/kitaplar/parissarti/paris-sart.htm" target="_blank">Yeni Bir Avrupa İçin PARİS ŞARTI Ankara, Aralık 1990</a></li></ul></li></ul></td></tr></tbody></table></div></div><div id="blog_right_end"></div></td></tr><tr><td colspan="2"><br /></td></tr></tbody></table></div></div><div id="blog_end"></div></div><div id="footer"><div id="footer_text"> © <a href="http://ezberbozan.bloggum.com/">EZBERBOZAN okuryazar I Can't Read You</a> - <a href="http://tr.bloggum.com/">Bloggum</a> ile yapıldı - <a href="http://feeds.feedburner.com/Blogmedya">RSS</a> | <a href="http://ezberbozan.bloggum.com/yorum_feed.xml">Yorumlar RSS</a><br /> Tema Romow <a href="http://www.romow.com/">Internet Advertising</a> and <a href="http://www.webranking.us/">Web Directory</a>. Tasarım <a href="http://www.askgraphics.com/">AskGraphics</a><br /><br /><embed src="http://rd3.videos.sapo.pt/play?file=http://rd3.videos.sapo.pt/tZN5lNWiJVJ6jsHj1mIK/mov/1" type="application/x-shockwave-flash" width="400" height="322"></embed> <embed src="http://rd3.videos.sapo.pt/play?file=http://rd3.videos.sapo.pt/mYATr8EbGkvW7sHPfUjt/mov/1" type="application/x-shockwave-flash" width="400" height="322"></embed> <embed src="http://rd3.videos.sapo.pt/play?file=http://rd3.videos.sapo.pt/oTFm4BL438MoK8Aj2Jgd/mov/1" type="application/x-shockwave-flash" width="400" height="322"></embed> <embed src="http://rd3.videos.sapo.pt/play?file=http://rd3.videos.sapo.pt/70hCdhRVbTG9hiJjvbuw/mov/1" type="application/x-shockwave-flash" width="400" height="322"></embed> <img src="http://img702.mytextgraphics.com/photolava/2008/06/14/retmenduyenlkretmenimorji-4auhs0acw.jpeg" alt="ortmen duyşen" /> <img src="http://img802.mytextgraphics.com/photolava/2008/06/14/koparzncrlernglsaricaytma-fhg67sm8.jpeg" alt="gülsarı 1966" /> <img src="http://img801.mytextgraphics.com/photolava/2008/06/13/elpartidoelpartidoheheheh-4au8ygv23.jpeg" alt="el partido" /> <img src="http://img701.mytextgraphics.com/photolava/2008/06/09/2008maskotokuryazar-4asjw3k58.jpeg" alt="maskot 2008 okuryazar" /> <img src="http://img110.mytextgraphics.com/photolava/2008/06/09/2008eurokupahakedenkazans-4asjxxxv6.jpeg" alt="2008 euro kupa hak eden" /> <img src="http://img110.mytextgraphics.com/photolava/2008/06/22/buresmiereleyinhehehehe-4axlgfbeu.jpeg" alt="baykala shoockk heheheh" /><textarea name="" cols="55" rows="20">AKP’yi kapatmak cüretkárlığına mı yeltenildi 4 Haziran 2008 Yasa mı, tasa mı (I) Hadi ULUENGİN huluengin@hurriyet.com.tr Yasa mı, tasa mı (I) "ULUSALCI - laikçi" cihetin ağzında sakız niyetine şapırdattığı son moda láf şu: "Devrim yasaları!" Cahil arı sokasıca dillerine şimdi de bu deyimi pelesenk ettiler. Lokman hekimin her derde devá reçetesi gibi, belki dazlak satıhta saç biter umuduyla, kel başlarına avuç avuç "devrim yasaları" ve "ihtilál kanunları" merheminden sürüyorlar. Nitekim, "hukuk" adına AKP’yi kapatmak cüretkárlığına mı yeltenildi? Gerekçesi dünden hazır! Lebbedek, "devrim yasaları" açıklamasını buyuruyorlar. Yahut, hicáp giyinen insanlar "çağdaşlık" (!) adına aforozlanmaya mı çalışıldı? Derhal, nane - limon niyetine "ihtilál kanunları" iksirinden kaynatıyorlar. Ve tabii ki, buradaki "devrim" ve "ihtilál" kelimeleriyle Cumhuriyeti kastediyorlar. * * * OYSA hayır, böyle bir şey yok! Asla olamaz! Asla da olmadı! Çünkü, "yasa" diye piyasa sürülen bu asılsız hukuk terimi ne Türkiye’de, ne de başka yerde, o devrimden seksen beş yıl sonra bile sihirli değnek niyetine kullanılmaya çalışıldı. Her kapıyı açan maymuncuk ve her kaba dökülen salça olarak böyle cılkı çıkartılmadı. Dolayısıyla, dur be ağam, dur be paşam, dur be "ulusalcım", dur be "laikçim"! Şimdi önce "devrim nedir" sorusunu soralım ve sonra onun "yasa"sına gelelim ki, küláhımın dahi yutmadığı şu uyduruk terminolojinin cilásını serçe parmağıyla döküverelim. * * * BURADA ilkin bir parantez açmam gerekiyor. Biline ki, bugün "derin egemenler"in süngüsü arkasına saklanıp "ulusalcı" ideolog kesilen ve "karanlıkçı maocular"dan "atmış sekizci vakıfçılar"a uzanan kesim Marksist geçindiğinden, daha düne kadar Cumhuriyet’i "gerçek devrim" (!) kategorisine katmazdı. Çünkü malûm, aslında Karl Marx’tan sonra oluşturulmuş olan Marksist-Leninist lûgat pek bir havalarda satır karalar. Öyle kolay kolay "devrim" payesi bahşetmez. Sıfatı "hak etmek" için üretim ve mülkiyet ilişkilerinin değiştirilmesi şartını getirir. Eh, 1923 Türkiye’sinde böyle bir iktisadi dönüşüm yaşanmadığına göre, daima şablon arayan bizim köşeli beyinler Cumhuriyet’i de "fasulyeden" sayarlardı. Burun kıvırırlardı. Oysa, aynı Cumhuriyeti’miz tabii ki bir d-e-v-r-i-m’dir, bir ihtiláldir ve bir inkiláptır! * * * ÖYLEDİR, çünkü ana hatlarıyla "devrim" dediğimiz şeyin esas tarifi şudur: "Mevcut statüko ve legaliteye karşı gerçekleşen ve eskisinin yerine yeni bir siyasi statüko ve hukuki legalite inşa etmeyi hedefleyen, kısmen kitlesel radikal eylem." Burada, üretim ve mülkiyet ilişkileri türünden ekonomik unsurlar illá devreye girmez. Zaten de láf aramızda, aynı Marx’ın kendisi dahi tüm Avrupa’yı sarsan ve üstelik başarısızlıkla sonuçlanan 1848 gelişmelerini "ihtilál" diye nitelemekten çekinmemiştir. Dolayısıyla da, paradigmayı köklü biçimde değiştiren ve çokuluslu bir imparatorluktan ulus-devlete geçişi sağlayan Cumhuriyet, baştan sona dek bir d-e-v-r-i-m’dir. Bu, tartışılmaz! O halde demek ki, nedámet getirdiklerini itiraf etmek dürüstlüğünden mahrum olsalar bile, "ulusalcı - laikçi" kesim 1923 Cumhuriyet’imize nihayet "ihtilál - inkiláp" demek "álicenaplığını" (!) gösterdiğine göre, buradaki birinci tanımda anlaşmış oluyoruz. * * * OYSA, beyaza "beyaz" demek anlamına gelen bu terminoloji ortaklığı hiçbir şeydir. Bir olağanüstülük anı olan devrimler ilelebet sürmediğine; dolayısıyla da, yeni statüko o olağanüstü yasaları yeni legalitede ehlileştirdiğine göre, "ulusalcılar"ın "devrim yasaları" diye arkasına saklandığı "kara", kapkara maskeyi indirmek zorunluluğu ortadan kalkmaz. Bunu yarın indireceğim ki, bakalım altında yasa mı var; yoksa bambaşka tasa mı var? Anayasa Mahkemesi iptal değil, ‘intihar kararı’ aldı 09/06/2008 MUHAMMED NUREDDİN Türban düzenlemesinin iptal edilmesi intihar niteliğinde. Karar demokrasiye, eğitim hakkına ve eşitliğe aykırı olmakla kalmayıp, Türkiye’nin tam da bölgesel rolünü artırdığı bir dönemde içine kapanmasına yol açacak Anayasa Mahkemesi, meclisin üniversitelerde türbana izin veren anayasal düzenlemelerini reddederek Türkiye’nin yıllardır beslendiği istikrara ve AKP’ye güçlü bir darbe vurdu. Karar Türkiye’yi iç çekişmelere sürükleyecek. CHP ve DSP’nin söz konusu düzenlemelere itirazına onay verilmesi, darbeler sürecindeki duraklardan biri gibi görülebilir. Bu sürecin nihai hedeflerini, aynı mahkemenin iktidar partisini kapatıp, Başbakan Erdoğan ve Cumhurbaşkanı Gül dahil 71 parti üyesine beş yıllık