Kanaltürk’ün satılması

14/05/2008

Ulusalcı çizgide yayın yapan Kanaltürk’ün tam karşı çizgide bulunan bir gruba satılması şaşkınlık yarattı.

Aslında ben fazla şaşırmadım. Nedenini aşağıda açıklayacağım. Ama önce sonuç:

Şiddetli muhalif Kanaltürk’ün iktidar yanlısı sermaye tarafından satın alınması Ergenekon tutuklamalarıyla sarsılmış olan ulusalcı kesim açısından ciddi bir kayıptır.

Kanaltürk, Leninist ilkelerin elektronik medya döneminde de işleyebildiğini göstermesi açısından ilginç bir örnekti.

Leninist derken ideolojik içeriğini kastetmiyorum, kullanım biçimini kastediyorum.

Rus devriminin önderi Vladimir İlyiç Lenin, çarlığa karşı devrimi örgütlemeye başladığında çıkardığı Iskra (Kıvılcım) gazetesinin ‘Kolektif bir

propagandist, ajitatör (kışkırtıcı) ve örgütleyici’ olduğunu ilan etmişti.

Iskra, kurulan örgütün iletişim çekirdiği olarak işlev görüyor, alınan kararların

duyuru ve haberlerini veriyor, liderlerin görüşlerinin propagandasını yapıyordu.

Kanaltürk de, özellikle Cumhuriyet mitingleri bağlamında ve daha sonraki Bizkaçkişiyiz (BKK) örgütlenmesinde benzer işlevleri oldukça etkili bir

biçimde yaptı. İnsanları bir araya getirdi, mali olanaklar sağladı, siyasal bir örgütlenmenin çatısını oluşturdu.

Ve derken, günün birinde, karşı cepheden birilerine satıldı!

Karşı cepheden derken çok geniş bir yelpazeden söz ediyorum. Örneğin, Kanaltürk’ün Kazdağları’nda altın aranmasına karşı çıkan tutumu geliyor

aklıma. Alıcı Koza-İpek ise ülkemizin en önde gelen altın madencisi. 

Yeni Kanaltürk herhalde yakında Kazdağları’nda altın çıkartmanın ülkemize sağlayacağı büyük yararları(!) savunan programlar yapmaya başlayacaktır.

BKK’nın, böyle bir kolektif propagandist, örgütleyici ve ajitatör olmaksızın devam edip edemeyeceğini zaman gösterecek.

Bu satışa niçin şaşırmadığımı soranlara, ‘Büyük resme cuk oturuyor da, ondan’ yanıtını veririm.

Nedir o büyük resim? Hem ‘Ötekiler’ kitabında hem de bu sütunlarda birkaç kez yazdım:

Siz siyasal yansımalarına fazla takılıp kalmayın, şu sırada Türkiye’deki asıl mücadele ideolojik hegemonya mücadelesidir. İslamcı kesim özellikle 28

Şubat’tan sonra ülkenin ideoloji üreten kurumlarına egemen olmadıkça tam anlamıyla söz geçiremeyeceğine ikna olmuştur.

Bu yüzden, son 10-15 yıldır, bu kurumlardaki (okullar, üniversiteler, camiler ve özellikle medya) kontrol oranını adım adım genişletme çabasındadır.

Medyadaki ideolojik mücadele iki düzeyde gerçekleşiyor:

Birincisi, günlük gerilla savaşı, yani laik merkez medyası tarafından verilen ‘irtica’ haberlerinin yeni çerçevelere konması, mümkünse tam tersine

çevrilmesi; İslamcı kişi ve kurumlara yönelik her eleştirinin kesinkes püskürtülmesi. Ve buna ek olarak, geleneksel haber organlarının ‘medya’ adı

altında sürekli bir eleştiri bombardımanına

tutularak etkisizleştirilmesiİkincisi, daha geniş cepheli saldırı:

Basın yayın organlarının dinsel cemaat ve iktidara yakın sermaye grupları tarafından satın alınması.

Bunun için siyasal iktidarın sağladığı

olanaklardan yararlanılması. 

Çalık grubunun kamu bankası kredileri ve Katar parası ile Sabah’ı satın almasından sonra İpek-Koza grubunun Kanaltürk’ü alması bu genel

yönelimin son halkasıdır.