siyaset yasağı getirmesiyle tamamlaması bekleniyor. Mahkeme cumhurbaşkanının şekil bakımından onay verdiği değişikliği reddetmekle yetinmedi ve düzenlemenin anayasaya uygun olmadığını belirtti. Mahkeme düzenlemenin, anayasanın ikinci, dördüncü ve 148. maddelerine aykırı olduğu görüşünde. Mahkeme bu çerçevede, üniversitede başörtüsüne izin verilmesinin laiklikle çeliştiğine hükmetti. Diğer yandan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM), Türkiye Anayasa Mahkemesi’nin kararından sadece bir gün önce 2001’de türban taktıkları için işe alınmayan iki öğretmenin davasını geri çevirerek, Türk mahkemesinin üniversitelerde türban iznini iptal kararına açıkça katıldı; hatta işbirliği yapmış oldu. AİHM türbanın engellenmesinin özgürlükleri ve insan haklarını ihlal etmediğini belirtti. Bu karar öncelikle Türkiye’deki özgürlüklere ağır darbe vurdu; zira başörtüsü takmak bireysel özgürlükler kapsamındadır. İkincisi dini özgürlüklere darbe vurdu. Zira başını örtmek dini bir yükümlülük ve herkes bu tercihe saygı duymalı. Üçüncüsü, kadınlar arasındaki eşitliğe ağır darbe vurdu: Bir başörtülünün üniversiteye alınmaması, başı açık öğrenciyle aynı eğitim hakkını elde etmesini engeller. Dördüncüsü, bu karar Türkiye’deki demokratik pratiğe ağır bir darbe. Zira anayasal düzenleme yapmak, halkı temsil eden meclisin hakkıdır. Anayasa Mahkemesi’nin kanun koyma, anayasayı yorumlama ve laikleşmenin ne anlama geldiğini açıklama hakkı yoktur. Beşincisi, karar halkı temsil eden ezici çoğunluğun iradesine saygı göstermedi. Söz konusu anayasal düzenleme 550 vekilin 411’inin oyuyla geniş destek elde etmişti. Altıncısı, karar sosyal dürtüleri körükleyerek ve Türk toplumunun çoğunluğunda azınlığın baskısına maruz kaldığı hissini uyandırarak, sosyal istikrara ağır darbe vurdu. Karar, AKP’nin tıkanıklığı kaldırma çabalarını sıfır noktasına götürdü. Dahası, siyasi bağlamda artık daha büyük bir tıkanıklık söz konusu. Çoğu İslamcı aynı kronik sorunu -yani, aşırılıkçı laiklerin İslamcıları bir kez daha çıkmaza soktuklarını- tekrar gündeme getirebilir. Aşırılıkçı laikler Erbakan’a ‘aşırı’ diye karşı çıkmıştı. Şimdi ‘ılımlı’ Erdoğan’ı kabul etmiyorlar. Bu durum, Müslümanların haklarını elde etme amacıyla şiddete başvurabilecek aşırılıkçı dini hareketlerin ortaya çıkmasına yol açmaz mı? Sekizincisi, Anayasa Mahkemesi’nin intihar kararı Türkiye’nin bölgesel ve uluslararası düzlemde ‘küçülmesine’ yeniden kapı açıyor. Ankara’nın farklı dış platformlarda imajının iyileştiği bir zamanda karar, Türkiye’nin kendi iç işlerine odaklanmasına yol açacak bölücü sonuçlarıyla geliyor; Türkiye’nin içine kapanmasını, bölgesel ve uluslararası denklemlerden çıkmasını isteyenlere de en iyi hediyeyi sunuyor. Son olarak, karar AKP’ya açılan kapatma davasının sonucuna dair güçlü bir gösterge. Özellikle de türban düzenlemesi kapatma talebinin temelinde yer alırken... Dolayısıyla partinin kapatılması an meselesi. (MUHAMMED NUREDDİN : Lübnan gazetesi Sefir, Beyrut Stratejik Araştırmalar Merkezi Direktörü, 6 Haziran 2008) Atatürk'ün Kendi Elyazısıyla 10.Yıl Nutku Türk Milleti! Kurtuluş savaşına başladığımızın 15'inci yılındayız. Bugün cumhuriyetimizin onuncu yılını doldurduğu en büyük bayramdır. Kutlu olsun! Bu anda büyük Türk milletinin bir ferdi olarak bu kutlu güne kavuşmanın en derin sevinci ve heyecanı içindeyim. Yurttaşlarım! Az zamanda çok ve büyük işler yaptık. Bu işlerin en büyüğü, temeli, Türk kahramanlığı ve yüksek Türk kültürü olan Türkiye Cumhuriyetidir. Bundaki muvaffakiyeti Türk milletinin ve onun değerli ordusunun bir ve beraber olarak azimkarane yürümesine borçluyuz. Fakat yaptıklarımızı asla kafi göremeyiz. Çünkü daha çok ve daha büyük işler yapmak mecburiyetinde ve azmindeyiz. Yurdumuzu dünyanın en mamur ve en medeni memleketleri seviyesine çıkaracağız. Milletimizi en geniş refah, vasıta ve kaynaklarına sahip kılacağız. Milli kültürümüzü muasır medeniyet seviyesinin üstüne çıkaracağız. Bunun için, bizce zaman ölçüsü geçmiş asırların gevşetici zihniyetine göre değil, asrımızın sürat ve hareket mefhumuna göre düşünülmelidir. Geçen zamana nispetle, daha çok çalışacağız. Daha az zamanda, daha büyük işler başaracağız. Bunda da muvaffak olacağımıza şüphem yoktur. Çünkü, Türk milletinin karakteri yüksektir. Türk milleti çalışkandır. Türk milleti zekidir. Çünkü Türk milleti milli birlik ve beraberlikle güçlükleri yenmesini bilmiştir. Ve çünkü, Türk milletinin yürümekte olduğu terakki ve medeniyet yolunda, elinde ve kafasında tuttuğu meşale, müspet ilimdir. Şunu da ehemmiyetle tebarüz ettirmeliyim ki, yüksek bir insan cemiyeti olan Türk milletinin tarihi bir vasfı da, güzel sanatları sevmek ve onda yükselmektir. Bunun içindir ki, milletimizin yüksek karakterini, yorulmaz çalışkanlığını, fıtri zekasını, ilme bağlılığını, güzel sanatlara sevgisini, milli birlik duygusunu mütemadiyen ve her türlü vasıta ve tedbirlerle besleyerek inkişaf ettirmek milli ülkümüzdür. Türk milletine çok yaraşan bu ülkü, onu, bütün beşeriyete hakiki huzurun temini yolunda, kendine düşen medeni vazifeyi yapmakta, muvaffak kılacaktır. Büyük Türk Milleti, On beş yıldan beri giriştiğimiz işlerde muvaffakiyet vaat eden çok sözlerimi işittin. Bahtiyarım ki, bu sözlerimin hiçbirinde, milletimin hakkımdaki itimadını sarsacak bir isabetsizliğe uğramadım. Bugün, aynı iman ve katiyetle söylüyorum ki, milli ülküye, tam bir bütünlükle yürümekte olan Türk milletinin büyük millet olduğunu, bütün medeni alem, az zamanda bir kere daha tanıyacaktır. Asla şüphem yoktur ki, Türklüğün unutulmuş büyük medeni vasfı ve büyük medeni kabiliyeti, bundan sonraki inkişafıyla, atinin yüksek medeniyet ufkunda yeni bir güneş gibi doğacaktır. Türk Milleti! Ebediyete akıp giden her on senede, bu büyük millet bayramını daha büyük şereflerle, saadetlerle huzur ve refah içinde kutlamanı gönülden dilerim. Ne mutlu Türküm diyene! Mustafa Kemal Atatürk Ankara, 29 Ekim 1933GÜÇLÜ DEĞERLİ TÜRK LİRA'SINDAN KORKMAK NE DEMEK bozun bütün ezberleri !!! Bu yıl da Lira’nın değeri Amerikan doları ve Avro karşısında hızla artıyor. Bir Amerikan doları 1 lira 14 kuruşa kadar indi. Hatta bir Lira’nın da altına inebilir. Dolar'ın 1 YTL düzeyine inmesi halinde ekonomide nelerle karşılaşılacağını anlatıyor bu yazı Ülke paralarının gerçek değişim oranları emek verimliliğine göre belirlenir. Hangi ülkenin emek verimliliği yüksekse o ülkenin parası daha değerli olur. Piyasalarda ise ülkelerin paralarının fiyatları “o ülkenin döviz rezervleri, reel faiz hadleri, dış ticaret hadleri, ülke riski” gibi bir çok farklı değişken tarafından belirlenir. Türkiye’de emek verimliliği düşük olmasına rağmen Türk Lirası geçen yıl piyasa fiyatlarıyla Amerikan dolarına karşı yüzde 18.5 oranında değerlendi. Bu yıl da Lira’nın değeri Amerikan doları ve Avro karşısında hızla artıyor. Bir Amerikan doları 1 lira 14 kuruşa kadar indi. Ne mi oldu? ABD’de enflasyon oranı faiz haddinin üzerine çıktı. Amerikan dolarının reel faizi negatif olunca, bir Amerikan doları 1 Türk Lirasına da eşit olabilir. Hatta bir Lira’nın da altına inebilir. Çünkü Türkiye dünya ülkeleri arasında en yüksek reel faiz veren tek ülke. Faiz çok yüksek olunca, bunu duyan parasını Türkiye’ye getiriyor. Türkiye’nin yüksek reel faiz verdiğini kanıtlayan bir uygulamaya geçen hafta şahit olduk. Avrupa Yatırım Bankası (AYB) yüzde 12 faiz oranıyla Türk Lirası üzerinden iki yıl vadeli tahvil ihraç etti. Oysa Türkiye’de Hazine tahvillerinin faizi yüzde 16.4 oranında seyrediyor. AYB’nin yaptığı Türk Lirası tahvil ihracı yüzde 4.4 ilave faiz ödemenin anlamsızlığını ortaya koyuyor. Hatta bu ilave faiz oranını gerçek piyasa fiyatının üzerinde ödenen bir rant olarak değerlendirebiliriz. 17 Haziran 2008 salı Hadi ULUENGİN huluengin@hurriyet.com.tr Allah yazdıysa bozsun, tabii ki ne "Kemalist", ne de "Atatürkçü"yüm! İki tercih MALÛM, ekrana çıkartılan tesettürlü genç kızlardan biri Mustafa Kemal Atatürk’ü sevmediğini ve İran Devrimi önderi Ayetullah Humeyni’yi tercih ettiğini ekledi. Olabilir. Özgür ve iradi bir seçimdir. Onu susturmak kimin ne haddine! Hele hele, "adli soruşturma açmak" (!) ve falanca "koruma kanunu"nun, filanca maddesine göre cezalandırmaya kalkışmak kadar antidemokratik bir şey düşünülemez. Ama böyle ciddi bir konu da, zevkler ve renkler tartışılmaz hafifliğiyle geçiştirilemez. * * * ÖYLE, çünkü örneğin ben söz konusu genç kızın tam zıddında yer alıyorum. Allah yazdıysa bozsun, tabii ki ne "Kemalist", ne de "Atatürkçü"yüm! Fakat, aynı Mustafa Kemal Atatürk’ü sonsuz severim. Mantığımla severim. Aslını inkár eden námerttir, Gazi’nin ürünü olduğumu bilecek kadar akıl sahibiyim. Artı, söz konu sevgim bir bütündür. Birini cımbızla seçip, diğerini kürekle örtmem. Yani, yukarıdakilerin gizlemeye çalıştığı tüm insani zaaflar da benim sevgime dahildir Ama, sadece sevdiğimi söyledim. Hamaseti ağzımdan yel alsın, aynı "Kemalistler"in yaptığı gibi, isim kutsadığımı, heykel putlaştırdığımı, portre ikonalaştırdığımı söylemedim! * * * BUNA karşılık, Humeyni’yi hiç sevmem. Günahım kadar sevmem. Diş bilerim. Nefret ettiğim dini totalitarizm bir yana, "devrim" mevrim diye tongaya basıp Tahran’a dönen iki mülteci yoldaşımı Mollabaşı kurşuna dizdirttiği için, ayrıca kuyruk acım vardır. Her halükarda da, benim kıstaslarıma göre Türk Cumhuriyet Devrimi’yle İran İslam Devrimi’ni kıyaslamaya kalkışmak, elmalarla armutları karıştırmanın bile ötesine taşar. Birincinin "ışıltılı despotizm"i insanı özgürleştirecek demokrasiyi hedeflemiştir. İkincisi ise "karartılı diktatorya" altında o insanı kûllaştıran teokrasiyi inşa etmiştir. Zaten de, durum işte ortada! Karşılaştırın, fark göz çıkartıyor. Kemal’e karşı "Kemalizm" sultası kurmuş bir statükoya rağmen eğer kanuni rizikoyu göze alıyorsanız, ekrana çıkıp "Atatürk’ü değil, Humeyni’yi seviyorum" diyebilirsiniz. Ancaaak, Farsi televizyon "Humeyni’yi değil Atatürk’ü seviyorum" láfını edecek bir babayiğite söz hakkı tanısın, ben de ömür boyu molla sarığıyla gezeceğime yemin ediyorum. * * * ŞAKA bir yana, kızım yaşında olsa bile yine de benim gibi bir "Cumhuriyet ürünü" sıfatını taşıyan hicáp giyimli o genç hanım niçin Atatürk’e karşı Humeyni’yi tercih ediyor? Derhal ekleyeyim, "canım, marjinal bir durumdur" diye kendimizi kandırmayalım. Kabul biraz öyledir ama hepimiz bal gibi biliyoruz ki, bu uç raddeye ulaşmasa dahi, önemli bir kesim insanımız "esas itibariyle" o "marjinalite"ye yakın bir yerlerde duruyor. Zaten, "koruma kanunu" kaldırılmış olsaydı bunu çok daha net biçimde görecektik. O halde, madem yasa mevcutken bile birisi "ben Humeyni’yi seviyorum" diyebiliyor, bu takdirde "Kemalistler"e, "Atatürkçüler"e, "ulusalcılar"a hak vermek gerekmiyor mu? Onların "devrim vidası sıkalım" vaazları son çare bir can simidi oluşturmuyor mu? Yani, daha da fazla Atatürk heykeli dikmek, sloganı yazmak, portresi asmak, bulvarı açmak; putunu, tabusunu, totemini daha da çok kutsallaştırmak zorunluluğu dayatmıyor mu? * * * ASLA! Zira, eğer bugün önemli bir bölüm insanımız o tesettürlü genç kızın ideolojik periferisine yakın duruyorsa, bunun sorumlusu Büyük Mustafa Kemal Atatürk değildir! Aksine, yegáne sorumlu, káh "Kemalist", káh "Atatürkçü", káh da "ulusalcı" yafta altında Gazi’nin adına ve ona r-a-ğ-m-e-n put, tabu ve totem empoze eden; Cumhuriyet’in özü olan demokrasiyi iplemeden de totalitarizmle otoritarizm arasında gidip gelen statükodur. Bunun nedenlerine ve gerekçelerine yarın değineceğim. ‘İlerici’liğin ‘gerici’ retoriği BENGÜL GÜNGÖRMEZ Gericiler, ilericilerin ötekisidir. Onlar, sınıflandırma işleminde sonradan gelenler, arkada kalanlar, takip edenlerdir. Arkadan geldikleri için de itibarsızdırlar. Varlıkları ilericiler için utanç kaynağıdır. Gericiler, gerici olduklarını ilericilerden öğrenirler. Kimlerin gerici kimlerin ilerici olacağına, gericilerin ne zaman gerici ne zaman ilerici sayılacağına ilericiler karar verir. Çünkü icadı ilk onlar yapmışlar, ilk onlar sınıflandırmışlardır. Taraflardan ilki ikincisine kendini doğrulamak için ihtiyaç duyarken, ikincisi birincisine varlığını, adını, statüsünü borçludur. Bugün Batı’da “ilerleme” fikri itibarını büyük ölçüde yitirmiş olduğu halde, entelektüel ve politik hayatımızda “ilerici – gerici” ayrımına hâlâ prim veriliyor olması, en azından entelektüel(lerimizin) ayıbı(dır)mızdır. Eğer gericilikten illaki söz edilecekse, bu “gericilik” tam da Batı toplumlarının çoktan terk etmiş oldukları fikirleri hâlâ savunuyor olmamız, üstelik bu entelektüel atıkları kendimizi bir de “ilerici” diye isimlendirerek savunuyor olmamızdır. İkinci Meşrutiyet’ten bu yana süregelen bir tartışma olan “ilerici – gerici” meselesi son günlerde politik gündemi çok fazla meşgul etmeye başladı. İlericiler var, gericiler var. Bir de ne ilerici ne de gerici olanlar. Hem entelektüellerin hem de politikacıların zihnini meşgul eden ilerici – gerici ayrımının bizatihi kendisi “gerici” bir ayrımdır. Bu ayrım, yüzeyselliği ve keyfiliğiyle tarihin çöp kutusuna atılmayı hak etmiştir. Bununla birlikte böyle bir yazıyı kaleme alan kişinin kendisine sorması gereken ilk soru şudur: İlerici – gerici ayrımının “gerici” bir ayrım olduğunu söylemek de bir gericilik biçimi midir? Bunu iddia etmekle “gerici” mi sayılmalıyım? “İlerici – gerici” meselesinin Meşrutiyet’e kadar giden tarihsel serüvenini elbette burada ayrıntılarıyla ele alamayız. Ancak bu ayrımın belirsizliği, ayrımın kendisine ilişkin bazı tespitlerle kısmen de olsa açıklığa kavuşturulabilir. “İlerici – gerici” ayrımının en bariz özelliklerinden birisi ayrımın taraflarının birbirlerinin karşıtı olmalarıdır. İlerici, gerici olmayan, gerici de ilerici olmayandır. İlericiler olmasaydı gericiler olmayacaktı. Ancak burada bize karşıtlıkmış gibi görünen şey, aslında bir yanılsamadır. Çünkü karşıtlık tarafların aynı statüde olmasını gerektirir. Gericiler ve ilericiler aynı statüye sahip özneler değildirler. Zira gericileri tanımlayanlar ilericilerdir; onları adlandıranlar ya da sınıflandıranlar ilericilerdir. Sınıflandırmaya hâkim olanlar, sınıflandırmanın kendisini belirleyenler ve anlamlandıranlar ilericilerdir. Gericiler ve ilericiler birbirinin eşiti olan karşıtlar değillerdir. Buradaki karşıtlık ilericilerin zaferi, kendilerini doğrulama biçimidir. Gericiler, ilericiler tarafından “tasarlanmış” olanlar, zoraki dışlanmışlar, ilericiler ise kendilerini doğrulamak için bu “tasarlanmış”lara ihtiyaç duyanlar, bağımlı olanlardır. İlerici kendi başına ilerici, gerici kendi başına gerici değildir. İlerici ancak gerici karşısında ilericidir. Bu yüzden ilericilik koşula bağlıdır; gericiliğin olma koşuluna. “İlerici – gerici” ayrımının ikinci özelliği diğer sınıflandırma eylemleri gibi bir sınıflandırma eyleminin ürünü olmasıdır. Her sınıflandırma eylemi, bir dahil etme ve bir dışlama eylemidir. Dahil olanlar ve dışlananlar, içerde olanlar ve dışarıda kalanlar dünyayı ikiye bölen bir eylemin ürünüdürler. Sınıflandırmak güç uygulamaktır. Sınıflandırmak kontrol etmektir. Çünkü her sınıflandırma böler ve ayırır. İlericiler ve gericiler sınıflandırması da dünyayı ikiye bölen bir eylemin ürünüdür. İlericiler dahil olanları, gericiler dışlananları oluşturur. Dışlananlar dahil olanların ötekisidirler. Gericiler, ilericilerin ötekisidir. Onlar, sınıflandırma işleminde sonradan gelenler, arkada kalanlar, takip edenlerdir. Arkadan geldikleri için de itibarsızdırlar. Varlıkları ilericiler için utanç kaynağıdır. Gericiler, gerici olduklarını ilericilerden öğrenirler. Kimlerin gerici kimlerin ilerici olacağına, gericilerin ne zaman gerici ne zaman ilerici sayılacağına ilericiler karar verir. Çünkü icadı ilk onlar yapmışlar, ilk onlar sınıflandırmışlardır. Taraflardan ilki ikincisine kendini doğrulamak için ihtiyaç duyarken, ikincisi birincisine varlığını, adını, statüsünü borçludur. Sınıflandırma eylemi dilde gerçekleşir. Dolayısıyla “ilerici – gerici” sınıflandırması da dilde gerçekleşir. Ancak bu dilsel durum karşılıklı diyalogun olmadığı bir durumdur; yani, diyalogun gerektirdiği, birbirini dinleyen ve birbirlerinin ne söylediğini anlamaya çalışan taraflar, bir başka deyişle özneler yoktur. Bu yüzden sınıflandırma dilsel şiddet içerir. Sınıflandırmak için güce sahip olmak gerekir; güce, yani iktidara. İlericiler sınıflandırma/ adlandırma gücüne sahiptirler; yani, iktidardakilerdir. Gericiler ise sınıflandırılanlar, yani güçsüzler, iktidara sahip olmayanlardır. İlericiler iktidarlarının keyfini çıkartırken gericiler “politik iktidarsızlık” durumunda yaşarlar. Üçüncü olarak, “ilerici – gerici” sınıflandırması zamana ilişkin bir sınıflandırmadır. Gericiler, zamanlarının gerisinde kalanları, ilericilerin deyişiyle “kendi zihinsel tasavvurlarının ürünü olan bir tarihe” inananları, eskide yaşayanları, ilericiler ise çağlarının “şimdi”sinde ve gelecekte yaşayanları tasvir eder. Bu sınıflandırma tarihin düz bir çizgi halinde kesintisiz olarak ilerlediği fikrine dayanır. “İlerici – gerici” ayrımı, ilk defa ülkemizde değil, Batı toplumlarında ortaya çıkmıştır ve ayrımın kaynağı Aydınlanma düşüncesidir. Aydınlanma düşüncesinin geleneksel düzenle hesaplaşmasının bir sonucu olarak ortaya çıkan “ilerici – gerici” ayrımı, Aydınlanmacıların modern şemaya direnen fenomenleri, bilhassa da dinsel fenomenleri “gerici” olarak isimlendirmesiyle ortaya çıkmıştır. “İlerici – gerici” ayrımı, temelde, on dokuzuncu yüzyılda Aydınlanma düşüncesiyle egemen olan “ilerleme” fikrine dayanır. On dokuzuncu yüzyılda zirvesine ulaşan, yirminci yüzyılda ise taraftarlarının büyük ölçüde terk ettiği bir fikir olan, ilerleme fikri basitçe, insanlığın geçmişte ilerlediğini, halen ilerlemekte olduğunu ve gelecekte de öngörülebilir bir geleceğe doğru ilerleyeceği düşüncesini içerir. (1) İlericiler, ilerleme fikrinin çizdiği şemaya uymayan, bu hattan sapma gösteren veya şemaya direnen fenomenleri gericiler olarak adlandırırlar. Ülkemizde, ilk defa Meşrutiyet zamanında ortaya çıkan “ilerici – gerici” sınıflandırması ise, Türk aydınları ve devlet adamlarının on dokuzuncu yüzyılda, Aydınlanma düşüncesiyle yaptıkları aşksız evliliğin çocuğudur. “İlerici – gerici” sınıflandırmasının zamana ilişkin bir sınıflandırma oluşu en büyük handikaplarından biridir. Çünkü, bugün kendilerini ilericiler olarak tanımlayan kesim, yarının gericileri konumuna düşebilir, geçmişin gericileri ise bugünün ilericileri olarak adlandırılabilirler. Tarihimiz bu durumun ilginç örnekleriyle doludur: “Meşrutiyet’i, Kanuni Esasi’yi savunanlar, Meşrutiyet’in ilanının ardından, Milli Mücadele’ye destek verenler Cumhuriyet kurulduğunda, Demokrasiyi savunanlar, çok partili hayata geçişten sonra mürteci konumuna düşmüşlerdir.” (2) Yine “1950’lerden başlayarak 1970’lerin sonlarına kadar ‘komünizmle mücadele’ eden dini söylemin zaman zaman, siyasal iktidar tarafından tahkim edilmesine karşın, sol düşünce tehdit olmaktan çıktıktan ve dini söylem giderek daha fazla toplumsal talep ve tepkileri temsil etmeye başladıktan sonra, irticanın baş düşman ilan edilmesini bu şekilde anlamak kolaylaşır.” (3) Önceden komünist söylem gerici sayılırken sonraki dönemlerde dinî söylem gerici sayılmıştır. “İlerici – gerici” sınıflandırmasının diğer handikabı ise sınıflandırma yetkisine, yalnızca iktidarı elinde bulunduran kesimin sahip olmasıdır. İktidarda olanların ve iktidardan düşmüş olanların toplumsal sirkülasyonuna göre “ilerici – gerici” ayrımının tarafları da değişebilir. Belirli bir zamanda, iktidara göre gerici ya da ilerici sayılan kesim iktidar değiştiğinde tanımlanma sırasında birbiriyle yer değiştirebilir. Yine bu handikabın diğer bir uzantısı, bir toplumda ilericiler olarak adlandırılan kesimin, dünyanın toplumsal hiyerarşisinde en üst mevkii işgal eden toplumlar, ya da statüko tarafından “gerici” olarak adlandırılabilmesi ihtimalinin söz konusu olmasıdır. Nitekim, AP Dış İlişkiler ve İnsan Hakları Komitesi Türkiye Raportörü Arie Oostlander’in, hazırladığı raporda, “Türkiye’nin demokratikleşmesinin önündeki engel Kemalizm’dir” tespitinde bulunması bu çerçevede değerlendirilebilir. Batı toplumsal hiyerarşisinin zirvesinde bulunanlar, Batı’ya dahil olmak isteyen, Batı dışındaki bir toplumun “ilerici” kesimlerini “gerici” olarak adlandırabilmişlerdir. Bununla birlikte ayrımın, sanki mutlakmışçasına sunumu ve kabulünün, yukarıda sözünü ettiğimiz türden sakatlıklara yol açması, kendisine kaynaklık eden ilerleme fikrinin tarihsel konteksinde değerlendirildiğinde anlam ifade eder. İlerleme fikri ortaya çıkışından itibaren, tarih boyunca Batı toplumlarının fikirler hiyerarşisinde farklı konumları işgal ederek günümüze kadar gelmiştir. Grek düşünürlerinden (henüz baskın bir fikir değilken) Ortaçağ’ın Hıristiyan düşünürlerinin miras aldığı ilerleme fikri, on dokuzuncu yüzyılda sekülerleşerek, entelektüel arenada zirvesine ulaşmış, yirminci yüzyılda ise ihtişamını yitirerek taraftarlarını büyük ölçüde kaybetmiştir. (4) On dokuzuncu yüzyılda, insanlığın mutlak surette ilerlediğine inanılırken, yirminci yüzyılda bu inanç yerini pesimizmin güçlerine terk etmiştir. Yirminci yüzyılın, Hiroşima, Yahudi Soykırımı ve Gulag Kampları gibi büyük olayları ilerleme fikrine inanan entelektüellerin bu fikri terk etmelerine neden olmuştur. Böylece Batı entelektüelleri arasında, “ilerleme” olarak kutsanan şeyin bir “çöküş”, “dejenerasyon” ve “yabancılaşma” ile sonuçlandığı düşünülmeye başlanmıştır. (5) Bugün Batı’da “ilerleme” fikri itibarını büyük ölçüde yitirmiş olduğu halde, entelektüel ve politik hayatımızda “ilerici – gerici” ayrımına hâlâ prim veriliyor olması, en azından entelektüel(lerimizin) ayıbı(dır)mızdır. Eğer gericilikten illaki söz edilecekse, bu “gericilik” tam da Batı toplumlarının çoktan terk etmiş oldukları fikirleri hâlâ savunuyor olmamız, üstelik bu entelektüel atıkları kendimizi bir de “ilerici” diye isimlendirerek savunuyor olmamızdır. “Gericilik”, böyle güdük, yüzeysel ve aşırı basit şemalarla toplumsal sorunlarımızın üzerini örtmek, kamuoyunu gerçek sorunlardan uzaklaştırarak, günü kurtarmaktır. “Gericilik” dünyada “müzakereci demokrasi”, “radikal demokrasi”, “çokkültürcülük”, “postmodernizm” tartışmaları yapılırken toplumsal farklılıklarımıza, bir başka deyişle renklerimize gösterdiğimiz demokrasinin ruhuna uygun olmayan hoşgörüsüzlüğümüz, farklı olanı tecrit etme, dışlama politikalarımızdır. “Gericilik” sekülerleş(e)memiş toplumsal kesimleri suçlayarak, onların sorunlarıyla ilgilenmemek, onlarla diyaloga girmeyi reddetmektir. Politik gündemimizin, bu türden ucube ve modası geçmiş ayrımların kirliliğinden kurtulması, problemlerin çözümüne giden tartışma yollarının temizlenmesi demektir. “İlerici – gerici” ayrımı terk edilmesi gereken politik bir klişedir. Bugünkü kısır tartışmaların ve gereksiz çekişmelerin arkasında, “ilerici – gerici” ayrımının bizatihi kendisinin “gerici” bir ayrım olduğunun hala fark edilememiş olması yatmaktadır. Bu farkındalık, bizi Batı toplumlarına şimdikinden daha fazla yaklaştıracak ve sağlıklı bir demokrasinin gelişmesinde etkili olacaktır. “İlerici – gerici” ayrımı için söylenebilecek en anlamlı şeyi bize Fransız ünlü düşünür Jean Baudrillard söyler: “Tarihsel ve entelektüel atıklar sanayi atıklarından daha büyük ve ciddi bir sorun yaratır. Yüzyıllar sürmüş olan saçmalıkların çökeltisinden bizi kim kurtaracak?” (6) Bize şunu sormak kalıyor: Bu sözü söylediği için Baudrillard da bir “gerici” miydi? (1) Nisbet Robert A., History of the Idea of Progress, Basic Books, Inc., Publishers, New York, 1980, s.4 (2) Mert Nuray, “Gericilik”, “Gericilik” Nedir?, Doğu Batı Düşünce Dergisi, s.3, Ankara, 1998, s.17 (3) a.g.m., s.18 (4) Bu gelişmeler için bkz. Nisbet, a.g.e (5) Amerikan sosyologu Robert Nisbet, yirminci yüzyılda, rasyonalizm ve bilime karşı devrimin, irrasyonalizmin (dinsel ve seküler) işlenişinin, subjektivizmin şaşırtıcı yükselişinin, kişinin kendisiyle ve hazlarıyla meşguliyetinin entelektüel arenada ilerlemeye inancın büyük ölçüde yerini aldığını ileri sürer. Nisbet’in bir diğer iddiası da yirminci yüzyılın totaliteryanizmlerinin arkasında ilerleme fikrinin bulunduğudur. Ona göre Gobineaus, H.S. Chamberlains ve Madison Grants gibi ırkçı teorisyenler ilerlemenin nedenini ve ihtimalini ırkta görüyorlardı. Bununla birlikte Nisbet’in belirttiği üzere, ilerleme fikriyle “güç/iktidar” (power) fikri, şiddet de içerebilen ütopya düşüncesi yakından ilişkilidir. Nisbet şöyle söyler: “Saint–Simon, Comte, Marx ve diğer ütopyacılar gerçekten de apokoliptik ve millenarian*dı. Onlar altın çağların muhtemel başlangıcıyla yanıp tutuşuyorlardı; her biri rüyasını gördükleri ideal toplumun gerçekleşmesi için bir dereceye kadar gücün/iktidarın kullanılmasında istekliydiler. Bununla birlikte, ilerleme fikrinin, insanlığın geçmişten geleceğe aşama aşama, değiştirilemez ve zorunlu gelişiminin bu kadar adanmış ve etkili tefsircileri (expositors) on dokuzuncu yüzyıldan başka hiçbir yüzyılda bulunmaz.” İlerleme fikrine inanan bu düşünürler altın çağlara güç kullanılarak ulaşılabileceğine inanıyorlardı. Yirminci yüzyılla birlikte bu inanç büyük ölçüde sorgulanmaya başlanmıştır. Daha fazla bilgi için bkz. a.g.e., s. 4 ve s.7 ve alıntı için s. 239 W. A. Inge gibi modern muhafazakarlar ilerleme fikrinden kurumlaşmış bir hurafe olarak bahsederlerken Ted V. Mc Allister ilerleme fikriyle ilgili olarak şunu söylemektedir: “Yalnızca kendisinin nihai aşamada (final stage) yer alabilecek kadar yeterli olgunlukta olduğuna inanan bir kişi tarihin, doğrudan doğruya paradigmatik son insan olarak kendisine yöneldiğini anlama yeteneğine sahiptir.” Mc Allister Ted V., Revolt Against Modernity, Leo Strauss, Eric Voegelin and, the Search for a Postliberal Order, University Press of Kansas, USA, 1995, s.118 * apokaliptik: vahye ait, kıyamet, mahşerle ilgili. Millenarian: kıyametten evvel barış ve selametin hüküm süreceği farz olunan bin yıllık devrenin geleceğine inanan kimse. (6) Baudrillard’dan aktaran Horrocks Christopher, Baudrillard ve Milenyum, çev., Kaan H. Ökten, Everest Yayınları, İstanbul, 2000, s.31 BİBLİYOGRAFYA Horrocks Christopher, Baudrillard ve Milenyum, çev., Kaan H. Ökten, Everest Yayınları, İstanbul, 2000 Mert Nuray, “Gericilik”, “Gericilik” Nedir?, Doğu Batı Düşünce Dergisi, s.3, Ankara, 1998 Mc Allister Ted V., Revolt Against Modernity, Leo Strauss, Eric Voegelin and, the Search for a Postliberal Order, University Press of Kansas, USA, 1995 Nisbet Robert A., History of the Idea of Progress, Basic Books, Inc., Publishers, New York, 1980. Ege Üniversitesi, Araştırma Görevlisi gunben77@gmail.com 05.06.2008 Taraf ) 05.06.2008 Muhafazakârların, darbeye karşı çıkarken solun değerlerine, demokratlığına, başkası için mücadele etme” azmine ihtiyacı var. Muhafazakârlarla sol demokratların elele vermesi gereken bir dönemden geçiyoruz. Ortak bir amacımız var çünkü. Muhafazakârlar ve solcular Türkiye’de sivil siyaseti etkisizleştirecek gizli ya da açık bir darbe hazırlığı sürüp gidiyor. Ortaya çıkan belgeler 2004 yılından beri türlü biçimlerde girişimlerin yapıldığını gösteriyor. Bazen bizzat askeriye buna hevesleniyor, bazen muhtıra yolu deneniyor, bazen sivil toplum kuruluşları cepheye sürülüyor, bazen de yargı bu amacı gerçekleştirmek için harekete geçiyor. Ne dünyada, ne de Türkiye’de bir darbe medyasız yapılamaz. Medyada da darbenin hazırlıklarına çanak tutan yazarlar ve gazeteler var. Darbeyi destekleyenlerin yaptığı en büyük oyun, hedefin sadece AKP olduğunu söyleyip, tartışmayı AKP’nin hataları üzerinden yürütmek. Bu taktiğin asıl amacı, şeriat ihtimalinden gerçekten korkan samimi bir kitleye, İran gibi olacağımıza, darbe olsun” dedirtebilmek. AKP’nin hataları da bu kesime çok yardımcı oluyor. Ama bu darbe hazırlıklarının asıl hedefi AKP değil. İki temel hedefi bulunuyor. Birincisi, hızla uyanan halkı siyaset dışında tutabilmek... İkincisi de, Avrupa Birliği’ne giden yolu kesmek. Bugün AKP, iktidardan çekilse ya da düşse ve yerine halkın desteğine sahip, Avrupa Birliği’ne üye olmayı arzulayan başka bir parti gelse de bu darbe istekleri bitmez. Çünkü onlar “irticanın” gelmeyeceğini biliyorlar. İhracatı 120 milyar dolara yaklaşan ve bu ihracatın önemli kısmını Anadolu’daki “muhafazakâr sermayenin gerçekleştirdiği bir ülkede irtica olmaz. Bizzat o sermaye irticaya karşı çıkar. Avrupa yolunun kapanmasını ve ihracatın durmasını istemez çünkü. AKP’nin “türban” kararını en çok eleştirenlerden birinin de o Anadolu sermayesi olduğunu unutmayın. Darbeciler, bu gerçeği biliyor. Onlar, halktan ve Avrupa’dan korkuyorlar. Darbeye Anadolu sermayesi direniyor. AKP’nin “varoşlardaki” işsiz ve sahipsiz kitlesi de darbeye, “artık aşağılanmaktan bıktıkları” için karşı çıkıyorlar. Ama neticede darbeye en kuvvetli itiraz muhafazakâr kesimden geliyor. Utanç verici gerçek, “sol” kesimin aynı kuvvetle darbeye karşı sesini yükseltmemesi. Sanırım bunun önemli nedenlerinden biri “AKP’li görünme” endişesi. Hâlbuki Türkiye’nin bu büyük kırılma noktasında darbe karşıtlarının bütün güçlerini birleştirmeleri, darbe karşıtı bir saf oluşturmaları gerekiyor. Muhafazakârlarla “sol demokratların” elele vermesi gereken bir dönemden geçiyoruz. Ortak bir amacımız var çünkü. Geçenlerde bir okuyucum, beni çok etkileyen bir mail gönderdi. ... ama Taraf’ın şu anki yayın politikası, inanın bana, ben ve benim gibi muhafazakar kökenli insanlara, hayatında sol lafından nefret eden insanlara, aslında çıkış yolunun gerçek anlamda sosyal demokraside ve bunun liberal bir şekilde harmanlanması ile gerçekleşeceğinin inancını vermeye başladı. Muhafazakâr topluma sol bakış açısı bu kadar uyumlu başka bir şekilde verilemez. Ak Parti sorunu değil mesele, mesele sivil siyaset meselesi. Darbe ortamının olmadığı bir ortamda sorunlar sivil siyasetle aşılabilir.” Muhafazakâr kesimde “sol”un öneminin anlaşılmaya başlayacağının işareti gibi gözüken bu mektup, yeni bir anlayışın çiçeklenebileceği umudunu verdi bana. Aynı okuyucumun, “Kürt meselesinde biz körmüşüz” demesi, muhafazakâr kesimin ciddi bir özeleştiriye açık olduğunu da gösteriyor sanki. Sol, “muhafazakârlara” Şemdinli’de yapılan hataları, Kürt meselesindeki militarist yaklaşımı paylaşmaktaki yanlışlığı, “sadece kendinden olanla” ilgilenmenin bencilliğini anlatabilir. Muhafazakârlar ise “sol”a, bu ülkede “Batı’yı özlemek” yerine, bu toplumun kendine has yapısıyla varılabilecek yeni bir sentezin, köklerini tasavvuftan alan yeni bir “Anadolu rönesansının”, dini küçümsemek yerine dinle barışmanın, İstanbul’a uzak” tutulan Anadolu’nun “muhafazakârlık” örtüsü altında gözlerden yiten mizahının önemini gösterebilir. Darbeye karşı kurulacak yeni bir cephe, aynı zamanda bu ülkenin çoktandır özlediği ve şiddetle ihtiyaç duyduğu “bir barışma ayinini” de gerçekleştirebilir. Muhafazakârların, darbeye karşı çıkarken “solun” değerlerine, demokratlığına, “başkası için mücadele etme” azmine ihtiyacı var. Solun da, bu topraklarda “muhafazakâr” bir yaşam biçiminin uzun süre devam edeceğini, muhafazakârlıkla barışmadan, onu hayatın önemli bir parçası olduğunu fark etmeden hiçbir siyasi hareketin başarıya ulaşamayacağını anlaması gerekiyor. Bugün, geçmişten gelen önyargılarıyla birbirlerine mesafeli hatta zaman zaman “yabancı” duran, birbirinden kuşkulanan iki kesim birbirine muhtaç. Karşılarında büyüyen tehlike ise sonunda bu iki kesimi birden baskı altına almayı, bu iki kesimin iradelerini yok saymayı amaçlıyor. Darbeye karşı bu iki kesim tek tek direnemez. Ama bu iki kesimin kuvvetli bir ittifakı darbeyi durdurur. Bu iki kesime, Kürtler’in “silahtan bıkmış” ve sayıları gittikçe artan kitlesi de katılır. Bütün herkesi karşısına alan ortak tehdit, yeni bir Türkiye’nin, yeni bir anlayışın temelini oluşturmak gibi “hayırlı” bir sonuç da yaratabilir. Doğrusu böyle bir sonucun yaratılabileceği konusunda çok ümitliyim. Hepimiz aynı şeyi istiyoruz çünkü. Hiçbirimizin ezilmediği, küçümsenmediği, horlanmadığı özgür bir ülke. Bunu yaratmak elimizde. Yeter ki yan yana gelmeyi ve aynı safta durmayı becerebilelim. 24.06.2008 Ahmet Altan multimedya internet aşamasındaki bugünkü internette limit ve aşırı fiyatlar da bir sansürdür Sayaç Solun içe kapanması Altmışlardan 1980 Eylül’üne kadar sosyalizm Türkiye’nin gündemini belirledi. Bir yandan entelektüel alanda oldukça hissedilir bir hegemonya kurdu; bir yandan, siyasî düzeyde ciddi bir varlık olduğu görüntüsünü verdi. Cümlenin fiilini (yüklemini) böyle kurmayı tercih ettim, çünkü bu bir “görüntü”nün çok ötesine geçebilen bir olgu değildi. 12 Mart darbesine kadar sosyalizm bürokratik despotizm ile plebisiter despotizm arasındaki mücadelenin 27 Mayıs Anayasası ile yarattığı kilitlenme konjonktüründe kendine bir hareket alanı buldu. İki gündür anlatmaya çalıştığım “sol”un kendini “bürokratik despotizm”le aynı safta görmesi normaldi. İkisi arasında, Türkiye tarihi çerçevesinde, yalnız fikrî değil, aynı zamanda somut, sözlük anlamında akrabalık vardı (bu sol kadrolar arasında bürokrat ailelerden gelenlerin oranı son derece yüksekti). Ama buna ek, dünyada var olan SSCB tipi sosyalizm de bu bağlantıyı her anlamda destekliyordu. 9 Mart olmadı, 12 Mart oldu. Bundan sonra, “sol Kemalizm” ile “devrimci gençlik” arasında, bir zaman kaçınılmaz görünen bağ gevşedi. Yetmişli yıllar boyunca, vaktiyle bu “sol Kemalizm”e prim vermiş sosyalist hareketler geri plana itildi, marjinalize oldu. Somut politika düzeyinde sosyalistler ülkücü faşistlerle günübirlik çarpışmak ve CHP ile bir alışveriş içine girmek gibi iki somut ve sınırlı alanda sıkıştılar. Durmadan cepheleşme yaratan siyaset yapısında, bu ikincisi, nesnel gerçekliğin dayattığı bir durumdu. Orada siyasete karışan bir Marksist, gerçekleri yeterince kavrayamayan sosyal-demokratlara bilinç götüreceğini umuyordu. Çok zaman, bu pratik içinde “gerçekleri görmeyi” öğrenen de kendisi oluyordu. 12 Eylül baskı döneminde sosyalizmin basacağı zemin kalmayınca, o da oradaki kariyerine devam etti. Bu “Marksist/ sosyal-demokrat” ilişkisi de önceki “Marksist/ sol Kemalist” ilişkisinden, ideolojik çerçevede, çok farklı değildi. Ama asıl önemli olan, Türkiye’nin altmışlardaki “dışarıya bakan gözü” olabilen, sosyalizmin kendi gözünü kendi eliyle kapamasıydı. Ortalama bir sosyalist, Pulitzer’in kitabını baştan sona okumayı başarmışsa, artık felsefeyi okumuş oluyor, dolayısıyla başka bir felsefe kitabını eline almasının bir gereği kalmıyordu. Stalin’den Diyalektik ve Tarihî Materyalizm’i de okumuşsa, bir taşla hem felsefe hem de tarih kuşlarını vuruyordu. Otomobil durduğu yerle çelişkiye girdiği için hareket eder (benzini olduğu durumlarda), sınıfsız ilkel komünal toplumdan kölecilik doğar, falan filan. Üstüne bir de Nikitin okuyunca ekonomi politik sorunu da çözülüyordu. Batı Marksizmi kimsenin ilgisini çekmedi. Sartre’ın yarı-sapık olduğu zaten belliydi; Lukacs’ın dönekliği kanıtlanmıştı. Mussolini’nin faşist zindanında can verdiği için Gramsci’ye elbet sahip çıkardık ama düşüncelerine sahip çıkmak gibi bir yükümlülüğümüz yoktu. “New Left’çi” düşüncelerle ise hiçbir ilişiğimiz olamazdı çünkü onlar zaten müseccel Troçkist’ti. Avrupa-komünizmi tartışmaları, yok Berlinguer, yok Carillo, bizi ilgilendirmezdi çünkü onlar zaten “devrimci” niteliğini bırakarak burjuva politikasıyla uzlaşmış revizyonist partilerdi. Bunları alabildiğine uzatmak mümkün. Ciddi devrimciler olarak işe yaramaz entelektüellere çekici görünen bu kof konulara sırtımızı çevirdik ve anti-emperyalist mücadelemize devam ettik. Böyle yaparken, aynı mücadele içinde bulunduğunu bildiğimiz ülkelerin durumlarını, koşullarını, deneyimlerini merak ettik ve öğrendik mi? Yoo! Bunu da yapmadık. Latin Amerika’da gerçekten neler oluyor ve nereye varır? Afrika’nın hayatî, yapısal sorunları nelerdir? Asya devrimciliği, Ortadoğu örgütleri nedir, neleri içerir? Bunları merak eden de pek çıkmadı. Sovyet çizgisini benimsemişsek, Afganistan işgaline şak şak! Çin “sosyalizmini” benimsemişsek, “İşte Sosyal Emperyalizm” ve “Yaşasın Tibet’te Çin Halk Ordusu!”. Bunların nesnel tabanı ortadan kalktıktan sonra, yani 1989-sonrası koşullarda, bir rüyadan uyanır gibi, sabah uyanıp da “ulusalcılık” döşeğinde uyuyakaldığını anlamak o kadar zor olmadı. Böylece, kuşak olarak belki “kırk yedililer”, ama bir bütün olarak Türkiye sosyalizmi, “biz bize benzeriz” çemberinin dışına çıkamadı, “dünyalı” olamadı. 15,06.2008 PAZAR 3 Nisan 2008 Hadi ULUENGİN huluengin@hurriyet.com.tr Statüko hukuku HUKUK tartışılamazmış! Yargı eleştirilemezmiş! Adalet yorumlanamazmış! Ne demek bu? Kim ne hakla ve hangi cüretle böyle bir fetva buyuruyor? Danıştay Başsavcısı’dır diye, onun idamlara düzdüğü methiyeye alkış mı tutmalıyım? Veya, masûm mahkûm etmiş Dreyfus Davası’ndaki "adalet"i mi kabulenmeliyim? Yoksa, emekli elçi gibi Nazi "hukukçu" (!) Carl Schmitt’en mi örnek vermeliyim? Ve tabii daha yoksa, öteki Başsavcı’nın AKP’yi kapatmak için gazete kupürlerinden yazdığı "iddianame"yi (!) mi "dokunulmaz" addetmeliyim? Hayır, hukuk da, yargı da, yasa da tartışılır ve eleştirilir ki, daima da öyle olacaktır! * * * EN önce, yukarıdaki tabu tutum "Şeriatın kestiği parmak açımaz" deyimindeki kulluğun sekülerleştirilmiş biçimidir. "Laikçi" zevát dogmayı "lá-dini" kıldığını sanıyor. Ama aynı zihniyeti kullanıyor. Zaten de ürettiği "kutsal"ın kıymet-i harbiyesi sıfırdır. Çünkü, hukuk daha insani varoluştan itibaren tartışılmıştır. Asla durağan olmamıştır. Zira, büyük "H"la Hukuk nedir ki? "Sosyal ilişkileri" düzenleyen kurallar bütünür. Oysa toplumlar, dolayısıyla da maddi ve manevi olarak o sosyal ilişkiler hep dönüşür. Nitekim, taş devri kabilelerinde avı zıpkınlayan mağara adamının en iyi et parçasına sahip olması ve gerisini de sırf kendi klanına dağıtması ilk "yasal hukuk" çerçevesine girer. Ama ok ve yayın icádıyla avlanma yöntemi maddeten ve dayanışma ruhu manen geliştiğinde, eski hukuk da değişmiştir. Ava çıkamayan yaşlı ve sakatlara da et dağıtılmıştır. Üretim hacminin ve toplum ahlákının dönüşümü yeni bir hukuk yaratmıştır. * * * AMA kuşkusuz, bileği kuvvetli olduğu; oku nişanı bulduğu; eti ayağına geldiği ölçüde paylaşımı reddedenler eski ayrıcalığı savunacaklardır ki, buna "statüko hukuk"u diyoruz. Onlar hep mevcut yasaya dayanacaklardı ve káh "Şeriat’ın kestiği parmak acımaz"; káh da "yargının dokunulmazlığı tartışılmaz" diyerek, yenisinin önüne duvar öreceklerdir. Dolayısıyla, yeni sosyal yapıya uygun olan ikincinin yerleşebilmesi ancak ve ancak, bir önceki "statüko hukuk"una karşı yürütülecek bir mücadeleyle mümkündür. Eh, tartışmadan, eleştiriden ve çelişkiden muaf bir mücadele olamaz. Düşünülemez. Eğer toplumsal dinamikler "adli muhafazakarlık"ı sarsmaz ve tabu sorgulayarak onu da kendi düzeyine çıkmaya zorlamazsa, hiçbir hukuk kendi kendini yenilemez. Yenileyemez. Zaten, Hammurabi’den Mısır’a ve Roma’dan AB Anayasası’na, o toplumsal dinamikleri çoğu kez arkadan izlemiş olan her hukuk, bir "statüko - dönüşüm" mücadelesinin sentezidir. * * * AMA tabii tüm bunlar, mevcut yasaları "takmamak" (!) anlamına gelmiyor. Asla! Aksi takdirde, taş devrinin bile ilk dönemine götürecek Somali türü bir kaosa gidilir. Dolayısıyla, hiç şüphesiz ki her birey, yurttaş ve kurum, bir yenisi oluşana dek, hálen geçerli olan hukuk sistemine ve onun yargı ve yasalarına riayet etmekle yükümlüdür, nokta. * * * ANCAK, ilke böyledir diye kimse "hukuki tartışmaları"ı yasaklayamaz. Yani, haksız yere kesilen parmağımın acısını bağırmam "tabu"yla engellenemez. Danıştay Başavcısı’nın idam övgüsüne "vicdaaan" diye haykırmam da önlenemez. Yargıtay Başsavcısı’dır diye de, gazete kupürü "iddianame"yle AKP’yi kapatmaya çalışmasını; bunu káale alan Anayasa Mahkemesi’nin ise aynı Anayasa’da dokunulmazlıkla donatılmış Cumhurbaşkanı dahil "dava"yı kabullenmesini benim eleştirmemem beklenemez. Toplumsal dinamiklere uzak bir "statüko hukuku"yla uzlaşmam ise hiç beklenemez. Ama yasal yurttaşım ve tabii ki ben de, o dinamiklerin er veya geç üreteceği yeni "dönüşüm hukuk"una dek beklemekle yükümlüyüm. ‘Post-seküler toplum’ ne demektir? 06/06/2008 Jürgen Habermas Dinle bağlantılı çatışmaların gölgesinde, modernleşme sürecinde dinin kamusal alandaki rolünün azaldığı tezi artık daha az destekleniyor. Diğer yandan, seküler vatandaşlar dindarları çağdaşları olarak ciddiye almazsa, vatandaşlığın temelini oluşturan karşılıklı tanımayı tıkamış olurlar ‘Post-seküler bir toplum, ancak seküler bir toplumdan çıkabilir. Bu tartışmalı terim bu nedenle yalnızca, zengin Avrupa ülkeleri veya halkın dini bağlarının düzenli ve dramatik bir biçimde zayıfladığı Kanada, Avustralya ve Yeni Zelanda gibi ülkeler için kullanılabilir. Bu bölgelerde, vatandaşlar arasında sekülerleşmiş bir devlette yaşadıklarına dair az çok bir farkındalık yayılmıştır. Sosyolojik göstergeler bakımından, yerel nüfusun dini davranış ve kanaatleri bu toplumları ‘post-seküler’ olarak damgalamayı haklı çıkaracak kadar değişmemiştir... Bununla birlikte, küresel değişimler ve dini konularla bağlantılı olarak alevlenen çatışmalar, dinin öneminin azaldığı fikrinden şüphelenmemize yol açar. Toplumun modernleşmesiyle nüfusun sekülerleşmesi arasında yakın bir bağ bulunduğu tezini artık daha az sayıda sosyolog destekliyor ki, bu teze uzun zaman boyunca karşı çıkılmamıştı. Her şeyden önce, üst üste binen üç fenomenin bir araya gelmesiyle, dünya çapında ‘dinin dirildiğine’ dair bir izlenim doğuyor: Misyonerci yayılma, köktenci radikalleşme ve birçok dine içkin şiddet potansiyelinin siyasi araçsallaştırılması... Hoşgörü-entegrasyon ilişkisi zorlu ... Sekülerleşme teorisinin zayıflığı, ‘sekülerleşme’ ve ‘modernizasyon’ kavramlarının özensiz kullanımıyla yapılan ihtiyatsız çıkarsamalardan kaynaklanır. Şu doğrudur ki, işlevsel toplumsal sistemlerin ayrımlaşması sürecinde, kiliseler ve dini cemiyetler kendilerini kırsalla ilgilenme işlevine hapsetmiş ve toplumun diğer alanlarındaki ehliyetlerinden feragat etmişlerdir. İnanç pratiği daha kişisel ve öznel bilgi alanlarına doğru çekilmiştir. Dini sistemin işlevsel olarak ayrıntılanmasıyla, dini pratiğin bireyselleşmesi arasında bir bağ vardır. Ancak bireyselleşme eğilimi, dinin siyasi alanda, toplumun kültüründe veya yaşamın kişisel idaresinde etkisini kaybettiği anlamına gelmez. Dini cemiyetler son derece sekülerleşmiş toplumların hayatında hâlâ açıkça ‘yer’ iddia edebiliyor. Bugün Avrupa’da kamusal bilinç, giderek daha da sekülerleşen bir ortamda dini cemiyetlerin süregiden varlığına uyum sağlamaya mecbur olduğu ölçüde, bir ‘post-seküler’ diye tarif edilebilir... Sömürge dönemi sonrası göçmen toplumlarına dönüşmenin sancılı sürecini yaşayan toplumlarda, farklı dini cemiyetlerin hoşgörü içinde bir arada yaşaması, göçmen kültürlerin nasıl entegre edilecekleri sorunuyla daha zorlu hale getirildi. ‘Katılımcı’ bakışı benimsersek epey farklı ve normatif bir soruyla karşı karşıya kalırız: Kendimizi ‘post-seküler’ toplumun üyeleri olarak nasıl anlamamız gerekiyor? Dini dünya görüşlerinin kapsamının genişlemesine rağmen, sağlamlaşmış ulus devletlerde toplumsal ilişkilerin sivil kalmasını garanti altına almak için birbirimizden ne beklemeliyiz? Tüm Avrupa ülkeleri bugün bu soruyla karşı karşıya... Liberal yasalar din özgürlüğünü çoktandır temel bir hak sayıyor; bu da, dini cemiyetlerin kaderinin artık hoşgörülü bir devlet otoritesinin hayırseverliğine bağlı olmadığını gösteriyor. Ancak, bu din özgürlüğü ilkesinin tarafsız uygulanmasını öncelikle mümkün kılansa demokratik devletin kendisidir. Berlin, Köln ve Frankfurt’taki Türk cemiyetleri ibadethanelerini avlularının dışına çıkarmaya ihtiyaç duyduğunda, konu artık yalın prensip değil, onun adil uygulaması haline geliyor. Ancak, neye hoşgörüyle bakılıp neye bakılmayacağını belirleyecek açık nedenler de ancak ağırbaşlı ve kapsayıcı demokratik irade yoluyla kesinleştirilebilir. Dinin pozitif özgürlüğüyle negatif özgürlük arasındaki sınırların gerçek vakalarda çizilmesi her zaman tartışma konusu olagelmiştir. Fakat bir demokraside, etkilenen taraflar aynı zamanda karar verme sürecinde de yer alır. Reform dayatılamaz Hoşgörü prensibi sadece yasaları belirleyip uygulamakla ilgili değil; bu prensip gündelik hayata da geçirilmeli. Hoşgörü, farklı inançlara sahiplerinin ve inançsızların, yaşam tarzlarıyla ilgili hakları karşılıklı olarak teslim etmelerini gerektirir. Azınlıklar sivil topluma dahil edilmedikçe şu iki bütünleyici süreç el ele gelişemeyecek: Siyasi cemiyetin yabancı azınlık kültürlerinin ‘farklılığa duyarlı’ bir biçimde dahil edilmesine açılması ve bu altkültürlerin üyelerinin, kendilerini siyasi hayata katılmak konusunda cesaretlendirecek bir devlete açılması. ... Çokkültürlülük yanlıları kolektif kimliklerin korunması çağrısı yapıp diğer tarafı ‘Aydınlanma’nın köktenciliğini’ temsil etmekle suçlarken, sekülerleşme yanlıları da azınlıkların taviz vermeden varolan siyasi çerçeveye dahil edilmesinde ısrar ediyor ve karşıtlarını Aydınlanma’nın temel değerlerine karşı ‘çokkültürcü ihanetle’ suçluyor... İki grup da aynı amaç için mücadele ediyor: Vatandaşların sivil bir biçimde birarada varolmasına izin veren liberal bir toplum. Fakat yine de, her önemli siyasi olayda yeniden su yüzüne çıkan bir ‘Kulturkampf’ (kültür mücadelesi) içinde sürüp giden anlaşmazlıklar yaşıyorlar. İkisinin birbiriyle bağlı olduğu açık olsa da, kültürel kimliğin mi paylaşılan vatandaşlıktan önce geldiğini, yoksa tersinin mi doğru olduğunu acı bir biçimde tartışıyorlar. 11 Eylül sonrasındaysa Aydınlanma, modernite ve postmodernite üzerine süren akademik tartışma üniversiteden dışarı çıktı ve sokağa yayıldı. ... Demokratik bir düzen basitçe dayatılamayacağından, hukuk devleti vatandaşlarını, yalnızca hukuka itaat etmenin ötesinde bir vatandaşlık etiğinin talepkâr beklentileriyle karşı karşıya getirir. Dindar vatandaşlar ve cemiyetler yasal düzene sadece yüzeysel olarak uymamalıdır; ayrıca, kendi inançlarının önermelerini anayasal prensiplerin seküler meşruiyetine uygun hale getirmeleri de beklenir. Katolik Kilisesi renklerini liberalizm ve demokrasinin gönderine, 1965’te 2. Vatikan Konsülü’yle çekti. Ve Almanya’da, Protestan kiliseleri de farklı davranmadı. Açıkça görülüyor ki, bugün İslami dünyada da, Kuran’ın doktrinine ‘tarihsel-hermenötik’ bir yaklaşımın gerekli olduğu kavrayışı gelişiyor. Ancak arzulanan ‘Avro İslam’la ilgili tartışma bizi bir kez daha şu gerçeğin farkında olmaya götürüyor: ‘Esas inanç’larını, reformdan geçirilmiş haliyle onaylayıp onaylayamayacaklarına karar verecek olan, yine dini cemiyetlerin kendileridir. Seküler-dindar eşitliği şart Geleneksel bir dini bilinçten daha tepkisel bir biçime kayışı düşündüğümüzde, aklımıza Batı’da Reform sonrası gerçekleşen değişim gelir. Ancak zihniyetteki değişim önceden tayin edilemez, siyasi olarak yönlendirilemez veya yasayla dayatılamaz; bu en fazla bir öğrenme sürecinin sonucu olabilir. Diğer yandan, demokratik vatandaşlık etiğinin zihniyetler bağlamında neler gerektirdiği açısından bakarsak, tam da yalnızca haklar ve yükümlülükleri doğrulayabilen bir normatif siyasi kuramın sınırlarıyla karşılaşırız. Öğrenme süreçleri beslenebilir, ama ahlaki veya yasal olarak dayatılamaz. ... Kuşkusuz bütünleyici bir öğrenme süreci seküler kanatta da gerekli; ancak, seküler devletin çatışan dini görüşlere karşı tarafsızlığıyla, siyasi kamusal alanın tüm dinsel katkılardan temizlenmesini birbirine karıştırmayalım. Bu noktada sekülarizm üzerinde baskı oluşturan şudur ki, sivil toplum ve siyasi kamusal alandaki seküler vatandaşlar, dindar vatandaşları kendileriyle eşit görmeli. Seküler vatandaşlar, aynı ülkeyi paylaştıkları vatandaşlara, onları dini kafa yapıları nedeniyle modern çağdaşları olarak ciddiye almama çekincesiyle baktığında, ‘modus vivendi’ (geçici anlaşma) seviyesine dönerler ve böylece paylaşılan vatandaşlığın temelini oluşturan karşılıklı tanımayı temelden tıkamış olurlar. (Felsefeci ve sosyolog Jürgen Habermas’ın 3 Haziran 2008’de İstanbul Bilgi Üniversitesi’ndeki konuşmasının özeti)